RSS

Monthly Archives: November 2010

Πολυτεχνείο: η Επέτειος

  • ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2010
  • Παραµένει «σύµβολο» το Πολυτεχνείο;
  • Και αν ναι, για τι ακριβώς στις ηµέρες µας;

Ο ιστορικός Βασίλης Παναγιωτόπουλος αποτιµά το «σύµβολο» Πολυτεχνείο, την ώρα που µια έκθεση του Μορφωτικού Ιδρύµατος της Ενωσης Συντακτών Ηµερησίων Εφηµερίδων Μακεδονίας – Θράκης εστιάζει στην «Εντυπη Αντίσταση» που είχε συντείνει στη δηµιουργία του συµβόλου. Παράλληλα, µια νέα ελληνίδα εικαστικός που ζει στο εξωτερικό, µε ένα πολύπτυχο έργο της (που εκτίθεται από το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης) µε άξονα τις γιορτές για το Πολυτεχνείο από το 1974 δείχνει πώς το σύµβολο µετουσιώνεται σε τέχνη το 2010.

  • Ο Τύπος που φώναξε την αντίσταση στη χούντα
  • Tης Βίκυς Χαρισοπούλου
  • Εκατόν δέκα έντυπα (από τα 350 και πλέον που είναι καταγεγραµµένα) τα οποία εκδόθηκαν εντός ή εκτός ελληνικών συνόρων, σε συνθήκες παρανοµίας, παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και συνθέτουν µια έκθεση για την «Εντυπη αντίσταση» επί δικτατορίας (1967-1974) που ετοιµάζει το Μορφωτικό Ιδρυµα της Ενωσης Συντακτών Ηµερησίων Εφηµερίδων Μακεδονίας – Θράκης στο Μέγαρο Εϋνάρδου

Επειδή η ελευθερία του λόγου δεν ήταν πάντα αυτονόητη… Επειδή πέρασαν πάνωαπό 40 χρόνιααπό τη δικτατορία και το Πολυτεχνείο…Επειδή η δηµοσιογραφία τέµνεται µε την ιστορία…Επειδή όλα αυτά είναιτόσο ξεχασµένα σήµερα και τόσο απόντα από τη συλλογική συνείδηση, ακόµη κι από πολλούς απ’ όσους µετείχαν στην «Εντυπηαντίσταση» τηςπεριόδου της δικτατορίας… «∆ικτατορία 1967-1974: η έντυπη αντίσταση» είναι ο τίτλος και το θέµα µιας µεγάλης έκθεσης ντοκουµέντων που συγκέντρωσε, µελέτησε,αρχειοθέτησε και παρουσιάζειτο Μορφωτικό Ιδρυµα της Ενωσης Συντακτών Ηµερησίων Εφηµερίδων Μακεδονίας – Θράκης, µε υλικόπου αφοράτην έντυπη αντίσταση όχιµόνο στη Βόρεια Ελλάδα, αλλά στο σύνολο του ελληνικού χώρου. Μιας έκθεσης που αφορά και το Πολυτεχνείο.

Τα έντυπαπαρουσιάζονται συναρτηµένα µε ένα σύνολο γραπτών, εικαστικών και ηχητικών πληροφοριών για πρόσωπα, οργανώσεις και συλλογικά σχήµατα που τα εξέδιδαν.

Η έκθεση παρουσιάστηκε (αρχής γενοµένης _ συµβολικά _ από τη 17η Νοεµβρίου 2009 ώς τον Φεβρουάριο του 2010) στις αίθουσες του Μορφωτικού Ιδρύµατος της ΕΣΗΕΜ-Θ στη Θεσσαλονίκη και θα µεταφερθεί από τον ∆εκέµβριο στο Μέγαρο Εϋνάρδου του ΜΙΕΤ στην Αθήνα. Τα έντυπα και τα αντικείµενα που εκτίθενται προέρχονται από τα αρχεία φορέων και προσώπων: Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ), Εταιρεία ∆ιάσωσης Ιστορικών Αρχείων 1940-1974 Κεντρικής και ∆υτικής Μακεδονίας, Ελληνικό Λογοτεχνικό Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ), Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, Σύνδεσµος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ), Εταιρεία Μελέτης Ιστορίας Αριστερής Νεολαίας (ΕΜΙΑΝ), Χρίστος Ζαφείρης, Μανώλης Κανδυλάκης, Βασίλειος Νικόλτσιος και Κώστας Πύρζας.

Εστιάζει, δε, στονπαράνοµο Τύπο (έντυπα που διακινήθηκαν σε συνθήκες παρανοµίας στο εσωτερικό της χώρας), στον «νόµιµο»  αντιδικτατορικό Τύπο (έντυπα που εκδόθηκαν απόπρόσωπα και φορείς µε αντιδικτατορική δράση και από τις σελίδες τους ασκήθηκε συστηµατική κριτική στο καθεστώς, µε αποτέλεσµα τελικώς να διακοπεί η έκδοσή τους) και στον αντιδικτατορικό Τύπο του εξωτερικού. Τέλος, στην έκθεση επιχειρείται η αναπαράσταση του κλίµατος της εποχής και για τον λόγο αυτόν έχει συµπεριλάβει υλικό από ραδιοφωνικές εκποµπές, δικαστήρια, περιγραφές αντιστασιακώνκ.ά.

Σύµφωνα µε τα στοιχεία της έκθεσης, από την εποµένη κιόλας του πραξικοπήµατος των συνταγµαταρχών άρχισε η συγκρότηση αντιδικτατορικών οργανώσεων, κυρίως από την Αριστερά και το Κέντρο.

Οι πρώτες αντιδικτατορικές οµάδες προχώρησαν στην κυκλοφορία αντιδικτατορικών εντύπων, προκηρύξεων και τρικ, διοχέτευση πληροφοριώνστο εξωτερικό, άπλωµα πανό, τοιχοκόλληση αφισών, µετάδοση ηχογραφηµένων µηνυµάτων.

Τα πρώτα έντυπα(περίοδος 1967-1968) στο εξωτερικό, όπου συγκροτήθηκαν αντιδικτατορικές οργανώσεις (µε µοχλό έλληνες µετανάστες, αυτοεξόριστους, φοιτητές), στόχευαν στην ενηµέρωση καιευαισθητοποίηση ξένων πολιτικών,διανοουµένων, δηµοσιογράφων. Ακολούθησε (1968-1972) ηάνθηση του αντιδικτατορικού Τύπου στο εξωτερικό.

Η άνθησησυνδέεται και µε τη σταδιακή οργάνωση του αγώνα, αλλά και τη δηµιουργία νέων πολιτικών δυνάµεων (ΠΑΚ, διάσπαση ΚΚΕ, επιρροές Μάη ’68). Στις σελίδες των δεκάδων περιοδικών και εφηµερίδων, πέραν των αναφορώνστη χούντατης Ελλάδας, περιλαµβάνονται µεταφράσεις ξένων περιοδικών, ανταποκρίσεις απότην Ελλάδα κ.ά.

Αντιδικτατορικές εκδόσεις κυκλοφόρησαν κυρίως στην Ευρώπη (∆υτική,Ανατολική και σκανδιναβικές χώρες), στην Αµερική (ΗΠΑ, Καναδάς αλλά και… Βενεζουέλα), την Αυστραλία και την ΕΣΣ∆ (στα ελληνικά αλλά και τις γλώσσες των αντίστοιχων τόπων), καθώς και σειρά εκδόσεων από εθνικές επιτροπές συµπαράστασης στον ελληνικό αγώνα από κόµµατα (κυρίως κοµµουνιστικά και σοσιαλιστικά), εργατικά σωµατεία, συλλόγους, ακόµα και ακαδηµαϊκές πρωτοβουλίες.

Την περίοδο που η «φιλελευθεροποίηση» του καθεστώτος επέτρεπε την άσκηση δειλής κριτικής, τα παράνοµα έντυπα εµπλουτίστηκαν µε νέους τίτλους από καινούργιες οργανώσεις. Τα περισσότερα τυπώνονταν στηνΑθήνα, µε στόχο να κυκλοφορήσουν σ’ όλη την Ελλάδα, ενώ υπάρχουν και ελάχιστα (κυρίως από το ΠΑΜ και τις τοπικές οργανώσεις του) που εκδίδονταν σε περιοχές όπως η Πάτρα («Αχαγιά»), η Κρήτη («Ξαστεριά»), οΠειραιάς («Ελεύθεροι»), η Θεσσαλονίκη(«∆ελτίο του Πατριωτικού Μετώπου»). Υπήρξε µάλιστα και προσπάθεια έντυπης διακωµώδησης του καθεστώτος µε τη «σατιρική» _ εποχής καισυνθηκών_ εφηµερίδα «Μίνι».

Οπως προκύπτει από την έκθεση του Μορφωτικού Ιδρύµατος της ΕΣΗΕΜ-Θ, τα πρόσωπα που ενεπλάκησαν µε την έκδοση των αντιδικτατορικών εντύπων βγήκαν από τις φυλακές, επέστρεψαν στην πατρίδα, ξαναγύρισαν στις δουλειές τους. Κάποιοι έζησαν θρηνώντας τους νεκρούς τους, µετρώντας τις απώλειες, τις αναπηρίες καιτα σηµάδια από τα βασανιστήρια. Κάποιοι πήραν άλλους δρόµους, αφήνοντας πίσω τους αυτές τις κακοτυπωµένες σελίδες, µοναδικά αποµεινάρια ενός πείσµατος πουαναµετρήθηκε µε την καταστολή, τη βία, τον θάνατο, αναζητώνταςτην αξιοπρέπεια και την ελευθερία.

INFO

«∆ικτατορία 1967-1974: η έντυπη Αντίσταση».
∆ιοργάνωση: Μορφωτικό Ιδρυµα ΕΣΗΕΜΘ και Μορφωτικό Ιδρυµα της Εθνικής Τράπεζας. Από 16 ∆εκεµβρίου έως 30 Ιανουαρίου στο Μέγαρο Εϋνάρδου (Αγίου Κωνσταντίνου 20, τηλ. 210-5221.420).

«Ενα γράµµα απ’ αυτούς που φεύγουν για στρατιώτες σ’ αυτούς που θα µείνουν στο µέτωπο: Συνάδελφοι των ΑΕΙ της χώρας.
Τούτες τις τελευταίες στιγµές σαν πολίτες και ελεύθεροι φοιτητές της Ελλάδας, δεν σκεφτόµαστε τίποτε άλλο από σας που µένετε, τη βοήθεια που δεν θα µπορούµε να δίνουµε στον αγώνα, τους αγαπηµένους µας χώρους που η χούντα προσπαθεί καθηµερινά να υποδουλώσει…»

(απόσπασµα από την «Πανσπουδαστική», όργανο της αντιδικτατορικής Εθνικής Φοιτητικής Ενωσης Ελλάδας, Φλεβάρης ’73, αρ. φύλλου 5).

«Η απολογία των φοιτητών – Κατηγορώ για τους σκοταδιστές: Από το στόµα του Νίκου Κιάου, που καταδικάστηκε σε 21 χρόνια κάθειρξη από το στρατοδικείο της χούντας, ακούστηκε για µια ακόµη φορά µέσα από το δικαστήριο η φωνή της αδούλωτης φοιτητικής νεολαίας…». Και ένθετο (µε σελιδοποίηση πολυγράφου): «Εχουν συλληφθεί, κρατούνται και βασανίζονται από τα µέσα Νοέµβρη στην ασφάλεια ο φοιτητής – πρώην συνδικαλιστής της φυσικοµαθηµατικής και γενικός γραµµατέας της ΕΦΕΕ Λευτέρης Τσίλογλου και τα στελέχη του φοιτητικού κινήµατος _ φοιτήτριες της Γεωπονικής Πόπη Τσεµπελίκου και Μαργαρίτα Γεραλή…»

(από τον «Θούριο», όργανο της Πανελληνίου Οργάνωσης Σπουδαστών «Ρήγας Φεραίος», ∆εκέµβρης ’68, αρ. φύλλου 6)

  • Οταν η πορεία γίνεται τέχνη
  • Tης Μαίρης Αδαµοπούλου

«Οταν θεσµοποιείται κάτι, δεν µε καλύπτει και πιστεύω ότι δεν καλύπτει ούτε εκείνους που βίωσαν τα γεγονότα. Θέλω κάτι περισσότερο, να έρθω πιο κοντά σε όσα συνέβησαν», λέει για την πορεία του Πολυτεχνείου η νεαρή εικαστικός Ειρήνη Ευσταθίου που δηµιούργησε ένα έργο µε αφορµή την επέτειο.

Από µακριά µοιάζει µε ένα σταυρόλεξο τοίχου. Οταν πλησιάσει κάποιος διαπιστώνει πως τα 36 τετράγωνα δεν είναι ούτε απολύτως λευκά ούτε µαύρα. Είναι εικόνες από ισάριθµες πορείες, από το 1974 έως σήµερα. Φωτογραφίες οι οποίες αποτέλεσαν την πρώτη ύλη για το έργο της 30χρονης Ειρήνης Ευσταθίου _ νικήτριας του βραβείου ∆ΕΣΤΕ _ που αποτελεί νέα παραγωγή του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (επιµέλεια: ∆άφνη Βιτάλη). «∆εν µε καλύπτει η επίσηµη µνήµη της Αριστεράς, του σχολείου. Θέλω να έρθω πιο κοντά σε όσα συνέβησαν», εξηγεί στα «ΝΕΑ» η Ειρήνη Ευσταθίου.

Χρειάστηκε για καιρό να αναζητά υλικό στα αρχεία των εφηµερίδων και στη ∆ηµοτική Βιβλιοθήκη Αθηνών, καθώς δεν έβρισκε πια φωτογραφίες της πορείας µα µόνο των επεισοδίων. «Το αρχείο είναι η επίσηµη Ιστορία. Το σηµαντικό είναι η µεθοδολογία µε την οποίατο αντιµετωπίζει κάποιος. Ο τρόπος που βλέπεις κάτι που δεν το έχεις βιώσει µέσα από την εικόνα τρίτων και πώς το οικειοποιείσαι για να το φέρεις κοντά σου», επισηµαίνει. «H πορεία είναι ένας άλλος τρόπος για να θυµάσαι. Μου αρέσει το τελετουργικό, η διαδικασία της, µου θυµίζει επιτάφιο έτσι όπως προηγείται η σηµαία. Εχει κάτι αρχαιοπρεπές».

Παρατήρησε αλλαγές στην πορεία… της πορείας η νεαρή καλλιτέχνις που έχει ζήσει αρκετά χρόνια στο εξωτερικό; «Αρκετές. Εως το ’80 ήταν παράνοµη. Στην αρχή ο κόσµος δεν περπατούσε, αλλά στεκόταν στον δρόµο. Από το ’81 και µετά έγινε θεσµός. Το 1983-84 άρχισε και ο στρατός να καταθέτει στεφάνια. Και το ’85 σκοτώθηκε ο Καλτεζάς, γεγονός που αποτέλεσε αφετηρία για εντάσεις. Και ενώ όλα αυτά συνέβαιναν, ο Τύπος επέµενε να βλέπει την πορεία µετον ίδιο τρόπο, προσδίδοντας της κάτι το τελετουργικό».

Μπορεί, λοιπόν, η τέχνη νααρθρώσει πολιτικό λόγο;«Γιατί,οι πολιτικοί ασκούν πολιτική; Σκοπός µου δεν ήταν να παραγάγωπολιτικό λόγο µε όρους πολιτικής καισίγουρα δεν ήθελα να αισθητικοποιήσω την πολιτική, αλλά να πολιτικοποιήσω την τέχνη. Απορώ µάλιστα πώς τόσο λίγοι ασχολούνται µε την πρόσφατη Ιστορία. ∆εν σχολιάζω, αλλά οφείλω να ασχοληθώ διότι όλα αυτά είναι καθηµερινότητα. Είναι προσωπική και διαισθητική η προσέγγιση. Είναι υποχρέωση απέναντι στον εαυτό µας».

INFO

Customer/ Value/Service έως την Κυριακή στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (κτίριο Ωδείου Αθηνών, Βασ. Γεωργίου Β’ 17-19, τηλ. 210-9142.111

  • Η µνήµη ως παραµύθι

Η πορεία του Πολυτεχνείου είναι µία από τις πτυχέςτου έργου της. Ενα άλλο κοµµάτι του _ 15 ξυλογραφίες _ εστιάζει στα γεγονότα του Δεκεµβρίου του 2008, ένα τρίτο µε σχέδια αφορά λεπτοµέρειες εσωτερικών χώρων δηµόσιων υπηρεσιών στην Αθήνα και ολοκληρώνει το πρότζεκτ της µε πέντε έργα ζωγραφικής που συνοψίζουν τις τρεις προηγούµενες ενότητες, αφηµένα πάνω σε ένα ράφι από φορµάικα, σαντα παλιά ντουλάπια της γιαγιάς ως «σχόλιο πώς οικειοποιούµαστε τη µνήµη ως παραµύθι», λέει η Ειρήνη Ευσταθίου.

  • Εξέγερση, η τρίτη λύση
  • Του ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Eίναι πολύ εύκολο να συσσωρευτούν επίθετα να χαρακτηρίζουν την εξέγερση του Νοέµβρη 1973. Αλλωστε η πολιτική δηµοσιογραφία δεν τσιγκουνεύτηκε ποτέ τους χαρακτηρισµούς της για το Πολυτεχνείο:

Αγωνιστικό και ηρωικό, δηµοκρατικό και αυθόρµητο είναι µερικοί από αυτούς που, άλλωστε, εύκολα µπορεί κανείς να συνυπογράψει.

Είναι όµως µόνο αυτοί; Εγώ, σαν πρόλογο των λίγων σκέψεων που ακολουθούν θα πρόσθετα δύο ακόµη ζεύγη χαρακτηρισµών για το κίνηµα του Πολυτεχνείου: Ανεξάρτητο και ευρηµατικό, ανεξέλεγκτο και ευάλωτο.

Ωστόσο η ανάλυση µέσω των χαρακτηρισµών αυτών και πολλών άλλων ακόµη, πέρα από το ότι είναι πληκτική είναι και αναποτελεσµατική. Το οξύ ερώτηµα που ζητάει απάντηση είναι το ακόλουθο: Μπορούµε να δούµε σήµερα, 37 χρόνια µετά τα γεγονότα, το Πολυτεχνείο ιστορικά; ∆εν θέλω να πω «κριτικά» γιατί αυτήν την έννοια που έλειπε παλαιότερα από την ελληνική ιστοριογραφία τη χρησιµοποίησε η γενιά µου κατά κόρον και τώρα τη βρίσκω θαµπή και συµβατική. Ιστορικά, λοιπόν, εννοώ, να δούµε το Πολυτεχνείο ενταγµένο στη χρονική αλληλουχία των συµβάντων που προηγήθηκαν και εκείνων που ακολούθησαν χωρίς ψυχολογική εµπλοκή και χωρίς εξιδανικεύσεις. Η απάντηση, φοβάµαι, στο ερώτηµα της ιστορικοποίησης του συµβάντος δεν είναι ενθαρρυντική. Παρά τη θεαµατική ανάπτυξη των σπουδών σύγχρονης ιστορίας, η εξέγερση του Πολυτεχνείου, πέρα από τη δηµοκρατική της τελετουργία και την ανάλογη ρητορεία που την ακολουθεί, βρίσκεται ακόµη ιστοριογραφικά στο παµπάλαιο στάδιο της χρονογραφίας και πολιτικά στο στάδιο της λειτουργικής παραγωγής, όπου η λατρεία και οι προβαλλόµενες αξίες υπηρετούν ακόµη τις ιδέες τις οποίες θέλησε να υπηρετήσει, και σε ένα βαθµό υπηρέτησε, το ίδιο το συµβάν.

Αν και η εποπτεία του µείζονος χρονικού αναπτύγµατος είναι βασική συνθήκη της δουλειάς του ιστορικού είναι πραγµατικό γεγονός ότι το δεύτερο µισό του 20ού αιώνα δεν είναι για τον γράφοντα το περισσότερο ελκυστικό πεδίο έρευνας που υπηρετεί. Ωστόσο κάποιες σκέψεις που προκύπτουν από ισχυρή βιωµατική συµµετοχή και διασταυρώνονται µε το έργο του ιστορικού, τίποτε δεν εµποδίζει να διατυπωθούν εδώ.

Για λόγους πρακτικούς ωστόσο θα περιοριστώ στο σηµείωµα αυτό σε µία µόνο σκέψη. Στην αποτίµηση δηλαδή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ως µιας τρίτης και απροσδόκητης λύσης. Πράγµατι, ανεξαρτήτως πολιτικού και κοινωνικού χώρου και ανεξαρτήτως της λαϊκής συµµετοχής που τις πλαισίωνε, δύο βασικές ιδέες, δύο βασικές πολιτικές, είχαν διαµορφωθεί στα χρόνια της δικτατορίας ώς τα τέλη του 1973. Η πρώτη (µειοψηφική), της βίαιης αντίστασης, µε όλες τις µορφές πάλης, συµπεριλαµβανοµένης της ένοπλης δράσης, και η δεύτερη, του πολιτικού αγώνα των αντιδικτατορικών δυνάµεων (πολιτικών κοµµάτων και άλλων) που άρχισε από τη διεθνή καταδίκη της χούντας και έφθανε στην αξιοποίηση των ρωγµών, που κατά την αισιόδοξη αυτή αντίληψη θα οδηγούσε σε µια σταδιακή αποκατάσταση της δηµοκρατίας. Το Πολυτεχνείο όµως ήταν ακριβώς η ακύρωση του διπόλου: βίαιη αντίσταση – πολιτική λύση και η ανάδειξη ως κυρίαρχης της τρίτης λύσης, της εξέγερσης. Βέβαια και η «εξέγερση» δεν ήρθε ουρανοκατέβατη. Είχε και αυτή τις περγαµηνές της. Είχε επί µήνες δοκιµαστεί, λίγο πολύ επιτυχώς, από το φοιτητικό κίνηµα και αντιστοιχούσε σε µία λαϊκή αµφιθυµία που αναζητούσε έναν τρόπο για να εκδηλώσει τα αντιδικτατορικά της αισθήµατα. Αλλωστε, η στρατιωτική θητεία δεν ήταν ποτέ ευχάριστη στους Ελληνες, και τώρα η διά βίου επέκτασή της ήταν αποκρουστική.

Αλλά τι ακυρωνόταν πράγµατι από την εξέγερση; Από τη µεριά της βίαιης αντίστασης έµπαινε στο στόχαστρο η αναποτελεσµατικότητά της και το κόστος (ανθρώπινο και υλικό) της διεξαγωγής της που η ελληνική κοινωνία δεν ήταν διατεθειµένη να πληρώσει. Το κακό όµως ήταν περιορισµένο για την πρόταση αυτή (Αντίσταση), ήταν µειοψηφική και ασφαλώς φθίνουσα. Αλλά από την πλευρά της πολιτικής λύσης τα πράγµατα ήταν χειρότερα γιατί η «επένδυση» είχε αρχίσει να αποδίδει. Η λογική της πρότασης αυτής ήταν βέβαια στον αντίποδα της σύγκρουσης. «Οι ρωγµές» θα διευρύνονταν από τη λαϊκή συµµετοχή και θα έφερναν τη δηµοκρατική οµαλότητα. Κι όµως. Οι ρωγµές του καθεστώτος, η ελαχίστη φιλελευθεροποίηση αντί να οδηγούν στη δηµοκρατική διεύρυνση έφεραν εξέγερση, φοιτητική και λαϊκή, και την κρίση του καθεστώτος και όσα ακολούθησαν.

Εννοώ τους εννέα µήνες (ώς τον Ιούλιο του 1974) της σιωπής ή της αµήχανης αποτίµησης του συµβάντος, και µετά την ένθερµη οικειοποίησή του. Τα ορφανά της βίαιης αντίστασης και τα ορφανά των ρωγµών, σε οµόθυµη συµπαράσταση ξεκίνησαν την µεταπολίτευση µε ένα πολύτιµο συµβολικό πλεονέκτηµα. Είχαν υιοθετήσει την εξέγερση που είχε ακυρώσει και τις δύο, αντιφατικές, αλλά υπαρκτές, προτάσεις.

  • Ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος είναι ιστορικός, οµότιµος διευθυντής του Εθνικού Ιδρύµατος Ερευνών
 
Leave a comment

Posted by on November 17, 2010 in Πολυτεχνείο

 

Tags:

Υπό βροχή η πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου

  • Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στο κέντρο της Αθήνας

Σε εξέλιξη βρίσκεται η πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, με την οποία κορυφώνονται οι εκδηλώσεις για την 37η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Η πορεία διεξάγεται υπό βροχή. Φόρο τιμής στους αγωνιστές της εξέγερσης απέτισε ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου σήμερα το πρωί, ο οποίος κατέθεσε λίγα λουλούδια στο μνημείο του Πολυτεχνείου.

Πλήθος κόσμου βρίσκεται από νωρίς στο Πολυτεχνείο, κρατώντας λουλούδια στα χέρια. Οι πόρτες του ιδρύματος έκλεισαν στις δύο το μεσημέρι.

Από το πρωί βρίσκονται σε ετοιμότητα περίπου 7.000 αστυνομικοί για την καθιερωμένη πορεία με προορισμό την αμερικανική πρεσβεία.

Σύμφωνα με τα μέτρα της Τροχαίας, θα παραμείνουν κλειστοί οι δρόμοι γύρω από το Πολυτεχνείο, ενώ από τις δύο το μεσημέρι ως αργά το βράδυ λόγω της πορείας δεν θα επιτρέπεται η κίνηση των οχημάτων στις οδούς Πανεπιστημίου, Αιόλου, Σταδίου, Βασ. Γεωργίου Α΄, Βασ. Σοφίας, Ακαδημίας, Γέλωνος, Π. Κόκκαλη, Δορυλαίου, Αμαλίας, Φιλελλήνων, Συγγρού (στο τμήμα από Αθ. Διάκου έως Αμαλίας), Πειραιώς (στο τμήμα από Ιερά οδό έως πλατεία Ομονοίας), Αθηνάς, Τσόχα, Σούτσου, Ζαχάρωφ, Κηφισίας (από λεωφ. Κατεχάκη έως λεωφ. Αλεξάνδρας στο ρεύμα προς Αθήνα), Μεσογείων (στο τμήμα από λεωφ. Κατεχάκη έως την οδό Φειδιππίδου στο ρεύμα προς Αθήνα), Φειδιππίδου, Μιχαλακοπούλου, Βασ. Κωνσταντίνου (στο ανερχόμενο ρεύμα) και Αρδηττού (στο ρεύμα προς τη Βασ. Κων/νου).

Επίσης, θα υπάρξουν τροποποιήσεις στα δρομολόγια των μέσων μαζικής μεταφοράς. Οι σταθμοί του Μετρό σε Πανεπιστήμιο, Ευαγγελισμό και Μέγαρο Μουσικής θα παραμείνουν κλειστοί μέχρι τη λήξη της βάρδιας.

 
Leave a comment

Posted by on November 17, 2010 in Πορεία, Πολυτεχνείο

 

Επέτειος ίδρυσης του ΚΚΕ σήμερα

Από το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ)

Επέτειος ίδρυσης του ΚΚΕ σήμερα, αφού στις 17 Νοέμβρη, το 1918, συγκλήθηκε το 1ο Συνέδριο του Κόμματος. Σ’ αυτήν τη σημερινή επέτειο παρουσιάζουμε ορισμένα ιστορικά στοιχεία που προετοίμασαν την ίδρυσή του.

  • Η σοσιαλιστική φιλολογία στην Ελλάδα

Τα πρώτα εργοστάσια κάνουν την εμφάνισή τους στην Ελλάδα μετά το 1870. Ετσι, εμφανίζεται το βιομηχανικό προλεταριάτο. Αυτήν την εποχή οργανώνονται και τα πρώτα σωματεία και οι πρώτοι αξιόλογοι οργανωμένοι συνδικαλιστικοί εργατικοί αγώνες. Η πρώτη, βεβαίως, εργατική απεργία έγινε το 1826 από τους τυπογράφους του Ναυπλίου, αλλά σταθμός στην ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος ήταν η μεγάλη απεργία των μεταλλωρύχων του Λαυρίου το 1896 που πήρε τη μορφή της εξέγερσης.

Την ίδια περίοδο αναπτύσσεται και η σοσιαλιστική φιλολογία, κυρίως μέσω εφημερίδων, με έργα όπως του Μπέμπελ «Γυνή και Κοινωνισμός», (Γυναίκα και Σοσιαλισμός), του Βέλγου Λεβαλιέ «Ιστορία και θεωρία του Σοσιαλισμού» και το έργο του Μαρξ «Μισθωτή Εργασία και Κεφάλαιο».

Το 1907, κυκλοφορεί το πρώτο θεωρητικό έργο της ελληνικής σοσιαλιστικής φιλολογίας, το βιβλίο του Γ. Σκληρού, (Γ. Κωνσταντινίδης) με τίτλο «Το Κοινωνικό μας ζήτημα», που έκανε την πρώτη προσπάθεια διερεύνησης των προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας με βάση τον ιστορικό υλισμό, προπαγανδίζοντας το αναπόφευκτο της πάλης των τάξεων σαν το μοναδικό παράγοντα της κοινωνικής προόδου.

Στη συνέχεια, ο Κώστας Χατζόπουλος, που ενστερνίστηκε τις σοσιαλιστικές ιδέες στη Γερμανία, μεταφράζει το κλασικό ιστορικό έργο, «Το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» των Μαρξ – Ενγκελς, με τίτλο «Το Κοινωνιστικό Μανιφέστο» και αργότερα το έργο του Ενγκελς «Η εξέλιξη του σοσιαλισμού από ουτοπία σε επιστήμη», με τίτλο «Ο επιστημονικός και ουτοπικός σοσιαλισμός», ενώ αργότερα άρχισε να δημοσιεύει η εφημερίδα «Κοινωνισμός» αποσπάσματα από το «Κεφάλαιο» του Μαρξ.

  • Η οργανωμένη προσπάθεια διάδοσης των σοσιαλιστικών ιδεών

Το 1911 συγκροτείται στην Αθήνα το Σοσιαλιστικό Κέντρο από τον Ν. Γιαννιό. Το Σοσιαλιστικό Κέντρο έχει δικό του πρόγραμμα και αρχές, με βάση τα διεθνή σοσιαλιστικά συνέδρια της Β’ Διεθνούς.

Το 1912, στην Αθήνα ιδρύεται ο Σοσιαλιστικός Ομιλος της Ελληνικής Νεολαίας, από νέους εργάτες, και εκδίδει το δεκαπενθήμερο περιοδικό «Ανάστασις». Στόχος του ομίλου είναι η δημιουργία πανελλαδικού σοσιαλιστικού ομίλου νέων, και η προετοιμασία προπαγανδιστών για το σοσιαλιστικό αγώνα. Ο όμιλος αυτός εντάχθηκε στο Σοσιαλιστικό Κέντρο της Αθήνας του Ν. Γιαννιού, ενώ συνδέθηκε και με τη Διεθνή Σοσιαλιστική Νεολαία.

Το 1912 ιδρύεται και ο Σοσιαλιστικός Ομιλος της Κέρκυρας, και στη συνέχεια η Σοσιαλιστική Νεολαία Καβάλας που αναπτύσσει έντονη σοσιαλιστική προπαγάνδα και δράση στους καπνεργάτες.Το 1914, ο Π. Δημητράτος ίδρυσε στην Αθήνα τη Σοσιαλιστική Εργατική Ενωση.

Το 1916 ιδρύθηκε η Σοσιαλιστική Νεολαία της Αθήνας, με πρωτοβουλία του Δημοσθένη Λιγδόπουλου και των συμφοιτητών του, Σπ. Κομιώτη, Φρ. Τζουλάτη και αδελφών Δούμα. Αυτή η οργάνωση έδινε έμφαση στις αρχές του επιστημονικού σοσιαλισμού και στην ανάγκη της διαφώτισης και οργάνωσης της εργαζόμενης νεολαίας. Εξέδιδε δε και την εφημερίδα «Εργατικός Αγών» που διηύθυνε ο Λιγδόπουλος.

  • Η Οχτωβριανή Επανάσταση επιδρά στις διαδικασίες συνένωσης

Η Φεντερασιόν, σοσιαλιστική οργάνωση που δρούσε στη Θεσσαλονίκη και συσπείρωνε στις γραμμές της εκπροσώπους από εργάτες όλων των εθνικοτήτων της πόλης (Ελληνες Τούρκους, Εβραίους, Βούλγαρους) και είχε οργανώσει και καθοδηγήσει σημαντικούς εργατικούς αγώνες στη Μακεδονία, είχε συνειδητοποιήσει περισσότερο την ανάγκη οργάνωσης κόμματος της εργατικής τάξης της Ελλάδας. Ετσι, πήρε την πρωτοβουλία της σύγκλησης, τον Απρίλη του 1915 στην Αθήνα, της πρώτης Πανελλαδικής Σοσιαλιστικής Συνδιάσκεψης, στην οποία συμμετείχαν αντιπρόσωποί της και αντιπρόσωποι της Σοσιαλιστικής Ενωσης, των Σοσιαλιστικών Κέντρων του Πειραιά, του Βόλου, της Κέρκυρας και της Μυτιλήνης, καθώς και των εφημερίδων «Αβάντι» (Θεσσαλονίκης) και «Οργάνωσις».

Η Συνδιάσκεψη κατέληξε σε μια σειρά διακηρύξεις για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και την ανάγκη ίδρυσης δικού της κόμματος και ανέθεσε στη Σοσιαλιστική Ενωση να συγκαλέσει το ιδρυτικό συνέδριο, στο οποίο έπρεπε να πάρουν μέρος όλες οι σοσιαλιστικές οργανώσεις της Ελλάδας.

Τον Ιούνη του 1917 πραγματοποιήθηκε νέα Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη στην Αθήνα, η οποία αποφάσισε τη σύγκληση, το Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς, συνεδρίου του πολιτικού κόμματος του ελληνικού προλεταριάτου. Οι διαφωνίες, όμως, που υπήρχαν, ιδιαίτερα ανάμεσα στο Σοσιαλιστικό Κέντρο και τη Φεντερασιόν εμπόδισαν τη σύγκλησή του. Εδώ πρέπει να τονίσουμε τις προσπάθειες της εφημερίδας «Εργατικός Αγών», με επικεφαλής τον Δημοσθένη Λιγδόπουλο, στην πάλη για την υπερνίκηση των διαφωνιών.

Η Οχτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία επιδρά αποφασιστικά στην επιτάχυνση των διαδικασιών και την ωρίμανση της ανάγκης ίδρυσης κόμματος του προλεταριάτου. Στα τέλη του 1918 επαναλήφθηκαν στην Αθήνα οι εργασίες της Δεύτερης Σοσιαλιστικής Συνδιάσκεψης, στην οποία πήραν μέρος, εκτός από τους αντιπροσώπους της Φεντερασιόν, της Σοσιαλιστικής Εργατικής Ενωσης της Αθήνας και της Σοσιαλιστικής Οργάνωσης του Πειραιά, οι Σοσιαλιστικές Ενώσεις του Βόλου και της Κέρκυρας. Το Σοσιαλιστικό Κέντρο του Γιαννιού δεν προσκλήθηκε, λόγω συνεργασίας του με την κυβέρνηση του Βενιζέλου.

Η Συνδιάσκεψη αποφάσισε να συνέλθει τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς συνέδριο, με σκοπό την ίδρυση πολιτικού κόμματος της εργατικής τάξης.

Τελικά το 1ο Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο, το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ, συνήλθε στις 17 Νοέμβρη 1918.

Το Κόμμα μας, από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του, επέμεινε στην οργάνωσή του σύμφωνα με τις αρχές της επιστημονικής κοσμοθεωρίας, αλλά και στην εξασφάλιση στις συγκεκριμένες συνθήκες της πρωτοπορίας από την άποψη της ιδεολογίας, της πολιτικής και της δράσης για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και όλου του λαού. Ηταν κόμμα επαναστατικό – διεθνιστικό. Τάχτηκε στο πλευρό της Οχτωβριανής Επανάστασης.

Το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) ήταν το πιο σημαντικό ιστορικό γεγονός της εποχής, γιατί μπήκε το θεμέλιο της ανάπτυξης της συνειδητής ταξικής πάλης για την εκπλήρωση του ιστορικού ρόλου της εργατικής τάξης.

Στο ιδρυτικό ψήφισμα κατοχυρώθηκε ο προλεταριακός – διεθνιστικός χαρακτήρας του Κόμματος, ως εξής:

«Το Σοσιαλιστικόν Εργατικόν Κόμμα της Ελλάδος βασίζεται επί των εξής θεμελιωδών αρχών:

1. Πολιτική και οικονομική οργάνωσις του προλεταριάτου σε ξεχωριστό κόμμα τάξεως για την κατάκτησιν της πολιτικής εξουσίας και την δημοσιοποίησιν των μέσων της παραγωγής και ανταλλαγής, δηλαδή την μεταβολήν της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας εις κοινωνίαν κολεχτιβικήν ή κομμουνιστικήν.

2. Διεθνής συνεννόησις και δράσις των εργατών».

Πηγές:

1. «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1918-1949, τ.1ος», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

2. «Σαράντα χρόνια του ΚΚΕ, 1918-1958, επιλογή ντοκουμέντων», «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις».

3. Βασίλη Λάζαρη: «Οι ρίζες του Ελληνικού Κομμουνιστικού Κινήματος», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

  • Σ., ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τετάρτη 17 Νοέμβρη 2010
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

92 χρόνια!

«Κ.Κ.Ε. –

Τρία γράμματα

χαραγμένα στους τοίχους των φυλακών

μέσα στις νύχτες της παρανομίας

χαραγμένα στις μάντρες των εργοστασίων

σταθερά δυνατά πάνω από το θάνατο

εκεί που τρέμει η ρίζα της ανθρώπινης ανάσας

εκεί που ρέει στους δρόμους σαν ποτάμι ο ουρανός,

πρωί με τα πουλιά, με τις σημαίες, με τα φύλλα

πρωί με την τίμια κραυγή».

(ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ, «Στα 57 χρόνια του ΚΚΕ», Αθήνα 14. ΧΙ.75)

 
Leave a comment

Posted by on November 17, 2010 in ΚΚΕ

 

92 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ

«Το Α’ Ελληνικόν Σοσιαλιστικόν Συνέδριον κατά την εν Πειραιεί συνεδρίασίν του της 10ης Νοεμβρίου ε.ε. παραδεχθέν ότι είναι άμεσος πλέον η ανάγκη της συνενώσεως όλων των σοσιαλιστικών οργανώσεων και ομίλων της χώρας προς μίαν κοινήν κατεύθυνσιν και δράσιν δια την ανάληψιν ενιαίας προσπαθείας χάριν της εξαπλώσεως και επικρατήσεως του σοσιαλισμού εις την χώραν, αποφασίζει την συνένωσιν όλων των οργανώσεων και ομίλων της χώρας εις ένα ενιαίον οργανισμόν υπό το όνομα «Σοσιαλιστικόν Εργατικόν Κόμμα της Ελλάδος» με έδραν τας Αθήνας».

Με αυτές τις γραμμές από το «Ιδρυτικόν Ψήφισμα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Ελλάδος» αναγγέλθηκε η ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ) πριν από 93 χρόνια, στο πρώτο ιδρυτικό Συνέδριό του (10-17 Νοεμβρίου 1918) που έλαβε χώρα στον Πειραιά στην αίθουσα συνελεύσεων των μηχανικών εμπορικών ατμοπλοίων.

Είχαν προηγηθεί σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα, με πρώτο σταθμό την εμφάνιση των πρώτων εργοστασίων μετά το 1870, γεγονός που οδήγησε στην εμφάνιση του βιομηχανικού προλεταριάτου.

Ταυτόχρονα ιδρύονται τα πρώτα σωματεία και διεξάγονται οι πρώτοι σημαντικοί οργανωμένοι συνδικαλιστικοί αγώνες με σημαντικότερη την απεργία των μεταλλωρύχων του Λαυρίου το 1896 που έλαβε την μορφή εξέγερσης.

Παράλληλα αναπτύσσεται και η σοσιαλιστική φιλολογία στην Ελλάδα, κυρίως μέσω εφημερίδων, ενώ το 1907 εκδίδεται το πρώτο θεωρητικό έργο της ελληνικής σοσιαλιστικής φιλολογίας, που φέρει τον τίτλο «Το Κοινωνικό μας ζήτημα» και το υπέγραφε ο Γεώργιος Σκληρός.

Τη σκυτάλη πήρε ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος που μετέφρασε το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» των Κάρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, ενώ αργότερα μετέφρασε το έργο του Ένγκελς «Η εξέλιξη του σοσιαλισμού από ουτοπία σε επιστήμη» και αποσπάσματα από το «Κεφάλαιο» του Μάρξ στην εφημερίδα «Κοινωνισμός».

Το 1909 ιδρύθηκε το Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα του Πλάτωνα Δρακούλη και την ίδια χρονιά η «Φεντερασιόν» της Θεσσαλονίκης η οποία συσπείρωνε στις γραμμές της εκπροσώπους από εργάτες όλων των εθνοτήτων της πόλης, ενώ από το 1910 είχε ενταχθεί στην Β’ Διεθνή και το 1911 εξέδωσε την εφημερίδα «Αβάντι».

Το 1911 ιδρύθηκε το Σοσιαλιστικό Κέντρο Αθηνών και το Σοσιαλιστικό Κέντρο Πειραιά από τον Νίκο Γιαννιό με δικό του πρόγραμμα, βασισμένο στα διεθνή σοσιαλιστικά συνέδρια της Β’ Διεθνούς. Στο Σοσιαλιστικό Κέντρο Αθηνών εντάχθηκε ένα χρόνο αργότερα ιδρυθείς στην Αθήνα Σοσιαλιστικός Όμιλος της Ελληνικής Νεολαίας.

Το 1912 ιδρύθηκε ο Σοσιαλιστικός Όμιλος Κέρκυρας και μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-1913, η Σοσιαλιστική Νεολαία Καβάλας.

Το 1914 ο Παναγιώτης Δημητράτος ίδρυσε στην Αθήνα την Σοσιαλιστική Εργατική Ένωση, και το 1916 οι Δημοσθένης Λιγδόπουλος, Σπύρος Κομιώτης, Φρ. Τζουλάτι και οι αδελφοί Δούμα ίδρυσαν την Σοσιαλιστική Νεολαία της Αθήνας, μια οργάνωση που έδινε έμφαση στις αρχές του μαρξισμού – λενινισμού, ενώ εξέδιδε και την εφημερίδα «Εργατικός Αγών» που διηύθυνε ο Λιγδόπουλος.

Με πρωτοβουλία της «Φεντερασιόν» συνεκλήθη τον Απρίλιο του 1915 στην Αθήνα, η πρώτη Πανελλαδική Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη που κατέληξε σε μια σειρά διακηρύξεις για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και την αναγκαιότητα ίδρυσης δικού της κόμματος.

Η Συνδιάσκεψη ανέθεσε στην Σοσιαλιστική Ένωση το καθήκον σύγκλησης ιδρυτικού συνεδρίου με συμμετοχή όλων των σοσιαλιστικών οργανώσεων της Ελλάδας.

Σε νέα συνδιάσκεψη στην Αθήνα, το καλοκαίρι του 1917 αποφασίστηκε η σύγκληση τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς ιδρυτικού συνεδρίου, το οποίο, όμως, δεν πραγματοποιήθηκε λόγων διαφωνιών μεταξύ «Φεντερασιόν» και Σοσιαλιστικού Κέντρου και παρά τις προσπάθειες του Δ. Λιγδόπουλου ώστε να υπερνικηθούν οι διαφωνίες αυτές.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση στην Ρωσία επέδρασε αποφασιστικά στην επιτάχυνση των διαδικασιών και την ωρίμανση της ανάγκης ίδρυσης κόμματος της εργατικής τάξης στην Ελλάδα.

Στα τέλη του 1918 επαναλήφθηκαν στην Αθήνα οι εργασίες της Δεύτερης Σοσιαλιστικής Συνδιάσκεψης, στην οποία πήραν μέρος, εκτός από τους αντιπροσώπους της Φεντερασιόν, της Σοσιαλιστικής Εργατικής Ένωσης της Αθήνας και της Σοσιαλιστικής Οργάνωσης του Πειραιά, οι Σοσιαλιστικές Ενώσεις του Βόλου και της Κέρκυρας. Το Σοσιαλιστικό Κέντρο του Γιαννιού δεν προσκλήθηκε, λόγω συνεργασίας του με την κυβέρνηση του Βενιζέλου.

Η Συνδιάσκεψη αποφάσισε τη σύγκληση, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, συνεδρίου με σκοπό την ίδρυση πολιτικού κόμματος της εργατικής τάξης.

Τελικά το 1ο Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο, το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ, συνήλθε στις 17 Νοέμβρη 1918.

Το ΣΕΚΕ από την αρχή επέμεινε στην οργάνωσή του σύμφωνα με τις αρχές του μαρξισμού – λενινισμού, κατοχύρωσε στο ιδρυτικό του ψήφισμα τον προλεταριακό – διεθνιστικό του χαρακτήρα και τάχθηκε στο πλευρό της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Η στάση των κομμάτων της Β’ Διεθνούς στην διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε αποφασιστικός παράγοντας για την αποχώρηση του ΣΕΚΕ από την Β’ Διεθνή και την απόφασή του για σύνδεση με την Γ’ Κομμουνιστική Διεθνή με απόφαση του πρώτου Εθνικού του Συμβουλίου τον Μάιο του 1919.

Στο 2ο Συνέδριό του ΣΕΚΕ τον Απρίλιο του 1920, κατοχυρώθηκε η αρχή της ιδεολογικής και οργανωτικής ενότητας του κόμματος, έγινε δεκτή η αρχή της δικτατορίας του προλεταριάτου, ψηφίστηκε νέο καταστατικό και στον τίτλο ΣΕΚΕ προσετέθη και το «Κομμουνιστικό» και ο τίτλος έγινε ΣΕΚΕ (Κ).

Το 3ο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ) ενέκρινε ομόφωνα τις αποφάσεις του 5ου συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, σύμφωνα με τις οποίες το κύριο καθήκον των Κομμουνιστικών Κομμάτων ήταν η ανάπτυξή τους σε οργανωτικά και ιδεολογικά ισχυρά κόμματα, ικανά να καθοδηγήσουν την πάλη των μαζών στις χώρες τους. Επίσης στο 3ο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ) αποφασίστηκε η μετονομασία του κόμματος σε ΚΚΕ. [www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ]

 
Leave a comment

Posted by on November 17, 2010 in ΚΚΕ

 

Παπαγεωργόπουλος: «Ο αγώνας του Πολυτεχνείου ήταν αγώνας κάθε ελεύθερου ανθρώπου»

Με αφορμή την επέτειο της εξέγερσης των φοιτητών στο Πολυτεχνείο, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης έκανε την παρακάτω δήλωση: «Η επέτειος του Πολυτεχνείου έχει βαρυσήμαντο ιστορικό νόημα. Μας υπενθυμίζει τους αγώνες του λαού μας και ιδιαίτερα της νεολαίας μας υπέρ της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Μας δίνει την ευκαιρία να τιμήσουμε συμπατριώτες μας που αγωνίστηκαν στα χρόνια της δικτατορίας και εργάσθηκαν με πάθος και αυταπάρνηση για κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία έκφρασης και ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η εξέγερση των φοιτητών και γενικά της Ελληνικής νεολαίας, το 1973, ενάντια στο φασισμό και στην καταπίεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πάντα θα μας καλεί σε επαγρύπνηση και θα μας προτρέπει να εργαζόμαστε με πίστη για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία των λαών σε όλο τον κόσμο.

Στους αγώνες κατά της δικτατορίας, η νεολαία της Θεσσαλονίκης, πήρε μέρος με τόλμη και αποφασιστικότητα, συνεχίζοντας την παράδοση της πόλης που θέλει το λαό της να αγωνίζεται πάντα δυναμικά για τα αγαθά της ελευθερίας. Εύχομαι η επέτειος του Πολυτεχνείου να μην χάσει ποτέ το αληθινό της νόημα».

 
Leave a comment

Posted by on November 17, 2010 in Πολυτεχνείο

 

Πεταλωτής: «Ισχυρός ο συμβολισμός της επετείου του Πολυτεχνείου σήμερα»

«Σήμερα 17 Νοέμβρη τιμάμε όλοι την επέτειο της εξέγερσης των φοιτητών στο Πολυτεχνείο και του ελληνικού λαού, την εξέγερση ενός λαού, που ήθελε να ζήσει ελεύθερος και να μπορεί να ορίζει ο ίδιος την τύχη του, μια εξέγερση που ξεκίνησε από τους νέους, δημιουργικούς, ανθρώπους, που ζήτησαν και κατάφεραν να αλλάξουν τη χώρα», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιώργος Πεταλωτής. Τόνισε δε ότι «ο συμβολισμός είναι ιδιαίτερα ισχυρός σήμερα και έχει ξεχωριστό νόημα σε αυτή τη συγκυρία, που αντιμετωπίζει η χώρα μας και αποδεικνύεται πως όταν οι δημιουργικές δυνάμεις της χώρας αποφασίσουν να θέσουν στόχους, τότε πάντα τους πετυχαίνουμε».

 
Leave a comment

Posted by on November 17, 2010 in Πολυτεχνείο

 

Τανκς τότε, τρόικα τώρα

Η ΑΥΓΗ: 17/11/2010

* Επίκαιρο όσο ποτέ το σύνθημα “Ψωμί, παιδεία, ελευθερία”. Απάντηση στην επιχειρούμενη ανατροπή των κοινωνικών και δημοκρατικών κατακτήσεων της μεταπολίτευσης

* Κ. Παπούλιας: Ζητούμενο παραμένει το σύνθημα του Πολυτεχνείου

* Στις 3 μ.μ. η πορεία στην αμερικανική πρεσβεία

Με συνθήματα κατά του Μνημονίου, που έχει καταστήσει τη χώρα μειωμένης κυριαρχίας, υπονομεύει τις δημοκρατικές λειτουργίες και ανατρέπει τις κοινωνικές κατακτήσεις, κορυφώνονται σήμερα οι εκδηλώσεις για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας ότι το σύνθημα του Πολυτεχνείου “παραμένει, με κάποιον τρόπο, ζητούμενο σήμερα”. Ο ΣΥΝ επισημαίνει ότι “η εξέγερση του ’73 ζει στους αγώνες του σήμερα”.

Η πορεία θα ξεκινήσει στις 3 μ.μ. από τον χώρο του Πολυτεχνείου και θα κατευθυνθεί στην αμερικανική πρεσβεία. Ο ΣΥΝ και η Νεολαία ΣΥΝ δίνουν ραντεβού στις 3 στην πλατεία Κλαυθμώνος.

 
Leave a comment

Posted by on November 17, 2010 in Πολυτεχνείο