Χρονικό ανθρωπιάς στην αγκαλιά των Αγράφων

• ΠΩΣ ΣΩΘΗΚΕ ΕΝΑΣ ΙΤΑΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ

Ο Αγγ. Ζαχαρόπουλος έκανε βιβλίο τη συγκινητική ιστορία που βίωσε ο ίδιος 12χρονο παιδί, πριν από 68 χρόνια. Μιλώντας στο “Εθνος” περιγράφει πώς η οικογένειά του έσωσε τον Ιταλό φαντάρο από τους Γερμανούς στα ταραγμένα χρόνια του ’40

Μιλάνο 1955. Ο Αγγελος Ζαχαρόπουλος ανάμεσα στον Νίνο (δεξιά) και τον Λέλιο (αριστερά)

“Μέσα στον άγριο αγραφιώτικο χειμώνα χτύπησε την πόρτα μας ο Νίνο ένα πρωί”. Ηταν το 1943. Οι Γερμανοί επιδίδονταν σε φοβερές εκκαθαρίσεις στην περιοχή των Αγράφων θέλοντας να χτυπήσουν τους αντάρτες και να τιμωρήσουν όσους Ιταλούς είχαν προσχωρήσει μετά τη συνθηκολόγηση στις δυνάμεις του ΕΑΜ.

“Οταν άνοιξα, βρέθηκα μπροστά σ’ έναν ρακένδυτο στρατιώτη έτοιμο να καταρρεύσει. ”Παρακαλώ λίγο ζεστό νερό, πολύ πονάει στομάχι”, μου είπε. Τον κάλεσα να μπει και φώναξα τη μητέρα μου. Εκείνη χωρίς να χάσει καιρό του ετοίμασε τσάι του βουνού, το οποίο ο Νίνο ήπιε με εκδηλώσεις ευγνωμοσύνης. ”Φαίνεται πεθαμένος από την πείνα, θα του ετοιμάσω γρήγορα τραχανά”, είπε εκείνη ενώ του έδινε ζεστά ρούχα του πατέρα μου.

Το ένστικτο της μάνας λειτούργησε ταχύτατα. Η ίδια ήταν πολύ ανήσυχη για την τύχη του αντάρτη γιου της λόγω των συγκρούσεων που ακούγαμε ότι γίνονταν με τους Γερμανούς. Εικοσιπεντάχρονο παιδί, ο Νίνο δεν άργησε να συνέλθει κάπως και η οικογένεια αποφάσισε να τον κρατήσει. Διαφορετικά ήταν σχεδόν βέβαιον ότι δεν θα άντεχε. Θα είχε ακολουθήσει την τύχη των υπερχιλίων συμπατριωτών του που άφησαν τα κόκαλά τους στα αγραφιώτικα βουνά”.

Με τα γλαφυρά αυτά λόγια ο κ. Αγγελος Ζαχαρόπουλος περιγράφει μια τρυφερή ιστορία που διαδραματίστηκε τη σκληρή εποχή του πολέμου. Μια εμπειρία που βίωσε στα 12 χρόνια του, αλλά σημάδεψε ολόκληρη τη ζωή του, αφού οι σχέσεις του Νίνο με την οικογένειά παρέμειναν ζωντανές μέχρι τον θάνατο του Ιταλού στρατιώτη τη δεκαετία του ’80. Οι αναμνήσεις εκείνης της εποχής είναι τόσο έντονες για τον κ. Ζαχαρόπουλο, ώστε χρόνια αργότερα τις κατέγραψε σε σχετικό βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Μίνωας” με τον τίτλο “Τα ταραγμένα χρόνια 1940-1950″.

Το σπίτι στο οποίο φιλοξενήθηκε ο Νίνο. Κάηκε στον εμφύλιο. Τα αδέλφια Ζαχαρόπουλοι, Γιώργος, Ζάχος (όρθιοι), και Αγγελος καθιστός

 

«Από ήρωες του πολέμου, στη χλεύη των τότε ηττημένων»

• Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΛΕΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΕ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ

Δραματική έκκληση στις πολιτικές δυνάμεις της χώρας απευθύνει η Ακαδημία Αθηνών «να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να ενώσουν τις προσπάθειές τους για τη σωτηρία της πατρίδας». Είναι η πρώτη φορά που η Ακαδημία Αθηνών αναλαμβάνει τέτοια πρωτοβουλία και το κάνει γιατί «δεν υπάρχουν περιθώρια χρονοτριβής, η χώρα έχει ήδη εισέλθει δυστυχώς σε φάση αποδιοργάνωσης και χάους». Την έκκληση αυτή απηύθυνε χθες από το βήμα της Ακαδημίας ο πρόεδρός της Απόστολος Σ. Γεωργιάδης (ομ. καθηγητής Αστικού Δικαίου) μιλώντας στην πανηγυρική τελετή για την εθνική επέτειο.

«Σήμερα, 71 χρόνια μετά τον πόλεμο του ’40, η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης και το ελληνικό όνομα διαπομπεύεται διεθνώς κάθε μέρα», επισημαίνει ο Απόστολος Γεωργιάδης, πρόεδρος του ανώτατου πνευματικού ιδρύματος της χώρας

Ο κ. Γεωργιάδης, αφού αναφέρθηκε στις ηρωικές στιγμές του ελληνικού λαού στον πόλεμο του ’40 και στα κατορθώματα των Ελλήνων μαχητών στα βουνά της Αλβανίας που προκάλεσαν το θαυμασμό της διεθνούς γνώμης και των ηγετών του ελεύθερου κόσμου, κατέληξε: «Σήμερα, 71 χρόνια από τότε, η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Η Ελλάδα βιώνει μια πρωτόγνωρη εθνική κρίση. Βρίσκεται ενώπιον του κινδύνου όχι απλώς πτώχευσης αλλά εμφύλιας σύγκρουσης των διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Πλήττεται από κύματα βίας και ανομίας, με απρόβλεπτες συνέπειες για την κοινωνική ειρήνη και τη Δημοκρατία. Η εικόνα της στο εξωτερικό είναι βαθύτατα πληγωμένη. Το ελληνικό όνομα διαπομπεύεται διεθνώς κάθε μέρα. Από ήρωες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου καταντήσαμε η χλεύη των τότε ηττημένων και των άλλων Ευρωπαίων. Οι Ελληνες έχουν καταληφθεί από την αγωνία και το φόβο όχι μόνο μιας επικείμενης χρεοκοπίας αλλά κυρίως απώλειας του φρονήματος, της εθνικής κυριαρχίας. Τους τρομάζει ο κίνδυνος ρήξης της κοινωνικής συνοχής και εξάρθρωσης των κρατικών λειτουργιών.

 

Ματαιώθηκε η στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης

• Αποχώρησε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας από το χώρο της παρέλασης λόγω των χιλιάδων συγκεντρωμένων πολιτών που αντιδρούν στην κυβερνητική πολιτική

Ομάδες διαδηλωτών από διάφορες κοινωνικές ομάδες που αντιδρούν στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης εισέβαλαν λίγο πριν τις 10:00 το πρωί στο χώρο που θα τελούταν η στρατιωτική παρέλαση για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη. Ο χώρος αποκλείστηκε από κλούβες των ΜΑΤ και για πρώτη φορά στα χρονικά ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας αποχώρησε από το σημείο και η παρέλαση ματαιώθηκε.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας μιλώντας σε δημοσιογράφους, λίγο πριν αποχωρήσει, εξέφρασε τη λύπη του γι’αυτή την εξέλιξη λέγοντας: “Είναι ντροπή να ακούγονται υβριστικά συνθήματα, είναι ντροπή να με αποκαλούν προδότη όταν εγώ πολέμησα για την πατρίδα από τα 15 μου χρόνια”.

«Δε θέλω να αποχωρήσω. Λυπάμαι πολύ, αλλά είναι ορισμένοι που θέλουν να ματαιωθεί αυτή η εκδήλωση. Θεωρώ ότι η τελευταία απόφαση της Ε.Ε. έχει χρήσιμα στοιχεία τα οποία πρέπει να εκμεταλλευθούμε. Να συστρατευθούμε για να ξεπεράσουμε την κρίση, έτσι ώστε να οικοδομήσουμε μια Ελλάδα απαλλαγμένη από δουλείες και επιταγές τρίτων και να καθαρίσουμε το σπίτι μας και να παραδώσουμε, το σπίτι μας, στα παιδιά μας καθαρό και αλώβητο. Λυπάμαι. Λυπάμαι για τους υβριστές.  Εμείς πολεμήσαμε για την Ελλάδα. Δεκαπέντε χρονών και πολεμούσα το ναζισμό και τους Γερμανούς, μη μου λένε τώρα «Παπούλια προδότη». Ποιος είναι προδότης; Να ντρέπονται. Να ντρέπονται. Τιμάω την πόλη, την τιμούσα χρόνια. Ερχομαι εδώ για να τιμήσω αυτή την ημέρα εδώ στη Θεσσαλονίκη, σε αυτή την ιστορική πόλη».

 

ΤΟ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΗ

Οργανωμένος ο λαός είναι πανίσχυρος και ικανός να νικήσει

 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 28 Οχτώβρη 2011

Το ΚΚΕ και πάλι σαλπίζει κάλεσμα λαϊκής συμμαχίας και αντεπίθεσης. Ο θανάσιμος εχθρός για το λαό είναι τα μονοπώλια, η εξουσία τους, τα κόμματα και οι οργανισμοί που τους υπηρετούν. Πατριωτισμός για τους εργαζόμενους είναι να σωθεί ο λαός, όχι τα μονοπώλια, η ΕΕ και ο ξεπερασμένος καπιταλισμός.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Οργανωμένος ο λαός είναι πανίσχυρος και ικανός να νικήσει

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για την 71η επέτειο της 28ης Οκτώβρη

 

Σε ανακοίνωση για την 71η επέτειο της 28ης Οκτώβρη, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει: 

«Το ΟΧΙ του λαού το 1940, που εξελίχθηκε σε παλλαϊκή και ένοπλη αντίσταση από τις γραμμές του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ κατά της τριπλής Κατοχής, με καθοδηγητή και κύριο αιμοδότη το ΚΚΕ, αποδεικνύει ότι όταν ο λαός οργανωθεί και συνειδητά παλέψει για το δίκιο του, γίνεται πανίσχυρος και ικανός να αντιμετωπίσει κάθε εχθρό του.

Το ΚΚΕ και πάλι σαλπίζει κάλεσμα λαϊκής συμμαχίας και αντεπίθεσης. Ο θανάσιμος εχθρός για το λαό είναι τα μονοπώλια, η εξουσία τους, τα κόμματα και οι οργανισμοί που τους υπηρετούν. Πατριωτισμός για τους εργαζόμενους είναι να σωθεί ο λαός, όχι τα μονοπώλια, η ΕΕ και ο ξεπερασμένος καπιταλισμός, που μόνο φτώχεια, κρίσεις, χρεοκοπία και πολέμους φέρνουν στους λαούς.

 

Οι λυρικοί πεζογράφοι της Κατοχής

Η ΑΥΓΗ: 28/10/2009

ΤΗΣ ΚΕΛΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑ*

1^η Σεπτεμβρίου 1939, 28^η Οκτωβρίου 1940, Απρίλιος 1941, 12 Οκτωβρίου 1944, Δεκέμβρης 1944, χρονολογίες-ορόσημα που αντιστοιχούν σε σημαίνοντα γεγονότα (έναρξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ελληνική εναντίωση, γερμανική κατοχή, λήξη του πολέμου, εμφύλιος). Επισημαίνοντας κανείς ότι αυτά καθόρισαν την ελληνική πραγματικότητα και λογοτεχνία στο πρώτο μισό της πέμπτης δεκαετίας του εικοστού αιώνα, δεν κομίζει γλαύκαν εις Αθήνας. Το κρίσιμο ερώτημα είναι με ποιον τρόπο και σε ποιον βαθμό η γερμανική κατοχή επέδρασε στην ελληνική λογοτεχνική παραγωγή της περιόδου. Η Αγγέλα Καστρινάκη στο βιβλίο της Η λογοτεχνία στην ταραγμένη δεκαετία 1940-1950 (Πόλις 2005), υπογραμμίζοντας την ελαστικότητα της λογοκρισίας και την τάση «φυγής» που κυριαρχεί στα πρώτα χρόνια της Κατοχής, ελέγχει τον ύστερο «λαμπερό μύθο» της Αντίστασης. Επίσης περιγράφει πώς η ευφορία, που δημιουργεί η προσδοκία για την λήξη του πολέμου (φούντωμα της Αντίστασης, συμμαχική νίκη στο Στάλινγκραντ), αρχίζει να εκφράζεται στον χώρο της διανόησης, με την υπέρβαση του ατομισμού και την υιοθέτηση ενός πατριωτικότερου αγωνιστικού τόνου, στα 1943.

Την ίδια χρονιά μια νέα γενιά εμφανίζεται στο καλλιτεχνικό προσκήνιο, η λεγόμενη «γενιά του 1940». Νέοι πεζογράφοι, όπως οι Άλκης Αγγελόγλου, Αστέρης Κοββατζής, Τάσος Αθανασιάδης, Μόνα Μητροπούλου, Κώστας Στεργιόπουλος, Ιωάννης Αγγέλου, Γιώργος Πολιτάρχης και άλλοι λησμονημένοι σήμερα (ορισμένοι άδικα, οι περισσότεροι όχι και τόσο) κάνουν το εκδοτικό τους ντεμπούτο με συλλογές κυρίως λυρικών διηγημάτων. Στα 1943 ο Άλκης Αγγέλογλου εκδίδει το Εαρινό, ο Αστέρης Κοββατζής τα Επεισόδια, ο Ι. Αγγέλου τις Ιστορίες των γαλάζιων ωρών, ο Τάσος Αθανασιάδης τους Θαλασσινούς Προσκυνητές. Την επόμενη χρονιά ο Αγγελόγλου παρουσιάζει τη νουβέλα Αμαρτωλοί, ο Κοββατζής την Πρώτη άνοιξη και η Μόνα Μητροπούλου τη συλλογή διηγημάτων Το σπίτι με τον κορυδαλλό.

 

Μικρή συμβολή στη διαρκή ανάγκη αυτογνωσίας

Η ΑΥΓΗ: 28/10/2009

ΤΟΥ ΑΛΚΗ ΡΗΓΟΥ

Νοέμβριος 1940

Τα διεθνή πρακτορεία μεταδίδουν σε όλο τον κόσμο, την κατάληψη της Κορυτσάς από τον ελληνικό στρατό. Πρόκειται για την πρώτη πόλη της Ευρώπης που λευτερώνεται από τις δυνάμεις του Άξονα.

Ακόμη και ιαπωνικές εφημερίδες γράφουν με θαυμασμό για την ανδρεία των Ελλήνων, ενώ ο τουρκικός τύπος ίσως για μοναδική φορά στην ιστορία του, κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδους τίτλους «Ζήτω η Ελλάς», «Αλησμόνητο για όλο τον κόσμο, παράδειγμα γενναιότητας», «Είμαστε περήφανοι γιατί συνδεόμαστε με συμμαχία με ένα τέτοιο Έθνος». Ο υπουργός προπαγάνδας του Γ’ Ράιχ Γκαίπελς, αφού απαγορεύει βέβαια κάθε αναφορά των γεγονότων στον ελεγχόμενο τύπο της Γερμανίας, κατά μόνας… στοχάζεται, « ίσως κρατάνε κάτι από τους αρχαίους τους προγόνους»!

Έκπληκτη η ανθρωπότητα παρακολουθεί την αντιστροφή, της φασιστικής εξάπλωσης.

Ένα δευτερεύον στρατιωτικά και τοπικού χαρακτήρα πολεμικό επεισόδιο, μετατρέπεται ψυχολογικά σε καταλύτη αντιφασιστικών διεργασιών. Ο Σαρτρ, ο Καμύ, ο Μιραμπέλ, ο Ελυάρ, ο Σουμάν, εκφράζουν τον «μεγάλο και τρυφερό θαυμασμό τους» όπως έγραφε ο Ματίς, «για τούτη την εφεδρεία της ανθρώπινης συνείδησης» όπως χαρακτήριζε την Ελλάδα του ’40 ο Λε Γκορπυζιέ

Ο Αντρέ Ζιντ από τη συνθηκολογημένη και κατεχόμενη Γαλλία αποδίδει ίσως καλύτερα από κάθε άλλον το γεγονός:

«…Γενναίε ελληνικέ λαέ! Καταλαβαίνετε τι είστε για μας σήμερα; Στη διάρκεια των τελευταίων φοβερών μηνών, δεν είχαμε γνωρίσει παρά μονάχα αποτυχίες και απογοητεύσεις, τη συντριβή της περηφάνιας μας, των ελπίδων μας… και ξαφνικά η φωνή σας, η πιο αγαπητή ανάμεσα σε όλες, υψώνεται και κυριαρχεί πάνω στη συγκεχυμένη βοή της κόλασης.

»Με ποια συγκινημένη προσοχή, με ποια προσήλωση σας ακούμε! Αντιπροσωπεύεται για μας τον θρίαμβο της γενναιότητας, της αληθινής αξίας, αυτής του μικρού αριθμού.

»Και ποια ευγνωμοσύνη χρωστάμε σε σας που ξαναδώσατε σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα κάποιους λόγους εμπιστοσύνης στον άνθρωπο, θαυμασμού, αγάπης κι’ ελπίδας …»

Η μικρή Ελλάδα των επτά όλων κι’ όλων εκατομμυρίων ψυχών, καταγράφεται για δεύτερη φορά – η πρώτη ήταν το 1821 – στην παγκόσμια σκηνή της νεότερης Ιστορίας.

Την ίδια ώρα, στο εσωτερικό της χώρας το καθεστώς, βλέπει όλες τις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες που βίαια είχε προσπαθήσει να ανακόψει, να βρίσκουν δυναμική διέξοδο και έκφραση, ενώ το ίδιο βρίσκεται – όπως παρατηρεί ο Γιώργος Σεφέρης στο ‘Χειρόγραφο ’41′ – να παραπαίει σε μια επιπλέον αντίφαση, με τεράστιες συνέπειες στην ψυχολογία των «βρικολάκων υπουργών του». Να διαχειρίζεται τον πιο επικίνδυνο πόλεμο της ιστορίας μας, με το μέρος εκείνων που χτυπούσαν της φασιστικές δυνάμεις. Αλλά το καθεστώς και ο επικεφαλής του ήθελε να είναι και αυτό φασιστικό. Πώς να συνδυάσει αυτά τα πράγματα; Πώς να συνειδητοποιήσει, ότι ο λαϊκός χείμαρρος της 28ης Οκτωβρίου, δεν επικύρωνε, αλλά καταργούσε την 4η Αυγούστου και το οπερετικό καθεστώς της;

 

Το “όχι” του Μεταξά

Η ΑΥΓΗ: 28/10/2009

Από το βιβλίο “Η Ελλάδα του ’40″ της Εταιρείας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας

Βραχυπρόθεσμοι και μακροπρόθεσμοι παράγοντες μιας απόφασης

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΧΑΤΖΗΙΩΣΗΦ

Στις 10 Απριλίου 1938 ο πρεσβευτής της Μεγάλης Βρετανίας στην Αθήνα απηύθυνε στον πρωθυπουργό της Ελλάδας μία προσωπική επιστολή στα γαλλικά, της οποίας η ελληνική μετάφραση, όπως τη συνέταξαν οι υπάλληλοι της Προεδρίας της Κυβέρνησης, έχει ως εξής:

Αγαπητέ μου κ. Πρόεδρε της Κυβερνήσεως,

Ανέγνωσα μετ’ ενδιαφέροντος εις τας εφημερίδας ότι η Εξοχότης Σας επεσκέφθη τας εγκαταστάσεις του αερολιμένος Φαλήρου, και διερωτήθην εάν, επί τη ευκαιρία ταύτη, οδήγησαν υμάς εις επιθεώρησιν των αποχωρητηρίων του αερολιμένος; Υποθέτω ότι όχι, διότι υπό την έποψιν ταύτην, τα υπάρχοντα διά τους αφικνουμένους εις Φάληρον ταξιδιώτας ιδρύματα είναι εις αρχέγονον κατάστασιν, είναι μάλιστα αίσχος διά τον πολιτισμόν.

Δεν γνωρίζω εάν η Δ/νσις της Πολιτικής Αέροπορίας είναι υπεύθυνος διά την αταξίαν και την βρωμερότητα αυτών, λαμβάνω όμως το θάρρος να εφελκύσω την προσοχήν υμών επί της λεπτομέρειας ταύτης, εκ της όποιας πολλοί διακεκριμένοι ταξιδιώται δύνανται ν’ αποκομίσουν μίαν πρώτην, κακήν περί της Ελλάδος εντύπωσιν. Αι πρώται εντυπώσεις έχουν σημασίαν δι’ ο και ελπίζω ότι θα συγχωρήσετε την αδιάκριτον τόλμην μου εάν φέρω ενώπιον της Υμετέρας Εξοχότητος το ήκιστα νόστιμον τούτο ζήτημα. Ως φίλος της Χώρας σας ετόλμησα τούτο.

Πιστός και αφοσιωμένος φίλος σας,

Σ. Ούατερλοου

 

Τα μηνύματα των πολιτικών κομμάτων για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

Στιγμιότυπο από την παρέλαση στη Θεσσαλονίκη (Φωτογραφία: Motionteam )

Στην ιδιαίτερη σημασία και το συμβολισμό που αποκτά η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου και η ηρωική στάση του «Όχι» στη σύγχρονη Ελλάδα επικεντρώνονται τα μηνύματα των πολιτικών κομμάτων.

Στο μήνυμά του ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου επισημαίνει ότι «πριν από 71 χρόνια, το 1940, εκφράσαμε όλοι μαζί την αποφασιστικότητά μας να πούμε  όχι σε μια εύκολη επιλογή. Αποφασίσαμε  να πολεμήσουμε για την ελευθερία, την ειρήνη και την αξιοπρέπεια, αντί να σταθούμε στην άκρη της Ιστορίας».

Στη συνέχεια προσθέτει ότι «όπως τότε, έτσι και σήμερα, δίνουμε έναν μεγάλο αγώνα. Όχι πια στο πεδίο των  πολεμικών μαχών, αλλά σε ένα νέο, δύσκολο, σκληρό και πολυσύνθετο  πεδίο, σε μια παγκόσμια οικονομία, όπου το διακύβευμα είναι να αλλάξουμε όλα εκείνα που μας κράτησαν δέσμιους για χρόνια στη στασιμότητα,  μας καθήλωσαν ως κοινωνία, περιθωριοποίησαν τις παραγωγικές και δημιουργικές μας δυνάμεις».

«Και σήμερα, απορρίπτουμε την εύκολη επιλογή. Και δίνουμε τον δικό μας μεγάλο αγώνα.Έναν αγώνα που αποτελεί φόρο τιμής σε όσους αγωνίστηκαν για την ελευθερία μας, αλλά και ένδειξη σεβασμού στην ύπαρξή μας, στο κοινό μας μέλλον, που διαμορφώνουμε με αξιοπρέπεια, πατώντας στις δικές μας δυνάμεις», καταλήγει.

 

«Το μήνυμα της 70ής επετείου είναι διαχρονικό» τονίζει για την επέτειο του «Όχι» ο πρόεδρος της Βουλής

«Επίκαιρο όσο ποτέ»

«Το μήνυμα της 70ής επετείου είναι διαχρονικό και σαφώς περισσότερο επίκαιρο από ποτέ. Σε μια περίοδο γενικευμένης κρίσης, που βιώνουμε όλοι μας, καλούμαστε να συμπορευθούμε, καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια για την έξοδο από τη δυσχερή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα» αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος της Βουλής Φίλιππος Πετσάλνικος στο μήνυμά του για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Στο μήνυμά του ο κ. Πετσάλνικος σημειώνει:

«Η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου 1940 αποτελεί ορόσημο για την ιστορία του Ελληνισμού. Είναι η ζωντανή απόδειξη του αγώνα των Ελλήνων για διαφύλαξη της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της αξιοπρέπειας. Είναι η επιβεβαίωση της δέσμευσης να υπερασπιζόμαστε την πατρίδα κάθε φορά που μπορεί να διακυβεύονται οι αξίες και τα δίκαιά μας.

» Είναι η ιστορική στιγμή που καταγράφει την υπεράνθρωπη ψυχική αντοχή του Έλληνα, το σθένος και την αποφασιστικότητά του.

» Το μήνυμα της 70ής επετείου είναι διαχρονικό και σαφώς περισσότερο επίκαιρο από ποτέ. Σε μια περίοδο γενικευμένης κρίσης, που βιώνουμε όλοι μας, καλούμαστε να συμπορευθούμε, καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια για την έξοδο από τη δυσχερή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα. Έχουμε πράγματι να δώσουμε μάχες δύσκολες, που όμως, αν τις δώσουμε όλοι μαζί, θα βγούμε πιο δυνατοί από την παρούσα κρίση.

» Με πίστη στις αστείρευτες δυνατότητές μας, είμαι βέβαιος ότι θα σταθούμε αντάξιοι απέναντι στην ιστορία μας».

 

Η 28η Οκτωβρίου μέσα από τις μαρτυρίες απλών ανθρώπων της εποχής

Η ΑΥΓΗ: 28/10/2010

Η 28η Οκτωβρίου 1940, από την οποία αύριο συμπληρώνονται εβδομήντα χρόνια, υπήρξε μια ημερομηνία που χαράχτηκε βαθιά στη μνήμη των ανθρώπων. Η είδηση του πολέμου και της επιστράτευσης κυκλοφόρησε γρήγορα σε όλη την Ελλάδα, αλλά και έξω από τα σύνορα· και στη συνέχεια, τα όσα ακολούθησαν τους επόμενους πυκνούς μήνες σφράγισαν τη συλλογική μνήμη, καθώς τα τεκταινόμενα σήμαιναν μια ριζική αλλαγή στη ζωή όχι μόνο όσων βρέθηκαν στο μέτωπο, αλλά και όσων έμειναν πίσω, στα χωριά και τις πόλεις.

Δημοσιεύουμε έτσι σήμερα αποσπάσματα από αφηγήσεις απλών, λαϊκών ανθρώπων της εποχής, που έζησαν από πρώτο χέρι τις πρώτες μέρες του πολέμου. Ακούμε έτσι την αφήγηση μιας ηπειρώτισσας χωρικής, μιας νοσοκόμας από την Αθήνα που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, ενός στρατιώτη που τραυματίστηκε στο μέτωπο και ενός έφεδρου ανθυπολοχαγού. Όλα τα κείμενα προέρχονται από το κλασικό έργο της Έλλης Παπαδημητρίου «Ο κοινός λόγος» (επανέκδοση, Ερμής, Αθήνα 2004) ενός ανθρώπου που έκανε έργο ζωής τη διάσωση του λαϊκού λόγου. Τα κείμενα είναι προσιτά, σε ηλεκτρονική μορφή, στην ιστοσελίδα του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού,