RSS

Monthly Archives: November 2008

«Όλα αυτά τα χρόνια, μόνο μια φορά τόλμησα να την ξεδιπλώσω»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΜΟΥΡΓΚΕΛΗΣ: ΤΗ ΦΥΛΑΓΑ ΑΠΟ ΤΟ 1987
Του ΣΤΡΑΤΗ ΜΠΑΛΑΣΚΑ
Ο οικονομολόγος Γιάννης Τσαμουργκέλης, διδάσκων σήμερα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, μεγάλωσε μέσα στη χούντα. «Στα επτά μου χρόνια», λέει, «έζησα τη νύχτα της 21ης Απριλίου».
Γαλουχήθηκε στους αγώνες για τη δημοκρατία. Η πολιτικοποίηση ήταν δεδομένη. «Ονειρό μου να μπω στο πανεπιστήμιο, να γίνω μέλος της ΕΦΕΕ», λέει. Στα 21 του χρόνια, τριτοετής στο Οικονομικό της Νομικής, έγινε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου. «Με επέλεξε η παράταξή μου, η ΠΑΣΠ. Ημουν ο νεότερος ανάμεσα σε σοβαρούς εκπροσώπους της προοδευτικής σκέψης από όλα τα κόμματα της Αριστεράς. Τον Τριαντάφυλλο τον Δραβαλιάρη και τον Θόδωρο τον Καραγιαννίδη από την ΚΝΕ, τον Νίκο τον Φίλη και τον Θόδωρο τον Μαργαρίτη από τον Ρήγα Φεραίο και τόσους άλλους».

Το ερώτημα πάει στη συζήτηση των τελευταίων ημερών. Τη σημαία του Πολυτεχνείου. «Στα 22 μου, το 1982», λέει ο Γιάννης Τσαμουργκέλης, «με φώναξε ο μέχρι τότε επικεφαλής της ΠΑΣΠ, της παράταξης που παραδοσιακά φύλαγε τη σημαία, ο Φώτης ο Χατζημιχάλης, που είχε διαδεχθεί για λίγο τον Χρήστο τον Παπουτσή, και μου έδωσε τη σημαία. Η παράδοση να φυλάνε τα στελέχη της Νεολαίας του ΠΑΣΟΚ τη σημαία του Πολυτεχνείου ξεκίνησε όταν ήταν ακόμα πρόεδρος ο Στέφανος ο Τζουμάκας. Η συγκίνησή μου, τα αισθήματα ήταν μοναδικά. Ως προεδρεύων της ΕΦΕΕ, είχα την τιμή να είμαι παραστάτης και να φυλάω τη σημαία μέχρι το 1987 που την παρέδωσα στον Βασίλη τον Τόγια, λίγο πριν φύγω στο εξωτερικό για να συνεχίσω τις σπουδές μου.

Ολα αυτά τα χρόνια τόλμησα μόνο μία φορά να την ξεδιπλώσω πάνω στο κρεβάτι μου για να ελέγξω μήπως και έχει φθορές από την υγρασία. Ντράπηκα τόσο που αμέσως μετά τον σύντομο έλεγχο τη δίπλωσα και την έβαλα στη θέση της».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/11/2008
 
Leave a comment

Posted by on November 19, 2008 in Uncategorized

 

Οι «συνοδοί» του συμβόλου

Αυτόπτης ΜΑΡΤΥΣ
Του ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Ηταν ένα κανονικό μεσημέρι χθες στην πλατεία Εξαρχείων. Αν δεν υπήρχε το πανό με τα τεράστια γράμματα «Τα Εξάρχεια έχουν ιστορία, έξω οι μπάτσοι και η πρέζα από την πλατεία», θα νόμιζες ότι είναι ένα στέκι σαν όλα τα άλλα όπου μυρίζει εσπρέσο, ακούγονται γέλια και πούλια που σκάνε με δύναμη στο τάβλι. Κατηφορίζοντας την οδό Στουρνάρη προς το Πολυτεχνείο, ο δρόμος έχει πορτοκαλί κορδέλες της Αστυνομίας. Και ξαφνικά μια ομάδα νεαρών αντρών με χοντρά μπουφάν, καπέλα, σκούφους, σκούρα γυαλιά, σχετικά οργανωμένη, κατεβαίνει κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά ερευνητικά σαν να πρόκειται για εκπαιδευόμενους συνοδούς επισήμων. Αριστερά και δεξιά τους προχωρούν διμοιρίες των ΜΑΤ.

«Τι στο διάολο είναι αυτοί;», είναι η πρώτη ερώτηση που σου ‘ρχεται. Η εμπειρία λέει ότι δεν μπορεί να είναι της Ασφάλειας. Αυτοί συνήθως έχουν και τσαντάκια μέσης, «μπανάνες» για το πιστόλι. Και ακολουθείς από το πλάι και διακριτικά. Φτάνουν έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου. Ο κόσμος είναι λιγοστός. Η ώρα είναι 3 παρά τέταρτο.

«Νωρίς είναι ακόμα», σκέφτεσαι. Στο διάζωμα της Πατησίων είναι δημοσιογράφοι με κάμερες και φωτογραφικές μηχανές. Στα Χαυτεία ήδη τα μπλοκ είχαν αρχίσει να χρωματίζουν τους δρόμους με σημαίες και πανό. Η ομάδα με τα καπέλα και τα γυαλιά στέκεται μπροστά και έχει περικυκλώσει μια άλλη ομάδα νεαρών παιδιών με φοιτητικό στιλ.

«Ναι, αυτοί είναι φοιτητές, περιμένουν τη σημαία», λέει ένας φοιτητής δίπλα μας. Κάποιοι μπαίνουν μέσα, βγαίνουν σε δευτερόλεπτα. Οι νεαροί με τα καπέλα και τα γυαλιά τους κυκλώνουν. Οι φοιτητές που βρίσκονται στον κλοιό τους άρχιζαν να φωνάζουν «αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε». Μετέφεραν τη ματωμένη σημαία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ξεκίνησαν γρήγορα, σχεδόν συνωμοτικά.
Το πλήθος άρχισε ν’ ανεβαίνει όλους τους δρόμους που οδηγούσαν πρώτα στο Σύνταγμα και μετά στην αμερικανική πρεσβεία. Κοιτάζοντας τα πρόσωπα των παιδιών που φωνάζουν συνθήματα εισπράττεις μια μυρωδιά οργής και αγωνιστικότητας. Κάτι δυνατό υπάρχει σ’ αυτά τα πρόσωπα, δεν μπορεί να είναι αλλιώς.

Στην οδό Σταδίου, έξω από το κτίριο του ΟΤΕ, το μάτι κάνει μία στάση. Μια κοπέλα, όπως φαίνεται από το σχήμα του σώματός της, έχει γονατίσει, έχει κρύψει το πρόσωπο στα χέρια και τείνει τις παλάμες της στους περαστικούς. Ζητά ελεημοσύνη σε μια στάση που θυμίζει αρχαία προσευχή. Στις παλάμες της κάποιοι έχουν αφήσει μερικές υποδιαιρέσεις του ευρώ, είναι τα μόνα που δεν είναι σκοτεινά πάνω σ’ αυτό το κουβάρι.

Η πορεία ξεκίνησε, η σημαία με τους φοιτητές βρέθηκε στη Βουλή για αρκετή ώρα. Αυτοί με τα γυαλιά και το ύφος ασφαλίτη κάθισαν παραδίπλα και κοιτούσαν. Η βροχή δυνάμωνε κι άλλο. Όταν ο κατάμαυρος ουρανός άνοιξε για τα καλά, τα πρόσωπα των νεαρών που φώναζαν συνθήματα, αν και μουσκεμένα, σφίχτηκαν κι άλλο…

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/11/2008
 

Tags:

ΠΑΣΟΚ-ΠΑΣΠ: «Εμφύλιος» για τη σημαία

Των ΠΑΝΟΥ ΣΩΚΟΥ, ΕΛΕΝΑΣ ΒΑΡΙΝΟΥ
«Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η συντηρητική αντίληψη ότι η σημαία ανήκει σ’ ένα πολιτικό κόμμα ή σε μια φοιτητική παράταξη. Η σημαία είναι το ιερό σύμβολο της φοιτητικής εξέγερσης και όπως έχει αποφασίσει το ΠΑΣΟΚ, θα παραδοθεί στη Βουλή έως ότου συγκροτηθεί Κεντρικό Συμβούλιο στην ΕΦΕΕ».

Αυτό έλεγαν, χθες, κατηγορηματικά παράγοντες της Χαριλάου Τρικούπη, αποδοκιμάζοντας την ανακοίνωση της ΠΑΣΠ και τονίζοντας ότι αυτή είναι και η επιθυμία του Γ. Παπανδρέου που θα είναι παρών στην παράδοση της σημαίας.

Στο ΠΑΣΟΚ έλεγαν χθες ότι η απόφασή τους να παραδοθεί η σημαία στη Βουλή σε κάθε περίπτωση θα γίνει πράξη τις επόμενες ημέρες, εκφράζοντας την ελπίδα ότι η φοιτητική τους παράταξη θα αλλάξει γνώμη. Πάντως, η διαφωνία της ΠΑΣΠ στην απόφαση του ΠΑΣΟΚ (που είναι ο πολιτικός της φορέας) να παραδώσει τη σημαία του Πολυτεχνείου στη Βουλή, προκάλεσε χθες ένταση στις σχέσεις τους.

«Την κρατούσαμε τόσα χρόνια γιατί δεν τη ζητούσε κανένας. Τώρα που τη ζητούν είμαστε υποχρεωμένοι να την παραδώσουμε ή στη Βουλή, όπως έχουμε εμείς προτείνει, ή και στο ίδιο το Πολυτεχνείο, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα», λένε οι ίδιοι κομματικοί παράγοντες. Επισήμαναν ακόμα ότι αν πάθει κάτι η σημαία θα προκύψει και ποινικό αδίκημα αλλά κυρίως τεράστιο ηθικό, ιστορικό και πολιτικό θέμα και «το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει η σημαία να πάθει κάτι στα χέρια του». Υπέρ της παράδοσης της σημαίας είναι ακόμα και πολιτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που πήραν μέρος στο Πολυτεχνείο, όπως ο Κ. Λαλιώτης, η Μαρία Δαμανάκη αλλά και ο τελευταίος πρόεδρος της ΕΦΕΕ Χ. Παπουτσής.

Στον αντίποδα της απόφασης του ΠΑΣΟΚ να παραδοθεί η σημαία-σύμβολο της εξέγερσης της 17 Νοέμβρη στη Βουλή, η πλευρά της ΠΑΣΠ που δραστηριοποιείται στον χώρο των ΤΕΙ επιμένει πως η ευθύνη της φύλαξής της ανήκει στους φοιτητές.

Σε ευθεία αντιδιαστολή με την απόφαση του κόμματος και την προσωπική επιθυμία του Γ. Παπανδρέου, η ΠΑΣΠ ΤΕΙ εξέδωσε χθες ανακοίνωση (φέρει τις υπογραφές του γραμματέα της Αλ. Θεοδωράκου και μελών της οργάνωσης) στην οποία διατυπώνει τις αντιρρήσεις της για τη φύλαξη της σημαίας τόσο από τη Βουλή όσο και από τον μουσειακό χώρο του ΕΜΠ – όπως αιτείται η πολυτεχνική κοινότητα. Υπογραμμίζεται συγκεκριμένα ότι:

* Η ΠΑΣΠ συνολικά είναι αυτή που έχει την ευθύνη της φύλαξης της σημαίας και όχι το ΠΑΣΟΚ.

* Η σημαία του Πολυτεχνείου αποτελεί το ύψιστο σύμβολο της Δημοκρατίας στη χώρα μας και δεν αποτελεί λάφυρο της γενιάς που κυριαρχεί στο ελληνικό Κοινοβούλιο σήμερα.

* Η σημαία του Πολυτεχνείου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του φοιτητικού κινήματος και όχι μουσειακό έκθεμα προς φύλαξη ή το μέσο κατάρριψης της μεταπολιτευτικής περιόδου, όπως κάποιοι εντέχνως προσπαθούν να παρουσιάσουν στον ελληνικό λαό.

«Η ΠΑΣΠ ΤΕΙ δηλώνει πως θα περιφρουρήσει τη σημαία του Πολυτεχνείου όσο αυτή βρίσκεται στην κατοχή της ΠΑΣΠ, όπως την περιφρούρησε τόσα χρόνια και θα την παραδώσει στην πρώτη συγκρότηση του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ», δηλώνουν τα μέλη της ΠΑΣΠ.

Την επιστροφή της σημαίας στο ιστορικό κτίριο της Πατησίων υποστηρίζουν τόσο η ΚΝΕ όσο και η Νεολαία του Συνασπισμού.

«Πάει πολύ το ΠΑΣΟΚ, που από κοινού με την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας έχουν διαλύσει το φοιτητικό-σπουδαστικό κίνημα και το Κ.Σ. της ΕΦΕΕ, εδώ και πάνω από μία δεκαετία, να μιλά για τη συγκρότηση του προεδρείου της ΕΦΕΕ ως όρο για να επιστρέψει τη σημαία στο φοιτητικό κίνημα», αναφέρεται στην ανακοίνωση της ΚΝΕ.

«Η σημαία του Πολυτεχνείου δεν έχει θέση στα κομματικά γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Δεν ανήκει σε κανένα κόμμα. Ανήκει στη νεολαία που αντιστέκεται. Γι’ αυτό ζητούμε την επιστροφή της στο ΕΜΠ έτσι ώστε να εμπνεύσει τους αγώνες του σήμερα», αναφέρεται στην ανακοίνωση της Νεολαίας του ΣΥΝ, που καταγγέλλει τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ διότι «καπηλεύεται το ιστορικό αυτό σύμβολο». *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/11/2008
 

Tags:

Παπούλιας: σιωπή – Τσίπρας: ανυπακοή

Η σιωπή και η συγκράτηση του κ. Παπούλια, για μια ακόμη φορά, έδωσε τον δέοντα τόνο στην απόδοση τιμής και μνήμης καθώς εισήλθε στον χώρο του Πολυτεχνείου -χθες το πρωί- κατέθεσε στεφάνι και αποχώρησε το ίδιο αυστηρά διακριτικά όπως κάθε χρόνο.
Από την άλλη, οι καταγγελίες για την κυβερνητική πολιτική έδωσαν τον τόνο της επικαιρότητας. «Το μήνυμα της εξέγερσης του Νοέμβρη το βρίσκουμε σήμερα στους συλλογικούς αγώνες αντίστασης και ανυπακοής ενάντια σε όλους όσοι θέλουν το μέλλον μας να είναι χειρότερο από το παρόν μας», δήλωσε ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέξης Τσίπρας, καταθέτοντας στεφάνι, χθες, τελευταία ημέρα των εκδηλώσεων.

Ανάλογα επικριτικό των επιλογών της κυβέρνησης και εν γένει των εξελίξεων στον χώρο της Ανώτατης Εκπαίδευσης ήταν το πνεύμα των ομιλιών των εκπροσώπων του Πολυτεχνείου. Για «επιβουλές κατά της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που πληθαίνουν και γίνονται όλο και πιο επικίνδυνες», μίλησε ο πρύτανης του Ε.Μ. Πολυτεχνείου, Κωνσταντίνος Μουτζούρης, κατά τη σύντομη, πλην περιεκτική περιεχομένου και μηνυμάτων, ομιλία του, στο πλαίσιο της επετειακής τελετής. Εστιάζοντας μάλιστα στο φλέγον ζήτημα της αναγνώρισης των κολεγίων, επισήμανε με έμφαση: «Οι ευρωπαϊκές οδηγίες και οι δικαστικές αποφάσεις προσπαθούν να μετατρέψουν το αγαθό της παιδείας σε κερδοφόρο εμπόρευμα».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/11/2008
 

Tags:

ΖΕΙ Καταρρακτώδης βροχή, ποτάμι διαδηλωτών

35 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΑΜΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/11/2008

Με τις λέξεις «Αντίσταση» και «Ανατροπή» στο στόμα και τα πανό, μαύρες και κόκκινες σημαίες και συνθήματα καταδίκης της νεοφιλελεύθερης πολιτικής: «Δεν θα πληρώσουμε την κρίση τους», «Ο πλούτος των τραπεζών μάς ανήκει», «Να πληρώσει το κεφάλαιο την κρίση του», «Κάτω η πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας, του πολέμου», «Δώστε λεφτά για την παιδεία» και «Μόνη απάντηση οι αγώνες», χιλιάδες Αθηναίοι, που δεν φοβήθηκαν τα φορτωμένα σύννεφα, συμμετείχαν φέτος, στην πορεία του Πολυτεχνείου.

Μπροστά πήγαινε η… σημαία. Το σύμβολο του Πολυτεχνείου έκανε ξεχωριστή πορεία συνοδεία δύο διμοιριών ΜΑΤ και ανδρών των δυνάμεων ασφαλείας. Πριν ξεκινήσει η πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου, η σημαία ήδη περνούσε την αμερικανική πρεσβεία.

Ολοι οι άλλοι ξεκίνησαν μαζί με τη… βροχή. Έπειτα από περίπου δύο ώρες συγκέντρωσης στην κατάμεστη οδό Σταδίου. Με δυνατή βροχή που δεν σταμάτησε, αντιθέτως δυνάμωσε αμέσως. Επιστρατεύτηκαν πλαστικές σακούλες, μοσχοπουλήθηκαν οι ομπρέλες στα περίπτερα.

Σε μεγάλη απόσταση από την ιστορική σημαία ακολουθούσαν πολίτες, οι μεγαλύτεροι που αρνούνται να μπουν σε κομματικά μπλοκ. Έτσι επικεφαλής φέτος ήταν ο Σύνδεσμος Εξορισθέντων και Φυλακισθέντων (1967-74) και το πανό του Πολυτεχνείου. «Δεν τους ανήκει η σημαία», φώναξαν κάποιοι γέροντες.

Ακολουθούσαν εκατοντάδες οργανώσεις και τα κόμματα της Αριστεράς, μπλοκ γεμάτα νέους, άνεργους, φοιτητές, εργαζόμενους. Χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους. Ανθρώπους κάθε ηλικίας. Παππούδες και εγγόνια συναντήθηκαν και συζητούσαν. Οι μετανάστες ζητούσαν «νομιμοποίηση». Μπλοκ εργαζομένων ζητούσαν «αυξήσεις-μισθούς-συντάξεις, ενάντια στην ακρίβεια». «Σχολεία, όχι βόμβες», «Λιτότητα-ανεργία-καταστολή» και «δωρεάν παιδεία» οι φοιτητές.

«14.000 κρατούμενοι στοιβαγμένοι σε κελιά που αναλογούν στους μισούς» φώναζαν από την ντουντούκα αντιεξουσιαστές, που είχαν αισθητή παρουσία με μεγάλο μπλοκ. «Όχι στη στράτευση», έλεγαν μαθητές. «Σοσιαλιστική έξοδο» και «αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό» και «ούτε 1 ευρώ στις τράπεζες-εθνικοποίηση», οι οργανώσεις της Αριστεράς.

«Μαχητική αντιπολίτευση» ζητούσαν τα πανό της Αριστεράς. Το ΚΚΕ έκλεισε την πορεία με όγκο, παλμό και τα παραδοσιακά συνθήματα: «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι…».

Το πανό του ΣΥΡΙΖΑ ακολουθούσαν άλλα δεκάδες, οργανώσεων που μετέχουν στον πολιτικό σχηματισμό και το ιδιαίτερα εντυπωσιακό σε όγκο μπλοκ της νεολαίας. Φωνάζοντας παλιά και νέα συνθήματα: «Εφραίμ, αλήτη, κτηματομεσίτη», «Αγώνας, ρήξη, ανατροπή», «ο αγώνας γράφεται με ανυπακοή», «Ούτε ΠΑΣΟΚ, ούτε Δεξιά. Τώρα Αριστερά».

Γεμάτη ήταν η πλατεία Συντάγματος με Αθηναίους που παρέμεναν εκεί στη διάρκεια της πορείας. Καθώς και σε ολόκληρη τη διαδρομή. Δεκάδες πολίτες που παρέμεναν ώρες (από τις 3 μέχρι τις 6) στριμωγμένοι σε στάσεις λεωφορείων και κάθε υπόστεγο ανταπέδιδαν τα συνθήματα. Με συγκίνηση οι μεγαλύτεροι. Οι κάθετοι δρόμοι στη Βασ. Σοφίας ήταν γεμάτοι διμοιρίες ΜΑΤ: «Σε κάθε γωνία αστυνομία, η χούντα δεν έφυγε το ’73», φώναζαν κάποιοι. «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά», «φύγε από τη ζωή μας Καραμανλή» και «λαέ θυμίσου τον Νοέμβρη», φώναζαν περνώντας από τη Ρηγίλλης. Η Αλέκα Παπαρήγα, ο Αλέξης Τσίπρας, βουλευτές και στελέχη των δύο κομμάτων παρέμειναν σ’ όλη τη διάρκεια της πορείας.

* Με αφορμή την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου χιλιάδες φοιτητές και μαθητές οργάνωσαν διαδηλώσεις στις πόλεις της ελεύθερης Κύπρου.

 
Leave a comment

Posted by on November 19, 2008 in Πορεία

 

Tags:

Τα όρια της καπηλείας

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/11/2008

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 ήταν μια γενναία και αγνή πράξη των νέων που συμμετείχαν σε αυτήν. Έκτοτε όμως, και ειδικώς μετά τη μεταπολίτευση, έγινε αντικείμενο καπηλείας είτε από ορισμένους πρωταγωνιστές του είτε πάλι από κακούς μιμητές του. Ιδιαιτέρως αντιαισθητική, όμως, είναι η μακροχρόνια προσπάθεια των κομμάτων να διεκδικήσουν ένα κομμάτι της ιστορικής μνήμης.

Το «Πολυτεχνείο» δεν οργανώθηκε από κόμματα και δεν ανήκει σε κόμματα. Αυτό ας το καταλάβουν όσοι σήμερα συμμετέχουν σε μια ανούσια διελκυστίνδα, με αφορμή την ιδιοκτησία της «σημαίας του Πολυτεχνείου». Σε μια περίοδο κυνισμού και απαξίας στην ελληνική κοινωνία ας προσπαθήσουμε όλοι να θυμηθούμε τον ρομαντισμό και την αγνότητα εκείνων των ημερών του Νοεμβρίου του 1973. Η καπηλεία έχει τα όριά της.

 
Leave a comment

Posted by on November 19, 2008 in Η Καθημερινή

 

Tags:

Επέτειος Πολυτεχνείου, 35 χρόνια μετά – συνάρτηση μνήμης και σεβασμού

ΣHMEIΩMATAPIO

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας, σοβαρός και συννεφιασμένος, όπως απαιτεί η επέτειος και η στιγμή, καταθέτει δάφνινο στεφάνι με γαλανόλευκες κορδέλες του εθνόσημου στο μνημείο του Πολυτεχνείου. «Η Βουλή των Ελλήνων» έχει προηγηθεί με δικό της δάφνινο, επίσης (ΑΠΕ, 17/11/08).

Συννεφιά, οι πρώτες ψιχάλες πέφτουν όταν η αρχή της Πορείας με τη Σημαία – σύμβολο φθάνει στις 5 το απόγευμα στο τείχος των ΜΑΤ, έξω από την αμερικανική πρεσβεία. Μία ώρα μετά έπεσαν μπουκάλια κατά των αστυνομικών και καδρόνια που αμαύρωσαν την όλη εικόνα. (Ευρωκίνησις – Γιάννης Παναγόπουλος).

Η άλλη πορεία, της Φλόγας της Ελπίδας, μπήκε στις 12 Νοεμβρίου ’08 με λιακάδα από την ορθάνοιχτη πύλη της αμερικανικής πρεσβείας με τους αθλητές – Special λαμπαδηδρόμους και μαθητές Γυμνασίων ως συνοδούς με τον ειδικό σκύλο να προπορεύεται καλού – καλού. (φωτο Χάρης Ακριβιάδης).

Tης Eλενης Mπιστικα, Η Καθημερινή, 18/11/2008

«Κλειστόν το Κέντρο της Αθήνας λόγω των εκδηλώσεων του Πολυτεχνείου, απαγορεύεται σταδιακά η κυκλοφορία και ολοσχερώς η στάθμευση στους γύρω δρόμους» που φέρουν ονόματα ευεργετών, ενώ από τις 2 μ.μ. διακόπτεται η κυκλοφορία στους κεντρικούς δρόμους Πανεπιστημίου, Βασιλίσσης Σοφίας λόγω της καθιερωμένης πορείας στην αμερικανική πρεσβεία. Αυτά έγραφαν χθες οι εφημερίδες, από υποχρέωση να ενημερώσουν τους αναγνώστες τους, ακριβώς όπως δίνουν τα αποτελέσματα του ΟΠΑΠ, ΤΖΟΚΕΡ, ΛΟΤΤΟ, «Στοίχημα». Ενα στοίχημα, άλλωστε, με τον χρόνο είναι και η Μνήμη Πολυτεχνείου, που κάθε επέτειος τη βρίσκει με λιγότερο κόσμο, με λιγότερη αυθεντικότητα και περισσότερη τυποποίηση σε ομιλίες, καταθέσεις στεφάνων και κομματικές κορώνες μπροστά στις κάμερες.

Οσο για τα αγωνιστικά κόκκινα γαρίφαλα, για ύφεση μιλούν και οι πλανόδιοι ανθοπώλες… Κάθε φορά που έρχεται η 17η Νοεμβρίου και οι μαθητές χαίρονται που δεν έχουν σχολείο, ένας κόμπος στον λαιμό είναι η συμμετοχή όλων μας που ήμασταν σε ηλικία, αν όχι για να τρέξουμε να κλειστούμε μέσα στο Πολυτεχνείο, αλλά να καταλάβουμε τη σημασία, την αξία του γεγονότος που δημιούργησε η οργή νέων και φοιτητών ότι «δεν πάει άλλο» και η απόφαση να υπερασπιστούν το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» και με τα ίδια τα σώματά τους, πίσω από τις κατάκλειστες πύλες του Πολυτεχνείου. Αυτού του Ανώτατου Πνευματικού Ιδρύματος που είχε εξαίρετους καθηγητές, ταγμένους στην αποστολή τους, Πικιώνης, Κοκκινόπουλος, Κ. Κιτσίκης, Κ. Δοξιάδης και πόσοι άλλοι που έβγαλαν, με τη σειρά τους, σπουδαίους αρχιτέκτονες, πολιτικούς μηχανικούς, πολεοδόμους, χάρις στους οποίους έγινε η μεταπολεμική ανοικοδόμηση με ελληνικά χέρια και μόνο. Του έμελλε του Πολυτεχνείου να γίνει προπύργιο της αγανάκτησης, φρούριο των αξιών που έδωσαν το κυρίαρχο σύνθημα, με την Ελευθερία σημαία – αυτήν που καταπάτησε μπαίνοντας μέσα το τανκ της χούντας, λυγίζοντας σίδερα, πατώντας πάνω από τα νεανικά κορμιά, που σκαρφαλωμένα πάνω στα κάγκελα της Πόρτας, φώναζαν «Είμαστε αδέλφια, Ελληνες!». Είναι πολλοί που καταφέρονται εναντίον της επετείου, αρνούνται την ύπαρξη νεκρών –για ποιους έπεφταν όλη εκείνη τη νύχτα οι σφαίρες που ακόμη αντηχούν στ’ αυτιά μας;– αμφισβητούν ακόμη και την πατριωτική φλόγα των εγκλείστων στο Πολυτεχνείο. Πέρασαν τριάντα πέντε χρόνια, σε αυτό το διάστημα ένας εργαζόμενος δικαιούται πλήρη σύνταξη, αλλά η μνήμη έχει τα δικά της μέτρα και σταθμά και είμαστε υποχρεωμένοι όχι μόνο να τα σεβόμαστε αλλά και να τα περιφρουρούμε. Το ότι έγινε αντικείμενο διαμάχης «ποιος θα πάρει τη ματωμένη Σημαία του Πολυτεχνείου, η ΠΑΣΠ ή το ίδιο το Πολυτεχνείο για τον δικό του Χώρο Μνήμης, ή μήπως ο μεσολαβητής πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων», ήταν το θέμα που απασχόλησε τον Τύπο και την τηλεόραση. «Τα σύμβολα δεν παραδίδονται, κερδίζονται», η αγέρωχη απάντηση της ΠΑΣΠ εναντίον ποίου στρέφεται; Ξένοι διεκδικούν τη σημαία; Εύλογο ερώτημα το «γιατί να βρίσκεται σε κομματικά, έστω φοιτητικά χέρια, η Σημαία του Πολυτεχνείου»;

Ο καθένας από εμάς εκείνη τη βραδιά έχει κάτι να θυμάται. Ημουν άνεργη γιατί η εφημερίδα αυτή είχε κλείσει οικειοθελώς στη διάρκεια της επταετίας, αλλά μεγάλωνα τα δύο μου παιδιά, που το μικρότερο, η κόρη, δεν είχε ακόμη σαραντίσει, όταν εκείνο το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου 1967 που περνούσαν τα τανκς από τη Βασιλίσσης Σοφίας έκλαιγε γοερά, δεν έλεγε να σταματήσει και την είχαμε πάρει αγκαλιά και την περπατούσαμε. «Μα, γιατί κλαίει έτσι το μωρό» αναρωτιόμαστε, και το άλλο πρωί, ακούσαμε τη Ρεζεντά στο ραδιόφωνο και της δώσαμε δίκιο!

Η φωνή τού «Εδώ Πολυτεχνείο», η βουλευτής Μαρία Δαμανάκη, έμεινε πιστή, στράφηκε στην πολιτική, Συνασπισμός, ΠΑΣΟΚ, τώρα είναι υπεύθυνη Πολιτιστικών, αγωνίζεται για τις Προσφυγικές Πολυκατοικίες της λεωφόρου Αλεξάνδρας, όπως και ο Αλέκος Αλαβάνος, Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ, στην Ευρωβουλή έκανε σταυροφορία για την Επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ήταν μαθητής 17 ετών. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργος Παπανδρέου, 21, εκτός όμως Ελλάδος, όπως και οι μετέπειτα πρωτεργάτες της μεταπολίτευσης Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου, που δεν βρίσκονται στη ζωή, όπως και οι φυλακισθέντες, εξορισθέντες, Γεώργιος Ράλλης, Γιάγκος Πεσμαζόγλου, Γιάννης Αλευράς, Ανδρέας Λεντάκης, Σπύρος Μουστακλής, Τάσος Μήνης, Οπρόπουλος και ο πρώτος αντιστασιακός Αλέκος Παναγούλης. Οι τότε φοιτητές έχουν προχωρήσει κάνοντας καριέρα, είναι καθηγητές, πολιτικοί, μερικοί έγιναν και υπουργοί επειδή ήταν μέσα ή πέρασαν έξω από το Πολυτεχνείο. Μέσα στα 35 χρόνια έγιναν πολλά, τους νεκρούς, όπως τον Διομήδη Κομνηνό, τον κλαίνε οι δικοί του και οι χουντικοί δικάσθηκαν, κλείστηκαν στις φυλακές, με τον Ιωαννίδη να ζητεί να αφεθεί ελεύθερος λόγω ηλικίας και να συμφωνούν όλοι κι αυτοί που διώχθηκαν από το καθεστώς το δικτατορικό, ότι δεν υπάρχει λόγος πλέον να κρατείται ένας υπέργηρος πίσω από κάγκελα…

Φθίνουσα πορεία

Δεν είχε τόσο πολύ κόσμο όσο άλλοτε, είπαν οι ρεπόρτερ που παρακολούθησαν την πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία. Πριν από λίγες ημέρες, για να υποδεχθεί τη Φλόγα της Ελπίδας, η αμερικανική πρεσβεία άνοιξε διάπλατα τις πύλες της, μέτρα τέλος, και μπήκαν μέσα μαθητές, αθλητές των Special Olympics, κόσμος και λαός, είχε στηθεί και βωμός για να δεχθεί τη Φλόγα που ξεκίνησε με διεθνή λαμπαδηδρομία για να ανάψει τον βωμό στο χιονισμένο Idaho των ΗΠΑ για τους εκεί Παγκόσμιους Χειμερινούς Αγώνες Special Olympics.

Σημείο των καιρών η γιορτή της Φλόγας στα γραφεία της αμερικανικής πρεσβείας και η δίωρη κάλυψη από την ΕΡΤ, όπως και το γεύμα στην πρεσβευτική κατοικία με δημοσιογράφους Τύπου και ΜΜΕ να φορούν στο πέτο το σήμα του Πρέσβη Καλής Θελήσεως. Με λίγη καλή θέληση «ναι, μπορούμε» να ζητήσουμε λίαν προσεχώς από τον νέο πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να μην απαιτείται visa για τις ΗΠΑ. Και του χρόνου, αν κοιτάξουν από ορθότερη γωνία, τις ελληνικές θέσεις, η Πορεία θα ’χει ακόμα λιγότερο κόσμο. Γιατί η μνήμη είναι συνάρτηση της ανάγκης να θυμόμαστε ποιοι είναι οι φίλοι μας και ποιοι όχι, στις δύσκολες στιγμές.

 
Leave a comment

Posted by on November 19, 2008 in Εκδηλώσεις, Μνήμες

 

Tags: