RSS

Τα κορίτσια του Πολυτεχνείου

24 Nov

…Από το Πολυτεχνείο μάθαμε ότι κάτι ετοιμαζόταν. Θα πήγαιναν όλοι στο Κολωνάκι, να στεφανώσουνε τον ανδριάντα του Ξάνθου. Χωρίς δισταγμό, βρεθήκαμε μέσα σε ένα πλήθος φοιτηταριό, στην πρώτη, καθαρά πατριωτική διαδήλωση. Αφού στεφανώσαμε το άγαλμα του Ξάνθου, κατεβήκαμε τη Σόλωνος με την ελληνική σημαία μπροστά, τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο. Δειλά δειλά, και φοβισμένα, οι άνθρωποι ανοίγανε τα παραθυρόφυλλα να δουν τι συμβαίνει. Όταν είδαν τη σημαία και άκουσαν μετά το λεβέντικο τραγούδι μας «Πότε θα κάνει ξαστεριά», που αντήχησε, όπως μας φάνηκε, στα πέρατα του κόσμου, δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. Έκλαιγαν. Ένας μικρός σπινθήρας, μέσα στο βαθύ σκοτάδι. Και η βουβαμάρα έγινε έκρηξη, πανζουρλισμός. Χειροκροτήματα, «ζήτω η λευτεριά» βροντοφωνάζαμε, με όλη τη δύναμη των πνευμόνων μας. Από μακριά άκουγα τους πυροβολισμούς των καραμπινιέρων.

Εμείς απτόητοι, εγώ δίπλα στη σημαία, κατεβαίναμε τη Σόλωνος στεφανώσαμε τον Ρήγα Φεραίο μπροστά στο Πανεπιστήμιο και ακάθεκτοι, λες έτοιμοι για μάχη, κατευθυνθήκαμε προς το Πεδίο του Άρεως. Περάσαμε όλη την Σπ. Τρικούπη, με τη σημαία μας να ανεμίζει μπροστά και να τραγουδάμε. Πάλι με τον ίδιο τρόπο, η ίδια υποδοχή, φοβισμένα στην αρχή, άλλοι δειλά δειλά και άλλοι πιο θαρρετά, άνοιγαν τα παραθυρόφυλλά τους και μας χαιρετούσαν.

Στο Πεδίο του Άρεως, γονατιστοί μπροστά στους ήρωες του ’21, ψάλαμε τον Εθνικό Ύμνο, όλοι μαζί με μια φωνή, καμιά πεντακοσαριά φοιτητές, σαν να δίναμε όρκο, μπροστά στους ήρωες του ’21, να αγωνιστούμε για την απελευθέρωση της πατρίδας. Συνεπαρμένοι από πατριωτικά αισθήματα, ξεχασμένοι μες τη σκλαβιά μας. Αναταραχτήκαμε, ξαφνικά, από ποδοβολητό αλόγων. Μας είχε περικυκλώσει η ιταλική καραμπινιερία. Οι πίσω από μας σκορπίσανε στα στενά του πάρκου. Όσοι βρισκόμασταν μπροστά, δεν μπορούσαμε να φύγουμε. Πολλοί κρύφτηκαν σ’ ένα οικόπεδο παραδίπλα, σε σκαμμένα ορύγματα-καταφύγια, πιστεύοντας ότι, κρύβοντας το κεφάλι τους σαν τη στρουθοκάμηλο, οι Ιταλοί δεν θα τους έβλεπαν. Έναν έναν τους ξετρύπωναν και τους παραλαβαίνανε. Βέβαιη ότι κι εμένα θα με πιάνανε, δεν κρύφτηκα. Τους περίμενα, στητή και περήφανη, σαν νέα σπαρτιάτισσα, σε μια γωνιά του οικοπέδου. Φαίνεται ότι δεν τους γέμισα το μάτι και με παράτησαν[…].

Μετά τούς πρώτους μήνες, στο Πολυτεχνείο, εκτός από τα μαθήματά μας, αρχίσαμε σιγά σιγά να μπαίνουμε στη μαζική δουλειά. Από την διανομή συσσιτίου, όπου βοηθούσαμε στην αρχή εγώ και η συμφοιτήτριά μου Κατίνα Καρρά, περάσαμε στην επιτροπή συσσιτίου, μια δουλειά πολύ κουραστική. Όταν την Καρρά τη συνέλαβαν οι ιταλοί καραμπινιέροι σε κάποια διαδήλωση να κρατάει ένα πανό, εγώ βρισκόμουνα στη Λέσχη του Πολυτεχνείου. Στα γρήγορα, ο Νείλος Μαστραντώνης γυρνάει και μου λέει:

-Δουλειά των κοριτσιών είναι ν’ απελευθερώσουν την Κατίνα.

Ήξερα τι θα πει αυτό. Μάζεμα υπογραφών, πολλές φορές από σπίτι σε σπίτι, και τρεχάματα μέσα στην κάψα του καλοκαιριού. Πήγαμε τρεις φορές στο τέρμα Ψυχικού, μέχρι να πετύχουμε εκεί τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό. Τρέχαμε στο «Αναμορφωτήριο Θηλέων», πίσω από το γήπεδο του Παναθηναϊκού, στους Αμπελοκήπους, όπου την είχαν κλείσει, να της πάμε φαΐ. Πήγαμε σε «υπουργούς», στον «πρωθυπουργό», στην ιταλική Διοίκηση και στη γερμανική Κομαντατούρ…

  • Δανάη Αντωνοπούλου-Ψιλοπούλου, Τα κορίτσια του Πολυτεχνείου. Από τον αγώνα της Κατοχής στην αγωνία της φυλακής, πρόλογος Προκόπης Παπαστράτης, εκδόσεις Βιβλιόραμα
  • Η Αυγή, 23/11/2008
Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on November 24, 2008 in Πολυτεχνείο

 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: