ΚΚΕ: ΓΙΑ ΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΗ

Οι θυσίες του αγώνα ασύγκριτα λιγότερες από τα δεινά της υποταγής

 

Σε ανακοίνωση για την 25η Μάρτη, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει: «Τότε τρομοκρατούσαν το λαό ότι αν ξεσηκωθεί κατά του Σουλτάνου, των ντόπιων συνεργατών του και της “Ιερής Συμμαχίας” θα καταστραφεί. Τώρα του λένε ότι θα ζήσει το χάος αν συγκρουστεί με την αστική εξουσία, την ΕΕ, αν δεν δεχθεί τις αλυσίδες και την εξαθλίωση που του φέρνουν οι υπερασπιστές του καπιταλισμού. Οι θυσίες του αγώνα του λαού για το δίκιο του είναι ασύγκριτα λιγότερες από τα δεινά, τις συμφορές, που του φέρνει η υποταγή και η μοιρολατρία.

Η πρόσκληση για “εθνική ομοψυχία” που παρουσιάζουν ότι υπήρχε το 1821 αποτελεί χονδροειδέστατη διαστρέβλωση της Ιστορίας. Ούτε το 1821 υπήρχαν ενιαία εθνικά συμφέροντα. Και μέσα στην αστική τάξη, που τότε ήταν προοδευτική, υπήρχαν διαφοροποιήσεις και ανταγωνισμοί, ενώ διαφοροποιήσεις υπήρχαν και ανάμεσα στους κοτζαμπάσηδες. Αυτές οι αντιθέσεις οδήγησαν και σε εμφυλίους πολέμους.

 

ΚΚΕ ισχυρό και παντός καιρού

 

• ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 17/11/2011

Η σημερινή 93η επέτειος από την ίδρυση του ΚΚΕ, βρίσκει τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα στη δίνη μιας βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης. Ο λαός στην Ελλάδα και σε άλλα καπιταλιστικά κράτη υφίσταται μια σκληρή ταξική πολιτική, που βάζει στο στόχαστρο όλα τα εναπομείναντα δικαιώματα και κατακτήσεις, σπρώχνει τις συνθήκες εργασίας και ζωής των λαϊκών στρωμάτων πολλές δεκαετίες πίσω, δείχνοντας τα ξεπερασμένα όρια του καπιταλισμού. Το ΚΚΕ έγκαιρα είχε προειδοποιήσει και επιβεβαιώνεται καθημερινά ότι η σημερινή βαθιά κρίση είναι καπιταλιστική, υπερπαραγωγής εμπορευμάτων και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων και πηγάζει από την αντίφαση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την ατομική ιδιοποίηση του πλούτου.

 

ΤΟ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΗ

Οργανωμένος ο λαός είναι πανίσχυρος και ικανός να νικήσει

 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 28 Οχτώβρη 2011

Το ΚΚΕ και πάλι σαλπίζει κάλεσμα λαϊκής συμμαχίας και αντεπίθεσης. Ο θανάσιμος εχθρός για το λαό είναι τα μονοπώλια, η εξουσία τους, τα κόμματα και οι οργανισμοί που τους υπηρετούν. Πατριωτισμός για τους εργαζόμενους είναι να σωθεί ο λαός, όχι τα μονοπώλια, η ΕΕ και ο ξεπερασμένος καπιταλισμός.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Οργανωμένος ο λαός είναι πανίσχυρος και ικανός να νικήσει

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για την 71η επέτειο της 28ης Οκτώβρη

 

Σε ανακοίνωση για την 71η επέτειο της 28ης Οκτώβρη, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει: 

«Το ΟΧΙ του λαού το 1940, που εξελίχθηκε σε παλλαϊκή και ένοπλη αντίσταση από τις γραμμές του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ κατά της τριπλής Κατοχής, με καθοδηγητή και κύριο αιμοδότη το ΚΚΕ, αποδεικνύει ότι όταν ο λαός οργανωθεί και συνειδητά παλέψει για το δίκιο του, γίνεται πανίσχυρος και ικανός να αντιμετωπίσει κάθε εχθρό του.

Το ΚΚΕ και πάλι σαλπίζει κάλεσμα λαϊκής συμμαχίας και αντεπίθεσης. Ο θανάσιμος εχθρός για το λαό είναι τα μονοπώλια, η εξουσία τους, τα κόμματα και οι οργανισμοί που τους υπηρετούν. Πατριωτισμός για τους εργαζόμενους είναι να σωθεί ο λαός, όχι τα μονοπώλια, η ΕΕ και ο ξεπερασμένος καπιταλισμός, που μόνο φτώχεια, κρίσεις, χρεοκοπία και πολέμους φέρνουν στους λαούς.

 

ΤΟ ΚΚΕ για τον Βελουχιώτη!

Κυριακή 9 Οχτώβρη 2011 – αριθ. φύλλου: 11083

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

Σήμερα στη Λαμία η εκδήλωση για τον Αρη Βελουχιώτη

 

Σήμερα, Κυριακή, στις 11 το πρωί, στην πλατεία Λαού στη Λαμία, η ΚΕ του ΚΚΕ διοργανώνει εκδήλωση για την παρουσίαση της Απόφασης της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ (16 Ιούλη 2011) για την πολιτική αποκατάσταση του καπετάνιου του ΕΛΑΣ Αρη Βελουχιώτη.

 

«Η ηγεσία του ΚΚΕ παρέδωσε τον Αρη στους αντιπάλους»

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΣ (Συγγραφέας)

• Στον ΤΑΣΟ ΠΑΠΠΑ
• Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011

Σήμερα το ΚΚΕ οργανώνει στη Λαμία εκδήλωση -θα μιλήσει η γενική γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής, Αλέκα Παπαρήγα- με την οποία επισημοποιεί στο επίπεδο της κοινωνίας την απόφασή του να αποκαταστήσει πολιτικά τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ Αρη Βελουχιώτη.

Πριν από μία εβδομάδα πραγματοποιήθηκε ανάλογη εκδήλωση στην Αθήνα για τον Νίκο Ζαχαριάδη. Αυτόν όμως τον αποκατέστησε και πολιτικά και κομματικά. Ο Αρης, παρά τη διαγραφή του το 1945, την ανοίκεια επίθεση που δέχθηκε από την τότε ηγεσία του ΚΚΕ και την αμηχανία των επόμενων ηγεσιών, παρέμεινε στη λαϊκή συνείδηση ως το σύμβολο της αντίστασης. Σήμερα το ΚΚΕ αναγνωρίζει ότι είχε δίκιο σε πολλά, αλλά δεν του συγχωρεί ότι δεν πειθάρχησε στη γραμμή (λανθασμένη) του κόμματος. Ο Διονύσης Χαριτόπουλος, συγγραφέας που έχει συνδέσει τ’ όνομά του με τον Αρη, πιστεύει ότι «η Ιστορία δεν διορθώνεται».

Ο Νίκος Ζαχαριάδης αποκαταστάθηκε και πολιτικά και κομματικά. Ο Αρης Βελουχιώτης μόνο πολιτικά, γιατί έκανε την «αποκοτιά» να διαφωνήσει με την απόφαση του κόμματος και να το πει δημοσίως, παρά το γεγονός ότι το κόμμα αναγνωρίζει σήμερα ότι είχε δίκιο. Και ο θύτης και το θύμα στην ίδια κατηγορία;

Είναι η λογική των «κλειστών συστημάτων», στρατιωτικών, κομματικών, εκκλησιαστικών κ.λπ. Ολοι έχουμε ακούσει για τον στρατιώτη που παρασημοφορείται μεν, επειδή πήρε την πρωτοβουλία για κάποια ηρωική πράξη κατά του εχθρού, αλλά ταυτόχρονα (για να μην ξεχνιέται η πειθαρχία) του επιβάλλεται και μια συμβολική ποινή επειδή δεν υπάκουσε στις διαταγές. Ετσι και με τον Αρη, το κόμμα δέχεται μεν ότι είχε δίκιο για τη Βάρκιζα (και πολλά άλλα, θα πρόσθετα εγώ), μα συμβολικά συνεχίζει να τον θέτει εκτός κόμματος για τη διαφωνία του. Βεβαίως, εκείνη την εποχή η τιμωρία του δεν ήταν καθόλου συμβολική, καθώς η ηγεσία τον ενέπαιξε με το διαβόητο χαρτί σύνδεσης, και με το ανάλγητο «Ούτε νερό ούτε ψωμί στον Αρη» στην πραγματικότητα τον παρέδωσε στους αντιπάλους του. Οσο για τη συνύπαρξη «θύτη και θύματος», όπως το λέτε, δεν είναι κάτι πρωτοφανές, η πινακοθήκη της παγκόσμιας ιστορίας είναι γεμάτη από ανάλογες περιπτώσεις.

Τη διαγραφή του Αρη το 1945 πώς την αντιμετώπιζε ο Ζαχαριάδης την περίοδο που ήταν και ο ίδιος αποσυνάγωγος; Τη χαρακτήριζε λάθος;

Ο Αχιλλέας Παπαϊωάννου ισχυρίζεται ότι πήρε μια συνέντευξη από τον εξόριστο στη Σιβηρία πρώην γενικό γραμματέα και γράφει πως ο Ζαχαριάδης είχε μετανιώσει για τον Αρη και του είπε ότι «θυσίασα τον νέο Καραϊσκάκη», επειδή πιέστηκε από την προηγούμενη ηγεσία Σιάντου-Ιωαννίδη. Προσωπικά δεν το υιοθετώ, γιατί πουθενά αλλού, σε καμία δήλωσή του, δεν υπάρχει η παραμικρή ανάλογη ένδειξη και ο δεδομένος απύθμενος εγωκεντρισμός όλων των ηγετών της ιστορίας σχεδόν αποκλείει τη μεταμέλεια.

Από την πολύχρονη έρευνα που κάνατε για να γράψετε το βιβλίο σας «Αρης ο αρχηγός των ατάκτων» ποια γνώμη έχετε σχηματίσει για τη σχέση Βελουχιώτη – Ζαχαριάδη;

Η προπολεμική σχέση και ταύτιση σε «δυναμικές λύσεις» των δύο ανδρών, το 1945 ανήκε ήδη στο παρελθόν, είχαν κυλήσει 4 χρόνια και είχαν αλλάξει πολλά στην Ελλάδα και στο κόμμα, είχαν αλλάξει και οι δύο άνδρες μέσα από την προσωπική τους διαδρομή. Ομως ο Αρης πίστευε ακόμα στον παλιό ανυποχώρητο γραμματέα που θα δικαίωνε τον αγώνα και τις απόψεις του και ο Ζαχαριάδης νόμιζε πως απευθυνόταν στον παλιό σύντροφο που κυνηγιόταν με τους αστυφύλακες. Δεν είχε συλλάβει το νέο λαϊκό μέγεθος που αντιπροσώπευε ο αρχηγός του ΕΛΑΣ, ίσως μόνο ως μια πιθανή απειλή για τη μονοκρατορία του ίδιου.

Εχει βάση η πληροφορία ότι ο Αρης υπέγραψε δήλωση στο καθεστώς Μεταξά κατ’ εντολήν του Ζαχαριάδη προκειμένου να βγει από τη φυλακή και να βοηθήσει στην ανασυγκρότηση των οργανώσεων του κόμματος; Το ότι ήταν «δηλωσίας» τού το χτυπούσαν συνεχώς οι ηγέτες του κόμματος κάθε φορά που εξέφραζε αντιρρήσεις.

Η εντολή Ζαχαριάδη, ο βασανισμός κάποιας υποτιθέμενης αρραβωνιαστικιάς μπροστά του και άλλες εκδοχές για την υπογραφή, εντάσσονται σε μια προσπάθεια αθώωσης για το «αμάρτημα» του αρχηγού του ΕΛΑΣ. Τα πράγματα είναι μάλλον πιο απλά. Ο Αρης δεν πίστευε σε αυτή τη γραμμή, διαφωνούσε εξαρχής, καθώς και άλλα ανοιχτόμυαλα στελέχη, όπως ο Καραγιώργης, με την άτεγκτη κομματική στάση για τις δηλώσεις. Από τις Φυλακές της Αίγινας, μάλιστα, πρότειναν να απαλλαγούν τα απλά μέλη και οι οπαδοί του κόμματος από αυτή τη χωρίς νόημα υποχρέωση και η μη υπογραφή ας περιορισθεί στα στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής. Δεν εισακούστηκαν. Και όσοι υπέγραψαν, το έφεραν σαν στίγμα στην υπόλοιπη ζωή τους. Για τον Αρη όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι η υπογραφή, χωρίς άλλες υποχωρήσεις, αποτέλεσε προσωπική επιλογή του, σύμφωνη με τις εκφρασμένες πεποιθήσεις του. Από το να θαφτεί ζωντανός, επέλεξε τη δράση και η πορεία του τον δικαίωσε.

Πώς εξηγείται το γεγονός ότι, παρά τη διαγραφή του, ο Αρης παρέμεινε σύμβολο ακόμη και για τα μέλη και τους οπαδούς του κόμματος;

Η Ιστορία δεν διορθώνεται. Οι πιο σωστές πολιτικές εκτιμήσεις του Αρη από την ηγεσία του κόμματος έβρισκαν από τότε σύμφωνα πάρα πολλά μέλη του, μόνο που τότε δεν τολμούσαν να το εκφράσουν δημοσίως, όπως εκείνος. Πολύ αργότερα, ικανά και έντιμα στελέχη, όπως ο Καραγκίτσης που παλαιότερα προσπαθούσε να «επαναφέρει στην κομματική γραμμή» τον αρχηγό του ΕΛΑΣ, άρχισαν να επαναλαμβάνουν το μότο «Αν ακούγαμε τον Αρη…», και όχι μόνο για τη Βάρκιζα, αλλά και για τους Αγγλους, τον Λίβανο, την Καζέρτα και για δύο κομβικά ζητήματα που δεν είναι ευρύτερα γνωστό πως ήταν διαμετρικά αντίθετος με τις αποφάσεις που ελήφθησαν: την εντολή Σιάντου τον Οκτώβριο του 1943 για επίθεση εναντίον του ΕΔΕΣ, αλλά υπάκουσε και την ανέλαβε ο ίδιος, και την αποχώρηση των ΕΑΜικών υπουργών από την κυβέρνηση Παπανδρέου που οδήγησε στα Δεκεμβριανά. Οπως έλεγε, «αφού βάλαμε την υπογραφή μας, έπρεπε να την τιμήσουμε μέχρι τέλους, ό,τι κι αν συνέβαινε».

Επειδή είστε δοκιμασμένος συγγραφέας, μπαίνω στον πειρασμό να σας ζητήσω να επιστρατεύσετε τη φαντασία σας και να μου απαντήσετε στην ερώτηση: «Αν η Μάχη της Αθήνας τον Δεκέμβρη του ’44 είχε δοθεί υπό την καθοδήγηση του Βελουχιώτη, θα ήταν διαφορετική η έκβασή της;»

Αν και τα «αν» στην Ιστορία δεν ισχύουν, στο ερώτημα έχουν ήδη απαντήσει ο στρατηγός Σπηλιωτόπουλος, τότε στρατιωτικός διοικητής της Αθήνας, ο Μαρκεζίνης, ο Γουντχάουζ και αρκετοί άλλοι: Με τον Αρη επικεφαλής των μεγάλων μονάδων του ΕΛΑΣ, τα αγγλικά και κυβερνητικά στρατεύματα δεν θα είχαν καμία πιθανότητα, η παράδοση της Αθήνας «θα ήταν θέμα λίγων ημερών». Ο ίδιος ο Αρης είχε δηλώσει δημοσίως ότι χρειαζόταν τρεις, το πολύ τέσσερις μέρες για να καταλάβει την πρωτεύουσα, και στους στρατιωτικούς υπολογισμούς του είχε αποδείξει ότι ήταν εξαιρετικά εύστοχος.

 

Για την «αποκατάσταση» του Άρη

Ο Θανάσης Κλάρας, ξεψύχησε το πρωί, της 16ης Ιουνίου του 1945 σε μια όχθη του Αχελώου κοντά στο χωριό Μεσούντα. Το τέλος της φυσικής του παρουσίας, ήταν αποτέλεσμα αυτοχειρίας.

Την επόμενη μέρα, το κεφάλι του όπως και του συμπολεμιστή του Τζαβέλα, ήταν αναρτημένο στους φανοστάτες της κεντρικής πλατείας των Τρικάλων. Στον πέριξ των φανοστατών χώρο πραγματοποίηκε γλέντι με νταούλια και κλαρίνα. Κείνη η βαρβαρότητα ήταν μια ακόμα απόδειξη του ανεξέλεγκτου της κατάστασης που γέννησε τον εμφύλιο πόλεμο.

Επίσης ανεξέλεγκτες διαστάσεις, μπορεί να λάβει η κουβέντα για την προσωπικότητα του Κλάρα ακόμα και σήμερα, περισσότερο από 106 χρόνια μετά τη γέννηση του. Σήμερα που το Κ.Κ.Ε. επιχειρεί την πολιτική του αποκατάσταση. Το πιο παλιό, θεσμικά κατοχυρωμένο πολιτικό αλλά και κομματικό σχήμα του τόπου, απαράλλαχτο τόσο στο όνομα όσο και στις περισσότερες τοποθετήσεις του τα τελευταία 93 χρόνια, χρειάστηκε το χρονικό διάστημα των 66 ετών προκειμένου να αποκαταστήσει τον αρχικαπετάνιο του ΕΛΑΣ.

Η φήμη του Θανάση “Άρη Βελουχιώτη” Κλάρα θέριεψε την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής. Από εκείνο το πρωινό της 7ης Ιουνίου 1942 που το πρώτο ένοπλο αντιστασιακό τμήμα παρήλασε στους δρόμους της Δομνίστας στην Ευρυτανία, έως τον εγκλωβισμό και τον θάνατό του στην χαράδρα του Φάγκου μεσολάβησαν τρία μόνον χρόνια. Η Ελλάδα σε αυτό το χρονικό διάστημα έζησε ένα δεύτερο ’21 . Σε όλα τα επίπεδα.

• Το πιο επικίνδυνο όπλο

Στο ίδιο χρονικό διάστημα ο Άρης μεταβλήθηκε στην πιο αμφιλεγόμενη φιγούρα του τόπου. Η στρατιωτική δράση, η πολιτική ανάλυση και η κοινωνική του επίδραση άφησαν ένα αποτύπωμα που δρα ακόμα. Για τους συνοδοιπόρους ήταν τα πάντα. Ο ηγέτης, ο πρωτοπόρος, ο Θεός. Για τους αντιπάλους του ήταν ένα τέρας, ένας αιμοσταγής, ένας ανισόρροπος. Η κορυφαία, ίσως, στιγμή του σύντομου βίου του ήταν ο λόγος του στη Λαμία, στις 22 Οκτωβρίου του ’44 λίγες μόλις μέρες μετά από την απελευθέρωση της πόλης από τον Γερμανικό ζυγό.

Ζωσμένος με τα φυσεκλίκια του ο πολέμαρχος δεν έκανε μια ομιλία. Διάβασε τα μελλούμενα. Με μια περίεργη, ανερμήνευτη πολιτική οξυδέρκεια είδε το μέλλον. Ξεκίνησε με τη λέξη “Αδέλφια” και τελειώσε με την φράση “Ζήτω ο κυρίαρχος λαός μας”. Ανάμεσα τους υπήρχαν 5.500 λέξεις που τον έκαναν πιο επικίνδυνο από τα ένοπλα τμήματά του και τους μαυροσκούφηδές του. Εκείνη την Κυριακή ο Θανάσης Κλάρας έβαλε το τουφέκι παρά πόδα και όπλισε το πιο επικίνδυνο όπλο. Το λόγο. Κυριακή είχε ξεκινήσει και το αντάρτικο στη Δομνίστα. Τρία χρόνια και πέντε μήνες αργότερα, στη Λαμία, καταλάβαινε ότι η μεγάλη, η αληθινή περιπέτεια μόλις ξεκινούσε.

• “Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα”

Ο κομματικός μηχανισμός, λίγες εδομάδες αργότερα, τον κράτησε μακριά από την μάχη της Αθήνας, σε εκείνον τον σπαρακτικό Δεκέμβρη του ’44. Η ρήξη με την ηγεσία του κόμματος ήρθε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, καθώς αυτά που το κόμμα είδε την άνοιξη του 46, ο Άρης τα ένιωθε ήδη. Τους επόμενους μήνες ζούσε όπως όλη την κατοχή: “Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα”.

Ζούσε όπως ήξερε. Κρυπτόμενος ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα τον εννοήσουν, θα συστρατευθούν. Όταν λοιπόν έμαθε ότι ο ηγέτης του κόμματος κατέφθασε από αέρος στην Ελευσίνα αναθάρρησε. Η χαρά του δεν κράτησε πολύ.

Το επίσημο: “Ούτε μπουκιά ψωμί, ούτε γουλιά νερό στο δηλωσία Άρη Βελουχιώτη” ήταν το τέλος του. Κυνηγημένος, από κρατικές, παρακρατικές ομάδες, προδομένος από το κόμμα, στριμώχτηκε στον “άσπρο”, όπως αποκαλούσε τον Αχελώο και απασφάλισε την χειρομβοβίδα.

Η αποκομμένη κεφαλή του στα Τρίκαλα, υπήρξε μια ακόμα απόδειξη της διορατικότητάς του καθώς υπογράμμισε την σαρκαστική πρόταση με την οποία συχνά αποχαιρετούσε συντρόφους του: “Καλή αντάμωση στα γουναράδικα” και ο Άρης περνούσε τις πύλες της Ιστορίας όπως ήρθε. Με αίμα.

Η αποκατάσταση του “δηλωσία”
Εξήντα και εξ χρόνια αργότερα, ο κομματικός μηχανισμός, έκρινε ότι ο Θανάσης Κλάρας δεν είναι πια “Δηλωσίας”, “Μιζέριας”, “τυχοδιωκτικό, ύποπτο στοιχείο” “προδότης” και αποφάσισε να τον αποκαταστήσει.

Το αν τα ανακλαστικά του κόμματος είναι αργά είναι ένα ερώτημα. Στο φινάλε, κάλλιο αργά παρά ποτέ. Αν όμως σκύψουμε με προσοχή στο κείμενο που δημοσιεύτηκε στο κομματικό δημοσιογραφικό όργανο την επομένη του θανάτου του Άρη θα διαβάσουμε πως :
“… Στο ΚΚΕ δεν έχει θέση κανένας οσοδήποτε ψηλά κι αν στέκει και οσοδήποτε μεγάλος κι αν είναι, όταν οι πράξεις του δεν συμβιβάζονται με το κοινό συμφέρον και όταν παραβιάζεται η δημοκρατική εσωκομματική πειθαρχία”.

Και μας κάνει να υποψιαζόμαστε ότι αυτό που ενοχλούσε ήταν το μέγεθος, το μη ελέγξιμο, το ανεξάρτητο του καπετάνιου. Τα περί “δημοκρατικής εσωκομματικής πειθαρχίας” ας τα σχολιάσουν οι μαχητές του Δ.Σ.Α., οι πρόσφυγες της Τασκένδης, οι πολιτικοί κρατούμενοι σε κάθε φυλακή του τόπου έως το θέρος του ’74.

Κατά περίεργο τρόπο, σχεδόν ταυτόχρονα αποκαταστήθηκε και ο γ.γ. του κόμματος εκείνης της ζοφερής εποχής. Θύτης και θύμα, αποκαθηλώσας και αποκαθηλωθείς βαδίζουν πάλι μαζί, σε μια απόπειρα αποκατάστασης της συνοχής και της σφριγηλότητας του κόμματος.

Το δελτίο καιρού δίνει για σήμερα βροχή και καταιγίδες σε όλη την ευρύτερη περιοχή της Λαμίας. Εκεί, στην πρωτεύουσα της Φθιώτιδας, στη πλατεία του λαού όπου 67 χρόνια μετά την ανάγνωση των γεγονότων του μέλλοντος από τον Άρη: “η ΚΕ του ΚΚΕ διοργανώνει εκδήλωση για την παρουσίαση της Απόφασης της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του Κόμματος, για την πολιτική αποκατάσταση του καπετάνιου του ΕΛΑΣ Αρη Βελουχιώτη.”

Μάλλον ο καιρός δεν δείχνει να είναι ιδιαιτέρως φιλόφρων για την επιχειρούμενη απόπειρα, όσο και αν η εικόνα του έφιππου οπλαρχηγού στις αφίσσες του κόμματος επιδιώκει να ενεργοποιήσει τις συναισθηματικές χορδές ενός χαμένου αγώνα.

Νικόλας Στ. Ζαλμάς, ΕΘΝΟΣ, 9/10/2011

 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Από την ανάκριση στην Γκεστάπο της Βιέννης

Στην εκδήλωση διαβάστηκε η δήλωση του Νίκου Ζαχαριάδη κατά την ανάκρισή του στις φυλακές της Γκεστάπο Βιέννης, στις 18 Ιούνη 1941, την οποία αναδημοσιεύει ο «Ριζοσπάστης», διατηρώντας την ορθογραφία της εποχής.

«Επειδή δεν είμαι ικανοποιημένος από τον τρόπο που γίνεται η ανάκριση με την μεταφράστρια, κάνω τη δήλωσή μου αυτή που τη θεωρώ και μόνη έγκυρη. Πρώτ’ απ’ όλα διαμαρτύρομαι για τη μεταφορά μου στη Γερμανία, τη θεωρώ παράνομη και ζητώ την άμεση επιστροφή μου στην πατρίδα μου. Στα ζητήματα που μου θέσατε και οργανωτικά ζητήματα του ΚΚΕ δεν έχω να απαντήσω τίποτε.

Σχετικά με την πολιτική γραμμή του ΚΚΕ έχω να πω τα παρακάτω: Βασικό και κύριο στοιχείο στην πολιτική γραμμή του ΚΚΕ είναι η ανάπτυξη και ασυμφιλίωτη αντίθεση και πάλη του ενάντια στη φασιστική (εθνικοσοσιαλιστική) θεωρία, πολιτική και πράξη. Το ΚΚΕ τάχθηκε, πάλαιψε και παλαίβει ενάντια στην εθνικοσοσιαλιστική βία και κατάχτηση της Ελλάδας και για την αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας και ακεραιότητας. Το ΚΚΕ πάλαιψε πάντα ενάντια σε κάθε προσπάθεια υποδούλωσης είτε εξάρτησης της χώρας από το ξένο κεφάλαιο σε οποιαδήποτε ξένη δύναμη και αν ανήκει.

Το ΚΚΕ δεν αναγνωρίζει καμμία εδαφική μεταβολή που η γερμανική κατάχτηση πραγματοποίησε στην Ελλάδα, δεν θα αναγνωρίσει καμμία μελλοντική τέτοια μεταβολή και θα παλαίψει με όλα τα μέσα για τη ματαίωσή της, για την απελευθέρωση της χώρας από την ξένη κατάχτηση και για την ακεραιότητά της. Το ΚΚΕ θεωρεί βασικό στοιχείο της πολιτικής του την υπεράσπιση της Σοβιετικής Ενωσης, από κάθε ξενική απειλή, που προβάλλει τελευταία άμεσα. Παρακαλώ όπως στη μεταφορά της δήλωσης αυτής παραυρεθώ κι εγώ.

Ερώτηση: Δηλαδή εξακολουθείς να είσαι κομμουνιστής;

Απάντηση: Δεν υπάρχει αμφιβολία.

Ερώτηση: Αν σ’ αφήσουμε ελεύθερο, θα εξακολουθήσεις τη δράση σου ενάντια στον εθνικοσοσιαλισμό;

Απάντηση: Εννοείται».

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

Η Ιστορία του Κόμματος είναι Ιστορία της πάλης του λαού

Η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην εκδήλωση

Η Αλέκα Παπαρήγα στο βήμα της εκδήλωσης

Στην ομιλία της, και πριν διαβάσει την απόφαση της Συνδιάσκεψης για την κομματική αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, τόνισε: 

«Συναντηθήκαμε εδώ μέλη, φίλοι και οπαδοί του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, αγωνιστές και αγωνίστριες στην πρώτη δημόσια εκδήλωση αφιερωμένη στην Απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ, η οποία συγκλήθηκε στις 16 Ιουλίου 2011 με θέμα “Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Β’ Τόμος, περίοδος 1949 – 1968″, με την οποία πραγματοποιείται η κομματική αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη ως αφοσιωμένου, ασυμβίβαστου, πρωτοπόρου και μαχητικού λαϊκού ηγέτη στην υπόθεση της εργατικής τάξης, στον προλεταριακό διεθνισμό, στην πάλη για κοινωνική απελευθέρωση.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, ως γνωστόν, διετέλεσε Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ από το 1931 έως το 1935 και Γενικός Γραμματέας της ΚΕ έως το 1956. Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ ακυρώνει όλες τις αποφάσεις της 6ης και 7ης Ολομέλειας του 1956 και 1957 καθώς και τα πορίσματα του 1964 και 1967. Η αποκατάσταση είναι πλήρης ως Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ.

Είναι γεγονός ότι η αποκατάσταση έρχεται ύστερα από πολλά χρόνια, μετά και από τον τραγικό θάνατό του στην εξορία του Σοργκούτ την 1η Αυγούστου 1973.

Συγκεντρωθήκαμε εδώ που έχει γίνει η οριστική ταφή του, στην Ελλάδα, όνειρο επιστροφής που για πολλά χρόνια τον συνέπαιρνε.

Βεβαίως, σήμερα, ο Νίκος Ζαχαριάδης δεν μπορεί να μας δει, ούτε να ακούσει την τόσο σημαντική γι’ αυτόν, αλλά και για το ίδιο το ΚΚΕ απόφαση αποκατάστασής του. Διαλέξαμε αυτόν τον τόπο για μια τέτοια εκδήλωση, προκειμένου να θυμίσουμε ότι το ΚΚΕ με τη μεταφορά και ταφή του στην Ελλάδα έκανε μια πρώτη ανοικτή δημόσια προσπάθεια να αποκαταστήσει τον Νίκο Ζαχαριάδη και μάλιστα σε μια περίοδο που ήδη η Κόκκινη Σημαία της Οχτωβριανής Επανάστασης είχε κατέβει από το Κρεμλίνο, και ενώ το κύμα της αντεπανάστασης σάρωνε, προσωρινά βέβαια, το σοσιαλιστικό σύστημα για το οποίο ο ίδιος είχε αφιερώσει μια ολόκληρη ζωή, συνειδητά και πιστά. 

Επιτρέψατέ μου όμως να θυμίσω στους παλαιότερους σε ηλικία, αλλά και τους πολύ νέους να πληροφορήσω ότι και πριν το 1991 είχαν γίνει ορισμένα συμβολικά βήματα για την κομματική αποκατάστασή του στη συνείδηση ενός μεγάλου μέρους των κομμουνιστών. Χρόνια τώρα, από τη μεταπολίτευση και μετά το Κόμμα δεν παρέλειπε να θυμίζει σημαντικές στιγμές της προσφοράς του Νίκου με ορισμένα δημοσιεύματα.

Επιτρέψατέ μου, όμως, να ανακαλέσω στη μνήμη παλαιότερων και να ενημερώσω τις νεότερες γενιές των κομμουνιστών, ιδιαίτερα αυτούς που γεννήθηκαν μετά τη μεταπολίτευση, τα τελευταία δύσκολα 20 χρόνια, ότι οι άδικες κατηγορίες σε βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη δε στιγμάτισαν ποτέ τη μνήμη του και την προσφορά του, με την έννοια ότι ακόμα και εκείνοι που διαφωνούσαν με τις επιλογές του ριζικά, δεν τόλμησαν ποτέ να επαναλάβουν ότι ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ ήταν ένα πρόσωπο ύποπτο, εχθρικό και επικίνδυνο για το Κόμμα και το λαϊκό κίνημα, και μάλιστα με απόφαση καταλογισμού ποινικών ευθυνών, όπως ανέφερε η 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ’64. ‘Η ότι αιωρούνταν κάποια υποψία σε βάρος του, όπως άφηνε η 11η Ολομέλεια της ΚΕ το 1967.

Βεβαίως, κάποιοι το έκαναν, και το κάνουν, είναι αυτοί που χειροκρότησαν τη νίκη της αντεπανάστασης, βρήκαν την ευκαιρία να βγάλουν από μέσα τους αυτό που πολλά χρόνια έκρυβαν, το όραμά τους να μεταρρυθμίσουν και να κάνουν τάχα ανθρώπινο το βάρβαρο καπιταλισμό.

Επίκαιρη και αναγκαία η πάλη για το σοσιαλισμό

Το Δοκίμιο της Ιστορίας του Κόμματος που αναφέρεται στην περίοδο 1949 – 1968 είναι καρπός μιας πολύχρονης δουλειάς, βασίστηκε σε συστηματική μελέτη αρχειακού υλικού. Η Ιστορία του κόμματος, και γενικότερα του κινήματος, της οποιασδήποτε χώρας, δεν μπορεί να στηρίζεται σε προσωπικές μαρτυρίες και εμπειρίες, ακόμα και των πρωταγωνιστών. Πρέπει να βασίζεται σε πηγές και υλικά αδιαμφισβήτητα, και μάλιστα σε χρονική απόσταση, καθώς οι εξελίξεις της μιας ή της άλλης φάσης κατασταλάζουν σε ένα πολύ ευρύτερο χρονικό διάστημα.

Η μελέτη της Ιστορίας του Κόμματος για μας, η κριτική και αυτοκριτική εξέτασή της, αλλά και η επιμονή μας να αναδεικνύουμε, με συγκεκριμένα στοιχεία και αποδείξεις, τον διαχρονικά αναντικατάστατο ρόλο του ΚΚΕ στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων του λαού, είναι μια υπόθεση που ξεφεύγει κατά τη γνώμη μας, ως σημασία, από τα στενά κομματικά πλαίσια.

Στο Δοκίμιο της Ιστορίας, που σε λίγες μέρες θα κυκλοφορήσει, εξάγεται πλούσια πείρα και για το Κόμμα και για το λαϊκό κίνημα. Δεν είναι η ιστορία του σπιτιού μας, δεν είναι η ιστορία για μας, είναι η ιστορία ενός λαού που με αίμα και θυσίες κατέκτησε ό,τι κατέκτησε, και σήμερα τα χάνει όλα στο όνομα της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης. Μέσα από το Δοκίμιο φαίνεται καθαρά η εξέλιξη του καπιταλιστικού συστήματος, επιβεβαιώνεται ότι σήμερα σαπίζει όλο και πιο βαθιά, δεν έχει ούτε τα ίδια μέσα και συνταγές, ούτε τις ίδιες δυνατότητες που είχε πριν από 30 και 40 χρόνια να κουμαντάρει τη φτώχεια και την εκμετάλλευση.

Μια τέτοια βαθιά κρίση δεν μπόρεσε να την ελέγξει ούτε τη 10ετία του ’30. Η επικαιρότητα και αναγκαιότητα της πάλης για το σοσιαλισμό είναι επιτακτική σήμερα, καθώς δεν υπάρχει ενδιάμεσο πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό σύστημα μετά τον καπιταλισμό και πριν το σοσιαλισμό.

Συνολική η αποτίμηση της προσφοράς του Ζαχαριάδη

Πολλές φορές δεχθήκαμε πραγματική πίεση από μέλη του Κόμματος, από κομμουνιστές εκτός Κόμματος, που ζητούσαν μια όσο γίνεται ταχύτερη αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη, έστω και με μια Απόφαση της ΚΕ ή Συνεδρίου.

Δεν υποχωρήσαμε σε μια τέτοια πίεση, όχι από κάποια σκοπιμότητα βεβαίως, αλλά γιατί καταλαβαίναμε ότι το ζήτημα δεν ήταν μια αποκατάσταση από μια άδικη κατηγορία, αλλά έπρεπε να αποτιμηθεί συνολικά η προσφορά και η προσωπικότητα του Νίκου Ζαχαριάδη και αυτό ήταν αδύνατο να γίνει έξω από το χώρο και το χρόνο, δηλαδή την Ιστορία του Κόμματος και του κινήματος, την Ιστορία του ίδιου του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Αρα απαιτούνταν βαθιά επιστημονική ιστορική έρευνα, δίχως την οποία η αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη θα έπαιρνε ένα στενότερο προσωπικό χαρακτήρα.

Το ΚΚΕ, όπως και κάθε επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα, δεν είναι αρχηγικό ούτε πρέπει να θεωρείται έτσι. Ο Γενικός του Γραμματέας δεν είναι υπεράνω κριτικής, ούτε υπήρξε ούτε υπάρχει Γενικός Γραμματέας που δεν έχει ιδιαίτερες προσωπικές ευθύνες σε λάθη, αδυναμίες, παραλείψεις. Αλλά και οι όποιες αδυναμίες ή λάθη δεν μπορεί παρά να εξετάζονται και στα πλαίσια της στρατηγικής του Κόμματος, και επίσης του διεθνούς επαναστατικού κινήματος.

Η Ιστορία του Κόμματος δείχνει ότι αντιφάσεις, καθυστερήσεις και λάθη που σημειώθηκαν στη μακρόχρονη ανιδιοτελή, ηρωική πορεία του ΚΚΕ δεν μπορεί να αποδοθούν αποκλειστικά και μόνο στο Γενικό Γραμματέα, στην προκειμένη περίπτωση στον Νίκο Ζαχαριάδη, αλλά στις αντιφάσεις της στρατηγικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Αλλωστε, ο ίδιος ο Ζαχαριάδης κατηγορήθηκε από την επιτροπή των 6 Κομμουνιστικών Κομμάτων, της ΕΣΣΔ, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Τσεχοσλοβακίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας, η συνομιλία τους και οι απαντήσεις του αποτελούν πρόσθετη απόδειξη ότι ήταν αλύγιστος επαναστάτης, ότι με σθένος υπεράσπιζε τη γνώμη του.

Θα σταματήσω εδώ, γιατί νομίζω ότι τη μεγαλύτερη αξία την έχει η ανάγνωση της αποκατάστασης».

Λαϊκό προσκύνημα στο μνήμα του Ν. Ζαχαριάδη

Από το λαϊκό προσκύνημα που ακολούθησε την εκδήλωση

Eurokinissi

Ενα μπουκέτο με λουλούδια, εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ, άφησε η Αλέκα Παπαρήγα στον τάφο του Νίκου Ζαχαριάδη, λίγο πριν αρχίσει η εκδήλωση στο Α’ Νεκροταφείο. Μαζί με το γιο του Σήφη και άλλα μέλη της οικογένειας του Νίκου Ζαχαριάδη, απέτισαν τον ελάχιστο φόρο τιμής στον πρωτοπόρο κομμουνιστή. Αργότερα και μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, η εκδήλωση της ΚΕ του ΚΚΕ μετατράπηκε σε λαϊκό προσκύνημα στον τάφο του Νίκου Ζαχαριάδη, με τους συγκεντρωμένους κάθε ηλικίας να ανηφορίζουν προς το μνήμα του, για να αφήσουν ένα λουλούδι. 

Η Αλέκα Παπαρήγα, αφήνει λίγα λουλούδια στον τάφο του Νίκου Ζαχαριάδη. Πίσω αριστερά, ο γιος του Σήφης

    

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Αλύγιστος επαναστάτης, γέννημα – θρέμμα του ΚΚΕ

Λιτή και γεμάτη συγκίνηση η εκδήλωση της ΚΕ του ΚΚΕ, που έγινε την Κυριακή στο Α’ Νεκροταφείο, με ομιλήτρια την Αλέκα Παπαρήγα

 

Οι συντελεστές του καλλιτεχνικού προγράμματος επί σκηνής

«Ηρθες απ’ του Νταχάου τα συρματοπλέγματα. Ηρθες απ’ τη δεκάχρονη σκλαβιά. Οπως έρχεται ο ήλιος απ’ την πόρτα της νύχτας. (…) Ηρθες και κάπου εκεί στην Κοκκινιά, σ’ ένα καλύβι ασβεστωμένο, που η μάντρα του δέκα βολές γαζώθηκε απ’ το ντουφεκίδι, που η πόρτα του δέκα βολές βάφτηκε μ’ αίμα απ’ την κορφή ως τα νύχια. Και κάπου εκεί, σ’ ένα καμμένο σπίτι στα Καλάβρυτα, που απόμειναν στους μαύρους τοίχους του όλο-όλο τρία γράμματα, αυτά μονάχα: Κ.Κ.Ε. Σαν το μονόγραμμα της λεβεντιάς, σαν τρία κόκκινα άστρα, τρεις παπαρούνες της δικιάς μας άνοιξης και κάπου εκεί, σ’ ένα καλύβι σιωπηλό της αντρειωμένης Ρούμελης, σ’ ένα καλύβι του Μωριά, σ’ άλλο της Ηπειρος, ένας λεβέντης λέει: “νοιώθω τα μπράτσα μου πιο δυνατά”, ένα κορίτσι λέει: “νοιώθω το γαίμα μου πιο κόκκινο”, ένα παιδάκι λέει: “νοιώθω δυο σπιθαμές ψηλότερος”, μια χήρα μάνα μες στα μαύρα σκύβει πάνου στα ορφανά της και λέει σφουγγίζοντας τα μάτια της: “ήρθε ο πατέρας σας παιδιά μου”. Κι η Λευτεριά σου λέει: “καλώς το το παιδί μου”» («Ο σύντροφός μας, Νίκος Ζαχαριάδης», Γιάννης Ρίτσος).

Με μια σεμνή και λιτή εκδήλωση, η ΚΕ του ΚΚΕ τίμησε την Κυριακή και αποκατέστησε στο Κόμμα τον Νίκο Ζαχαριάδη, ηγέτη και Γενικό Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, την περίοδο 1931-1956, παρουσιάζοντας τη σχετική απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης με θέμα: «Δοκίμιο Ιστορίας του Κόμματος, Β’ τόμος, περίοδος 1949-1968. Αποκαταστάσεις». Ηταν η πρώτη από τις τρεις εκδηλώσεις που διοργανώνει η ΚΕ του ΚΚΕ, για την παρουσίαση των αποφάσεων αποκατάστασης, στις οποίες κατέληξε η Συνδιάσκεψη. Οι άλλες δυο αφορούν στην κομματική αποκατάσταση του Νίκου Βαβούδη και την πολιτική αποκατάσταση του Αρη Βελουχιώτη.

 

Γεμάτος από κόσμο ο χώρος της εκδήλωσης και οι γύρω δρόμοι

Η παρουσίαση της απόφασης για τον Νίκο Ζαχαριάδη έγινε από την ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, έξω από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Το χώρο όπου το 1991, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, μεταφέρθηκε η σορός του Νίκου Ζαχαριάδη, από το Σοργκούτ της Ρωσίας, όπου βρίσκονταν θαμμένος μετά το θάνατό του στην εξορία, το 1973.

 

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ και αντιπροσωπεία του ΚΣ της ΚΝΕ, με επικεφαλής τον Γραμματέα του, Θοδωρή Χιόνη. Πλήθος από κομμουνιστές και κομμουνίστριες, οπαδούς και φίλους του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, γέμισε το πλάτωμα μπροστά από το νεκροταφείο και τους γύρω δρόμους. Μέλη της οικογένειας του Νίκου Ζαχαριάδη τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση: Ο γιος του, Σήφης, μαζί με την κόρη του, εγγονή του Ν. Ζαχαριάδη και τα παιδιά της, καθώς και η γυναίκα του αδελφού του Νίκου Ζαχαριάδη.

Και κάθε νέο «λεφούσι» συντρόφων που πλησίαζε το Α’ Νεκροταφείο πύκνωνε το πλήθος του κόσμου, ανέβαζε πιο ψηλά τα συνθήματα: «Εννιά δεκαετίες, αγώνας και θυσία, το Κάπα Κάπα Εψιλον στην πρωτοπορία», «Ούτε σε ξερονήσια, ούτε σε φυλακές, ποτέ τους δε λυγίσανε οι κομμουνιστές», «ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΟΠΛΑ, ΔΣΕ, δόξα και τιμή στο ΚΚΕ».

Αμέτρητες οι εικόνες από την εκδήλωση: Νεολαίοι, εργάτες και απόμαχοι της δουλειάς, με μια σημαία του ΚΚΕ στο χέρι, με ένα κόκκινο λουλούδι και παραμάσχαλα τον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη», στις σελίδες του οποίου φιλοξενούνταν οι αποφάσεις της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης για τις αποκαταστάσεις. Η μορφή του Ν. Ζαχαριάδη στην «πλάτη» της εξέδρας και στις αφίσες που κάλυψαν τους γύρω δρόμους, για να οδηγούν στο χώρο της εκδήλωσης, τα συνθήματα για την αλύγιστη προσφορά του ΚΚΕ σε όλες τις στιγμές της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, η συγκίνηση στα πρόσωπα όλων.

Πηγή έμπνευσης για συνειδητή ηρωική δράση

Ανεβαίνοντας στο βήμα, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε στην αρχή της ομιλίας της: «Ο Νίκος Ζαχαριάδης, ως γνωστόν, διετέλεσε Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ από το 1931 ως το 1935 και Γενικός Γραμματέας της ΚΕ έως το 1956. Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ ακυρώνει όλες τις αποφάσεις της 6ης και 7ης Ολομέλειας του 1956 και 1957, καθώς και τα πορίσματα του 1964 και 1967. Η αποκατάσταση είναι πλήρης ως Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ».

Σε κάθε μια από τις παραπάνω φράσεις ξεσπούσαν χειροκροτήματα. Για την αποκατάσταση στο Κόμμα ενός ηρωικού κομμουνιστή, που όπως χιλιάδες άλλοι, καθένας από το πόστο του, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να εκπληρώσει η εργατική τάξη την ιστορική της αποστολή. Πέρασαν μέσα από φωτιά και σίδερο, έγραψαν την υπερενενηντάχρονη ιστορία του ΚΚΕ, που είναι ιστορία του εργατικού λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα.

Το «άνοιγμα» της εκδήλωσης έκανε ο Θέμης Γκιώνης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος, μεταξύ άλλων, τόνισε: «Η ιστορική αποστολή του Κόμματος να ηγηθεί στον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, στην οικοδόμηση της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής κοινωνίας, ενισχύεται σημαντικά μέσα από τη μελέτη της ιστορίας του, την εξαγωγή συμπερασμάτων, ώστε να γίνει πιο αποτελεσματική η δράση μας στην οργάνωση της ταξικής πάλης για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η μελέτη της Ιστορίας του Κόμματος μπορεί και πρέπει να αποτελέσει διαδικασία έμπνευσης για συνειδητή ηρωική δράση, ιδιαίτερα από τις νέες γενιές κομμουνιστών».

Την εκδήλωση, που ολοκληρώθηκε με τον Υμνο της «Διεθνούς» και λαϊκό προσκύνημα στον τάφο του Νίκου Ζαχαριάδη, πλαισίωσε καλλιτεχνικό πρόγραμμα με τραγούδια (τον σοβιετικό «Ιερό πόλεμο» στα ρώσικα, τον Υμνο του ΕΛΑΣ και τον Υμνο του ΔΣΕ), απαγγελίες ποιημάτων του Γιάννη Ρίτσου («Ξυπόλητοι Αγγελοι» και «Ο σύντροφός μας, Νίκος Ζαχαριάδης»), καθώς και ανάγνωση της δήλωσης του Νίκου Ζαχαριάδη κατά την ανάκρισή του στις φυλακές της Γκεστάπο Βιέννης (18 Ιούνη 1941) και του τελευταίου γραπτού του με τίτλο «Μήνυμα από την άλλη μεριά».

Συντελεστές του καλλιτεχνικού προγράμματος ήταν: Τραγούδι: Γιώργος Σαμαρτζής, Σύλβια Καπερνάρου. Απαγγελίες: Αριάδνη Μιχαηλάρη, Διονύσης Ξενάκης. Πιάνο: Κώστας Εγγλέζος. Φυσαρμόνικα: Δημήτρης Κουφαλάκος.

• ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 4 Οχτώβρη 2011

 

O Ζαχαριάδης στο κόκκινο Πάνθεον

• ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΗΛΙΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗΣ
• ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 03 Οκτωβρίου 2011

Οι κόκκινες σημαίες έχουν αναρτηθεί από νωρίς στις κολόνες του δρόμου, στις δυο πλευρές της οδού Αναπαύσεως, που οδηγεί στο Α’ Νεκροταφείο. Στο παρκάκι μπροστά από την κεντρική είσοδο ο κόσμος είναι αρκετός, γύρω στα χίλια άτομα – αν και μάλλον οι διοργανωτές περίμεναν περισσότερους, το μάρκας Πεζό καμιόνι που μετέφερε κόκκινες σημαίες είχε πολύ στοκ αδιάθετο στην καρότσα. Καμιά πενηνταριά νέες και νέοι πουλάνε τον «Ριζοσπάστη». Στις 11 ακριβώς, όπως έχει προγραμματιστεί, η Αλέκα Παπαρήγα ανεβαίνει στην πρόχειρη εξέδρα και εκφωνεί από χειρογράφου ό,τι με αδημονία περιμένει το πλήθος: «Την απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ η οποία συγκλήθηκε στις 16 Ιουλίου 2011 με θέμα Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ Β’ Τόμος, Περίοδος 1949-1968, με την οποία πραγματοποιείται η κομματική αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη ως αφοσιωμένου, ασυμβίβαστου, πρωτοπόρου και μαχητικού λαϊκού ηγέτη στην υπόθεση της εργατικής τάξης, στον προλεταριακό διεθνισμό, στην πάλη για κοινωνική απελευθέρωση».

ΣΕ ΝΤΑΧΑΟΥ ΚΑΙ ΣΙΒΗΡΙΑ. Ο Νίκος Ζαχαριάδης υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία του ΚΚΕ. Κρατούμενος της Γκεστάπο στο Νταχάου, ανέλαβε ξανά τα ηνία του κόμματος από την απελευθέρωση έως και την τελική ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, το 1949, που σήμανε το τέλος του Εμφυλίου. Από τους βασικούς υπεύθυνους για την απομόνωση και τη διαγραφή του διαφωνήσαντος με τη συμφωνία της Βάρκιζας Αρη Βελουχιώτη (που κι εκείνος θα αποκατασταθεί από το ΚΚΕ την επόμενη εβδομάδα), με το τέλος του Εμφυλίου εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι, όπου και μεταφέρθηκε η έδρα του παράνομου ΚΚΕ. Αλλά ο θάνατος του Στάλιν, το 1953, και η περίοδος αποσταλινοποίησης που ακολούθησε κλόνισαν την ηγεσία του. Καθαιρέθηκε και διαγράφηκε το 1956, εξορίστηκε στη Σιβηρία, διεκδίκησε ακόμα και με απεργίες πείνας τη δικαίωσή του και την επιστροφή του στην Ελλάδα χωρίς να κερδίσει τη συναίνεση του κόμματος και, το 1973, βρέθηκε κρεμασμένος. Το ΚΚΕ αρχικά μίλησε για θάνατο από ανακοπή, η εκδοχή της αυτοκτονίας υιοθετήθηκε πολλά χρόνια μετά…

 

Για την πολιτική αποκατάσταση του Αρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα)

• ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 2 Οχτώβρη 2011

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ

Ο Αρης Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας) γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1905 στη Λαμία. Το 1922 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και το 1925 μέλος του ΚΚΕ. Ως στρατιώτης οδηγήθηκε στον πειθαρχικό ουλαμό Καλπακίου. Μετά την απόλυσή του ανταποκρίθηκε σε διάφορες κομματικές χρεώσεις και διώχθηκε κατά καιρούς από το αστικό κράτος και τις κυβερνήσεις του. Την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά εξορίστηκε στη Γαύδο και φυλακίστηκε στην Αίγινα (1938). Το 1939 μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα. Υπέγραψε δήλωση μετανοίας και αποφυλακίστηκε. Στη διάρκεια της Κατοχής βρέθηκε στην Αθήνα, όπου τον Ιούλιο 1941 συνδέθηκε με την ΚΕ, η οποία τον αποκατέστησε στο Κόμμα. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους του ανέθεσε να συγκροτήσει αντάρτικο στρατό. Αυτό το καθήκον ο Αρης το έφερε σε πέρας με τον καλύτερο τρόπο. Τον Μάη 1943 με τη δημιουργία του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ ανέλαβε καπετάνιος του. 

Ο Αρης Βελουχιώτης αντιτάχθηκε στη Συμφωνία της Βάρκιζας και τη χαρακτήρισε λαθεμένη. Στο διάστημα Φεβρουάριος – Απρίλιος 1945 ανέλαβε με δική του ευθύνη πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση νέου αντάρτικου στρατού, παρά την αντίθετη απόφαση του ΚΚΕ.

Η 11η Ολομέλεια της ΚΕ (Απρίλιος 1945) διέγραψε τον Αρη και τον αποκήρυξε, δίχως να δώσει την απόφαση στη δημοσιότητα.

Στις 16 Ιουνίου 1945, την ημέρα που ο Αρης αυτοκτόνησε περικυκλωμένος από τον αστικό στρατό, στον «Ριζοσπάστη» δημοσιεύτηκε η ανακοίνωση του ΠΓ που κατήγγειλε τον Βελουχιώτη, κάνοντας αναφορά και στην απόφαση της 11ης Ολομέλειας. Τρεις μέρες μετά την αυτοκτονία του, στις 19 Ιουνίου 1945, ο «Ριζοσπάστης» σε άρθρο με τίτλο «ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ» έγραψε για τον Αρη: «Ο τόσο τραγικός θάνατος του Αρη Βελουχιώτη προκαλεί θλίψη ανάμεσα στους πραγματικούς πατριώτες, αγωνιστές της εθνικής ιδέας. Γιατί ανεξάρτητα από τη θέση που πήρε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, θέση που αντικειμενικά εξυπηρετούσε την αντίδραση, δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να ξεχνάει κανείς ότι ο Αρης Βελουχιώτης ήταν ένας από τους πρωτοπόρους του αγώνα της Αντίστασης και από τους πρωταθλητές στην οργάνωση του αντάρτικου κινήματος…».

 

Για την αποκατάσταση του Νίκου Βαβούδη

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 2 Οχτώβρη 2011

Νίκος Βαβούδης

Ο Νίκος Βαβούδης, στέλεχος του ΚΚΕ, γεννήθηκε στη Ρωσία. Ο πατέρας του καταγόταν από το Μανταμάδο της Λέσβου και η μάνα του ήταν Ρωσίδα. Μικρός ήρθε στο Μανταμάδο και όταν ενηλικιώθηκε πήγε στον Πειραιά όπου έγινε μέλος του ΚΚΕ και δούλεψε στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Εκλέχτηκε γραμματέας του Ενωτικού Εργατικού Κέντρου Πειραιά. Αργότερα συνελήφθη και φυλακίσθηκε στις φυλακές της Αίγινας, απ’ όπου δραπέτευσε το 1934. 

Ο Βαβούδης πήρε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας, ως αξιωματικός του Βαλκανικού Τάγματος «Δημητρώφ» των διεθνών Ταξιαρχιών, στο πλευρό του «Δημοκρατικού Στρατού Ισπανίας».

Μετά την ήττα του «Δημοκρατικού Στρατού Ισπανίας» ο Βαβούδης επέστρεψε στη Σοβιετική Ενωση. Συμμετείχε σε αποστολές στη Γιουγκοσλαβία παίρνοντας μέρος στον αγώνα του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού ενάντια στη ναζιστική κατοχή. Το 1944 ήρθε στην Ελλάδα ως μέλος της σοβιετικής αποστολής που είχε επικεφαλής το συνταγματάρχη Ποπόφ. Παρέμεινε παράνομος στη διάρκεια του αγώνα του ΔΣΕ και μετά τη λήξη του, αναλαμβάνοντας κομματικές αποστολές.

Ο Νίκος Βαβούδης δούλεψε στο μηχανισμό των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ στην Αθήνα ως ασυρματιστής, εξασφαλίζοντας την επικοινωνία των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ με την έδρα της ΚΕ που βρισκόταν εκτός Ελλάδας.

Το Νοέμβριο του 1951, δυνάμεις της Ασφάλειας και του στρατού με επικεφαλής τον υπουργό Εσωτερικών Κ. Ρέντη εισέβαλαν στο σπίτι της Λυκούργου 39 στην Καλλιθέα, όπου έμενε η οικογένεια του Νίκου Καλούμενου, παράνομου στελέχους του ΚΚΕ. Εκεί, σε διαμορφωμένη κρύπτη, βρισκόταν και ο Νίκος Βαβούδης. Σύμφωνα με μαρτυρία, αλλά και με δημοσιεύματα στον Τύπο, ο Βαβούδης αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι, για να μην πέσει στα χέρια της Ασφάλειας ζωντανός. Προηγουμένως έκαψε έγγραφα που βρίσκονταν στην κρύπτη. Εξέπνευσε την επόμενη ημέρα στο νοσοκομείο Αγία Ολγα της Ν. Ιωνίας, όπως ανακοίνωσε η αστυνομία.