RSS

Ο πολιτισμικός απόηχος μιας επετείου

22 Apr
  • Eίναι σαν τα ετήσια γενέθλιά μας η χθεσινή επέτειος. Που όσο μακραίνουμε από τη χρονολογία γέννησης, τόσο προσπαθούμε να ξεχάσουμε τα χρόνια που προστίθενται στην πλάτη μας. Μόνο που τα χρόνια είναι πάντα εκεί, μας θυμίζουν τη διαδρομή μας, τις εμπειρίες μας, τη γνώση μας, την άγνοιά μας. Κάπως έτσι είναι και η σύνδεση όλων των νεοελλήνων με την 21η Απριλίου, ανεξαρτήτως της σχέσης, της σύνδεσης, της προσωπικής εμπλοκής και της βιωματικής ανάμνησης που είχε ή δεν είχε ο καθένας. Ολοι θέλουμε να ξεχάσουμε τη συγκεκριμένη στιγμή της 21ης Απριλίου 1967, αλλά 42 χρόνια μετά, πολλά από όσα μας διαμόρφωσαν, πολλά απ’ όσα επηρέασαν τις επιλογές μας και τις αντιλήψεις μας, πολλά από τα στοιχεία του χαρακτήρα μας, της αισθητικής μας, της δημόσιας και ιδιωτικής συμπεριφοράς μας γεννήθηκαν, θέλαμε δεν θέλαμε, εκείνα τα χρόνια.

Και πολλά απ’ όσα θέλαμε να κρατήσουμε κι απ’ όσα ενδεχομένως θα επιθυμούσαμε να έχουμε αφήσει πίσω μας, είναι ακόμα εδώ, μαζί μας. Τα συναντάμε στους δρόμους της πόλης, στις κακόγουστες πολυκατοικίες της δεκαετίας του ’60 και του ’70, στην άναρχη ανάπτυξη της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων, στα στενά μπαλκόνια και στις κακές κατασκευές. Τα αντικρίζουμε στις προσωπικές δισκοθήκες και στη συγκίνηση που εξακολουθούν να προκαλούν κάποιες μελωδίες ή κάποιες φωνές, παρότι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι άλλες εποχές αφορούν, κι από άλλες συμπεριφορές εμπνεύστηκαν. Τα ξαναθυμόμαστε στα εμβληματικά ταγάρια ή στα παντελόνια-καμπάνα, που ίσως έχουν απομείνει στο βάθος κάποιας ντουλάπας. Τα εντοπίζουμε, μισομειδιώντας, στα δεκάδες μπιμπελό που έχουν απομείνει σε ράφια μονοκατοικιών ή διαμερισμάτων, στα φερ φορζέ έπιπλα στα μπαλκόνια, στους πίνακες με γκομπλέν βελονιά στους τοίχους – είναι ακόμα παρόντα. (Ηταν για αρκετούς η πρώτη επαφή με τη νεοαστική αισθητική και είναι από εκείνα που, προσωπικά και συλλογικά, παλέψαμε ν’ αφήσουμε πίσω μας). Τα θαυμάζουμε (;) -ανάλογα με τα τερτίπια της μόδας που όλο κύκλους κάνει- στις βιτρίνες, στις μεγάλες αγκράφες, στο τετράγωνο τελείωμα των παπουτσιών, στα εμπριμέ υφάσματα, στα μίνι και τα μάξι… Τα ακούμε, διαρκώς και ελαφρώς παραλλαγμένα, στον λόγο των πολιτικών (απ’ όλους τους χώρους), στον τρόπο που πολιτεύονται, στις αρχές και τις αξίες που ανακαλούν, στα εύσημα που κάποιοι επισείουν, σε μια στείρα -σε κάποιες περιπτώσεις- καταφυγή στο παρελθόν. Τα διακρίνουμε στις ευαισθησίες, στις θεματολογίες, στις αναζητήσεις των σκηνοθετών, των συγγραφέων, των θεατρικών παραστάσεων, των στίχων των τραγουδιών. Τα αναγνωρίζουμε στις συμπεριφορές των φίλων μας, των γνωστών μας, στις εμμονές τους, στις αγκυλώσεις τους, στις ευαισθησίες τους, ή στο πείσμα τους.

Σαράντα δύο χρόνια μετά την επιβολή μιας οπερετικής, πλην τυραννικά σκληρής, δικτατορίας, ζούμε ανάμεσα σε σπίτια, σε αντικείμενα, αλλά κυρίως σε ανθρώπους που διαμορφώθηκαν εκείνα τα χρόνια -πολιτικά, πολιτιστικά, αισθητικά, πολιτισμικά. Και που εκείνοι πια, με τη σειρά τους, διαμορφώνουν τις νεότερες γενιές.

«Γενέθλια», λοιπόν. Συλλογικά και πολιτισμικά για τη μεταδικτατορική Ελλάδα. Μια στιγμή που καλούμαστε να μετρήσουμε και να μετρηθούμε με τα χρόνια. Με τα θετικά και τ’ αρνητικά που μας συνοδεύουν. Ολοι μας.

  • Tης Oλγας Σελλα, Η Καθημερινή, 22/04/2009
Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on April 22, 2009 in 21 Απριλίου 1967

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: