RSS

Η ερώτηση

16 Nov

Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2011

Γράφουν: ΧΑΡΑ ΤΖΑΝΑΒΑΡΑ, ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΕ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΟΥΣΗΣ, ΝΙΚΟΣ ΡΟΥΜΠΟΣ, ΑΓΝΗ ΒΡΑΒΟΡΙΤΟΥ
  • Σημαντική μερίδα νέων καταλογίζει στη «γενιά του Πολυτεχνείου» ευθύνη για την απαξίωση του πολιτικού συστήματος και τα δεινά της χώρας μας.

Προφανώς γενικεύουν την εικόνα που έχει δημιουργηθεί στην κοινή γνώμη από τους λίγους που κεφαλαιοποίησαν τη συμμετοχή τους στον αντιδικτατορικό αγώνα.

– Τι θα λέγατε εσείς στους νέους για τα μηνύματα του Νοέμβρη και τη σημερινή τους αξία;

Κάποιοι ξέχασαν τα ιδανικά τους

* Ρία Καλφακάκου: ήταν μέλος της Επιτροπής Κατάληψης στην Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ και στις 17 Νοέμβρη του 1973 συνελήφθη μαζί με άλλα 35 άτομα και κρατήθηκε για ένα μήνα στην Ασφάλεια. Σήμερα είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

«Το Πολυτεχνείο ήταν μεγαλειώδες τη στιγμή που έγινε, ανεξάρτητα από το αν κάποιοι το πούλησαν, το εξαργύρωσαν, το πρόδωσαν. Αυτό που εγώ θα έλεγα σήμερα στους νέους είναι ότι πρέπει να κάνουν τα δικά τους “Πολυτεχνεία”, σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, και μικρά “Πολυτεχνεία” έχουν κάνει, όπως ο Δεκέμβρης του 2008 και οι καταλήψεις των φοιτητών το 2006 και το 2007. Ενιωθα ότι οι φοιτητές το 2006-07 πάλευαν για τις ίδιες διαχρονικές αξίες που παλεύαμε κι εμείς το 1973. Δηλαδή, την αντίσταση στην εξουσία, το σύνθημα “ψωμί-παιδεία-ελευθερία”, την αγάπη για την ελευθερία, την κοινωνική αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα. Ενα κομμάτι της γενιάς του Πολυτεχνείου έχει ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση. Ξέχασε τα ιδανικά του και επειδή θεωρούσε ότι όλα ξεπεράστηκαν, ζούσε στην ευδαιμονία της καλοπέρασης και προσπαθούσε να εξαργυρώσει με κάποιο τρόπο τους αγώνες, με το να εκλεγεί βουλευτής ή να εξασφαλίσει επαγγελματική επιτυχία».

  • Το σκηνικό τους καταρρέει

**Μωυσής Ελισάφ: φοιτητής τότε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Υπήρξε μέλος του Ρήγα Φεραίου και του ΚΚΕ εσωτερικού. Σήμερα ανήκει στον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο. Είναι καθηγητής Παθολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και πρόεδρος της Κοινωφελούς Επιχείρησης Πολιτισμού, Περιβάλλοντος, Νεολαίας και Αθλησης του Δήμου Ιωαννίνων.

«Τα τελευταία χρόνια της επτάχρονης δικτατορίας παρατηρήθηκε μια ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας μας αλλά και ευρύτερων τμημάτων της κοινωνίας. Στη διαδικασία αυτή αναδείχθηκαν στελέχη που επωμίσθηκαν την κύρια ευθύνη του αντιδικτατορικού αγώνα. Είναι γεγονός ότι στη μεταπολίτευση αρκετά ηγετικά στελέχη της περιόδου εκείνης εισήλθαν στην κεντρική πολιτική σκηνή και συμμετείχαν στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, την κατάρρευση του οποίου βιώνουμε σήμερα με τραγικό τρόπο. Ετσι αυτή η γενιά διατηρεί ακέραιες τις ευθύνες της για τη διαμόρφωση του μεταπολιτευτικού μοντέλου διοίκησης. Ωστόσο, αυτό δεν αναιρεί τη σημασία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που σηματοδοτεί την αντίδραση της κοινωνίας στο σφετερισμό της ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Και αυτά τα γεγονότα έχουν ιδιαίτερη σημασία σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, που δοκιμάζεται η κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική μας ταυτότητα».

Ο ιδρυτικός μύθος

**Βασίλης Παπαβασιλείου: είχε εγκαταλείψει την Ιατρική και φοιτούσε ήδη στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Δεν ανήκε σε καμιά οργάνωση. Μετά την αποφοίτησή του ασχολήθηκε επαγγελματικά με το θέατρο (ηθοποιία-σκηνοθεσία).

«Ηταν μια συμπύκνωση του χρόνου, απ’ αυτές που συνηθίζει η Ιστορία. Τα σώματά μας εκλήθησαν να είναι παρόντα. Να γίνουν παρόντα. Η καθημερινότητα ανεστάλη για μία, δύο, τρεις, πέντε μέρες. Ηταν ένα τοπίο έκρηξης και γιορτής. Μιας άλλης γιορτής. Ηταν ένας άλλος ήχος, ένας ήχος αναπαραγόμενος από έναν άλλον ραδιοφωνικό σταθμό που έγραψε στα ερτζιανά σαν μετέωρο. Μετά ήρθε η ώρα της κατασκευής. Από το συμβάν προέκυψε το σύμβολο μιας τομής ανάμεσα στη χούντα και τη μεταπολίτευση. Αυτό, όταν η χούντα είχε πια καταρρεύσει και παραδώσει την εξουσία στους πολιτικούς. Η μεταπολίτευση χρειαζόταν τον ιδρυτικό της μύθο και το Πολυτεχνείο τής τον πρόσφερε. Παραπληρωματικά λειτούργησε η έννοια της “γενιάς του Πολυτεχνείου”, που ήρθε να προστεθεί σαν κρίκος στο αντιστασιακό αφήγημα της πρόσφατης ιστορίας μας, πλάι στο ΟΧΙ, στην Αντίσταση και στο 1-1-4. Ολα αυτά, συμβάντα, βιώματα, κατασκευές, τι σημασία έχουν σήμερα για σένα; Μπορεί καμία. Μπορεί, όμως, και να τροφοδοτούν έστω και ελάχιστα τη δημιουργική σου σχέση με την αγωνία του καιρού σου, οπότε… μακάρι!».

  • Τα σύγχρονα κρεματόρια

**Ηλίας Τριανταφυλλόπουλος: φοιτητής τότε στην Πάντειο, οργανωμένος στον Ρήγα Φεραίο. Μεταπολιτευτικά είναι διαρκής η ενασχόλησή του με την πολιτική μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ Εσωτερικού-Ανανεωτική Αριστερά αρχικά, ως ανεξάρτητος αριστερός στη συνέχεια και ενταγμένος την τελευταία διετία στον ΣΥΡΙΖΑ. Ασχολείται με τα κινήματα πόλης και είναι καθηγητής της Μέσης Εκπαίδευσης.

«Από τα διατάγματα της χούντας στα μνημόνια. Τον Απρίλη, το μήνα της άνοιξης και του έρωτα εξέδωσαν τα διατάγματα της σιωπής, μας έλεγαν… ξεκάθαρα να γίνουμε δεσμοφύλακες του εαυτού μας. Να είμαι “όπως με θέλανε”, χωρίς φωνή, χωρίς αισθήματα, χωρίς επιλογές. Ο καθένας έπρεπε να γίνει ασήμαντος, να υποβιβαστεί στο τίποτα, να φοβάται, να “συμμορφώνεται”, να τον τρομάζει η μοναξιά του. Το βράδυ του Πολυτεχνείου δεν ήμασταν μόνοι, η φαντασία μας κάλπαζε και ήλπιζε ότι ο κόσμος θα κατέβει, θα είναι τόσοι που θα πλημμυρίσει η Αθήνα. Κατέβηκαν λιγότεροι. Ημασταν έτοιμοι σαν τα μικρά παιδιά να τους αγκαλιάσουμε όλους. Αυθόρμητα! Οπως αυθόρμητη ήταν και η εξέγερση. Σήμερα η νέα ολιγαρχία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι η χούντα των καιρών μας. Η σύγχρονη πανούκλα του νεοφιλελευθερισμού θερίζει τις ζωές μας, ενώ τα κρεματόρια της ανεργίας εργάζονται νυχθημερόν.

»Οι νέοι με τον αυθορμητισμό και τις γνώσεις τους πρέπει να βγουν στο προσκήνιο. Οι πλατείες όλου του κόσμου να ανθίσουν Ελευθερία και το μικρόβιο του νεοφιλελευθερισμού να ηττηθεί. Η μία πρωτεύουσα δίνει τη σκυτάλη της εξέγερσης στην άλλη, από την Αθήνα μέχρι τη Νέα Υόρκη είναι ίδια η κραυγή: Εξεγερθείτε!».

  • Επικίνδυνες απλουστεύσεις

**Απόστολος Παπαϊωάννου: γεννημένος το ’45. Ανήκε στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη. Συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Συνελήφθη και καταδικάστηκε από έκτακτα στρατοδικεία σε πολυετή φυλάκιση στις φυλακές Ιωαννίνων, Κέρκυρας και Αβέρωφ. Σήμερα ανήκει στον ευρύτερο αριστερό χώρο και είναι καθηγητής στη Σχολή Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, στο εργαστήριο Ιστορία Νεωτέρας Ελλάδος και Νεοελληνικού Πολιτισμού.

«Ο βαθμός επικινδυνότητας του Πολυτεχνείου ήταν πάντοτε πολύ υψηλός. Οσο πιο νωρίς το σύμβολο αυτό θα ξεθώριαζε, θα αλλοιωνόταν και με τον καιρό θα έσβηνε, τόσο το καλύτερο για την εξουσία, για τους κρατούντες. Το Πολυτεχνείο γι’ αυτούς έπρεπε να ξεχαστεί, να διαβρωθεί, να αμαυρωθεί, να απομυθοποιηθεί και εν πάση περιπτώσει “να τελειώνουμε με αυτές τις επικίνδυνες επετείους”. Η κοινωνία εύκολα αγκαλιάζει, ειδικότερα μάλιστα σε περιόδους κρίσεων, απλουστεύσεις, γενικεύσεις και κατασκευασμένες μυθιστορίες με τη σκόπιμη προβολή των ολίγων που “κεφαλαιοποίησαν τη συμμετοχή τους στον αντιδικτατορικό αγώνα”.

»Το Πολυτεχνείο είναι αυτή, η άλλη επέτειος, συγκλονιστική, ηρωική, τραγική ίσως, της οποίας η επικαιρότητα προκαλεί δέος, ενδεχομένως και τρόμο. Το δημοκρατικό μας πολίτευμα, έστω και με τον τρόπο που λειτουργούσε, έχει ανατραπεί, η χώρα δεν έχει απαλλαγεί από την ξένη κυριαρχία και εξάρτηση, ίσως αυτό να μην έγινε ποτέ και η οικονομική υποτέλεια και κατοχή που επιβλήθηκε οδήγησε το λαό στην εξαθλίωση. Το πιο διαδεδομένο σύνθημα “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” ποτέ δεν ήταν πιο άμεσο, έγκαιρο και ολοφάνερο. Αυτή η διαχρονικότητά του απελπίζει και απογοητεύει.

»Η επέτειος αυτή του Πολυτεχνείου δεν μπορεί να έχει άλλο νόημα, παρά αυτό της ενότητας, της αντίστασης και του αγώνα».

  • Συκοφαντική ταύτιση

**Γιάννης Γκιργκούδης: φοιτητής του Μαθηματικού τμήματος του ΑΠΘ τότε. Συνελήφθη τον Απρίλιο του 1968 για την αντιδικτατορική του δράση, καταδικάστηκε από το έκτακτο στρατοδικείο σε φυλάκιση 7 χρόνων κι έμεινε κρατούμενος στα κρατητήρια της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης και στις Φυλακές Επταπυργίου, Αβέρωφ και Κορυδαλλού. Αποφυλακίστηκε το 1973 και τον Νοέμβριο ήταν στην κατάληψη της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ. Τη νύχτα της εξέγερσης συνελήφθη και πάλι κατά την έξοδό του από το κτήριο. Είναι εκπαιδευτικός.

«Γίνεται μια προσπάθεια συκοφάντησης και έμμεσης ταύτισης της γενιάς του Πολυτεχνείου με τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου. Δεν είναι αυτοί που έβγαλαν τα δισεκατομμύρια στην Ελβετία. Δεν κυβερνήσαμε εμείς. Κάποιοι εξαργύρωσαν τους αγώνες τους. Συμβαίνει κάθε φορά αυτό, αλλά δεν είναι το κυρίαρχο. Ούτε αυτοί που εξαργύρωσαν είναι αυτοί που σχεδίασαν και εκπόνησαν τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν. Εμείς είμαστε εδώ και δεν πήραμε καμιά απολύτως καρέκλα. Δεν έχουμε ευθύνη γι’ αυτά που περνάμε σήμερα και πρέπει να ξαναπαλέψουμε για τα ίδια οράματα.

»Πάλι τα ίδια θα έκανα, δεν μετανιώνω για ό,τι έχω κάνει, όμως κάπου αισθάνομαι περίεργα για τη σημερινή κατάσταση. Υπάρχει θυμός, αγανάκτηση και ο κόσμος αντιδρά γιατί βλέπει ότι παίρνονται μέτρα που δεν πιάνουν τόπο».

  • Μη μας φορτώνετε τις «πριμαντόνες»

**Δημήτρης Σερεμέτης: φοιτητής τότε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής Αθηνών, «τιμωρήθηκε» με στράτευση για την αντιδικτατορική του δράση από τη χούντα. Κατάφερε να επιστρέψει και να ενταχθεί και πάλι στο φοιτητικό κίνημα, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στο ΕΑΤ-ΕΣΑ απ’ όπου απελευθερώθηκε τον Αύγουστο του 1973. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πολυτεχνείου. Σήμερα είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Διετέλεσε σύμβουλος του Γ. Δραγασάκη στην κυβέρνηση Ζολώτα, ενώ επί υπουργίας του Αλέκου Παπαδόπουλου τοποθετήθηκε στο Γ’ ΠεΣΥΠ Αττικής, για να αποχωρήσει πολύ σύντομα όταν αποδείχθηκε πρόσκαιρος ο μεταρρυθμιστικός οίστρος στην υγεία.

«Ανεργία, φτώχεια, “εφεδρεία” των απολυόμενων δημοσίων υπαλλήλων, μειώσεις μισθών και συντάξεων, ακατάπαυστη φοροεπιδρομή από τη μια. Ασυλία για τις πολιτικές ή και ποινικές ευθύνες πολιτικών, την αποφυγή των φόρων ή την υπεξαίρεσή τους, την εισφοροδιαφυγή, την εγχώρια και διεθνή κερδοσκοπία, όπως και για όλα τα μεγάλα, μαύρα εισοδήματα, από την άλλη. Η αντίθεση έχει οξυνθεί και παροξύνεται συνεχώς, χωρίς ωστόσο να συγκροτείται το απαιτούμενο ενιαίο μέτωπο πάλης υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Αντί γι’ αυτό, δίνουν και παίρνουν οι μικροκομματικές αντιπαλότητες, η επιθετικότητα, η κώφωση στο διάλογο και μαζί μ’αυτά -φευ!- ο φθόνος και ένα -μη ταξικό- μίσος για τη δημοσιοϋπαλληλία, τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ, ταξιτζήδες ή φορτηγατζήδες, μετανάστες κ.ο.κ. Κι από κοντά αυταρχισμός, βία κατά των κινητοποιήσεων και η συστηματική παραποίηση απόψεων και γεγονότων από την απολυταρχική κηδεμονία των τηλεοπτικών δελτίων των 8. Σε τέτοιες συνθήκες το βάθος του ουρανού παραμένει περισσότερο γκρίζο παρά κόκκινο. Το φορτίο για τη σημερινή νεολαία γίνεται δυσβάστακτο: παραφράζοντας τον ποιητή “στα σκοτεινά πηγαίνουν, στα σκοτεινά προχωρούν”…

»Εμείς, οι της “γενιάς του ’73” ευτυχήσαμε να γευτούμε το αθάνατο κρασί μιας εξέγερσης με πολύ πιο ξεκάθαρους όρους. Το αντιδικτατορικό μέτωπο ήταν ευρύ, διακριτό και σχετικά συμπαγές. Δεν πετύχαμε όσα ονειρευτήκαμε. Μετά τη χούντα, πολλοί σε πολλά ξεστρατίσαμε. Πιστεύω όμως ότι οι περισσότεροι από μας -όσοι ακόμη ζουν- κάτι ακριβό κρατούν από το ήθος και το πάθος εκείνων των αγώνων. Είναι λάθος -με συνέπειες και για τους σημερινούς αγώνες- να μας φορτώνεται συλλογικά η ευθύνη για τα “πολιτικά ανδραγαθήματα” όσων λειτούργησαν στη συνέχεια ως “πριμαντόνες” του Πολυτεχνείου ή εξαργύρωσαν μέσω του μιντιακού “σταρ-σίστεμ” το χτυποκάρδι εκείνων των αγώνων».

  • Δεν περιμέναμε ανταλλάγματα

**Διονύσης Μαυρογένης: φοιτητής τότε στη Φυσικομαθηματική. Οργανωμένος στο ΕΚΚΕ-ΑΑΣΠΕ. Ηταν στην επιτροπή κατάληψης της Νομικής. Συνελήφθη και κρατήθηκε στην ΕΣΑ απ’ όπου βγήκε με την αμνηστία τον Αύγουστο του ’73. Μετείχε στην κατάληψη του Πολυτεχνείου. Στη μεταπολίτευση, δραστηριοποιήθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού για ένα διάστημα και εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Ζωγράφου (1980-81). Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 παραμένει ανένταχτος στο χώρο της ευρύτερης δημοκρατικής Αριστεράς. Είναι φαρμακοποιός.

«Η ερώτηση είναι βαριά και η απάντηση δύσκολη. Ιδιαίτερα σήμερα που ζούμε το οριστικό τέλος μιας 37χρονης μεταπολίτευσης, καθισμένοι πάνω στα συντρίμμια της. Ομως η ακατανίκητη δύναμη του βιώματος που σφράγισε τη γενιά μας και τον καθένα συμμετέχοντα ξεχωριστά, με υποχρεώνει να προσπαθήσω να απαντήσω. Η περιβόητη “γενιά του Πολυτεχνείου” είναι κυρίως εκείνοι και εκείνες που ανέλαβαν το καθήκον και πήραν με προσωπικό κόστος το ρίσκο για την ανατροπή μιας δικτατορίας που τους στερούσε την ελευθερία στο δικαίωμα να ονειρεύονται και να διαμορφώνουν το μέλλον τους. Και αυτό χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα.

»Η εκτόξευση στον ουρανό της ανιδιοτέλειας και η έμπρακτη υπέρβαση της αλλοτρίωσης είναι το ουσιαστικότερο μάθημα ηθικής που έδωσε και πήρε η γενιά μας. Με το κριτήριο αυτό κριθήκαμε τότε και στη συνέχεια μέχρι σήμερα όλοι μας. Γι’ αυτό και η κρίση των σημερινών νέων για εκείνους που ταμπουρωμένοι στην ασφάλεια των κομματικών ιερατείων τους ανέχθηκαν και συνέβαλαν με τον τρόπο τους στο βιασμό αυτών των αξιών είναι αμείλικτη και δίκαιη. Η αξία των μηνυμάτων της εξέγερσης του Νοέμβρη για Ελευθερία, Δημοκρατία και Εθνική Αξιοπρέπεια είναι και σήμερα επιτακτικά παρούσα και περιμένει τους νέους να τη διαφυλάξουν και να την πραγματώσουν».

  • Δεν συγχωρούν τον αγώνα μας ενάντια στη δικτατορία

**Βέρα Δαμόφλη: φοιτήτρια της Φιλοσοφικής τότε. Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις καταλήψεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες «Ριζοσπάστης» και «Ελεύθερος Τύπος» και σήμερα κάνει μεταφράσεις βιβλίων. Παραμένει δραστήρια στο χώρο της Αριστεράς.

«Στα αδιέξοδα, στις αμαρτίες αναζητούνται αποδιοπομπαίοι τράγοι. Επειδή η “γενιά του Πολυτεχνείου” συμπίπτει ηλικιακά με όσους κατέχουν αξιώματα ή ταυτίζονται επαγγελματικά με οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, υφέρπει μία προπαγάνδα ότι “φταίει”. Π.χ. για την καπιταλιστική κρίση. Προφάσεις.

»Ευθύνες έχει γιατί αντιμετώπισε τις ηγεσίες της Αριστεράς με θρησκευτική ευλάβεια, όχι με διαλεκτική μέθοδο. Αντί να βαθύνει την ενότητα του αντιδικτατορικού κινήματος, απαρνήθηκε τη συντροφικότητα, υποτάχτηκε στις διασπάσεις. Συνεχίζονται έως σήμερα με ολέθριες συνέπειες.

»Αυτό που δεν συγχωρείται σε όσους αγωνίστηκαν ενάντια στη δικτατορία είναι ότι τόλμησαν να το κάνουν. Οτι ο αγώνας αυτός εμπνέει εφήβους και νέους που νιώθουν δική τους την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Στις πλατείες ακούστηκε ξανά το σύνθημα “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία”.

»Οσοι αγωνίστηκαν για την ανατροπή της χούντας, αλλά και για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και τυραννία, σήκωσαν στις πλάτες τους την αξιοπρέπεια ενός λαού που στην πλειοψηφία του δεν στήριξε μεν, αλλά ανέχτηκε τη δικτατορία.

»Η πορεία όσων “εξαργύρωσαν” δεν απαξιώνει τον αντιδικτατορικό αγώνα ούτε τη συμμετοχή τους. Η εξουσία, ο πλούτος, διαφθείρουν. Ορισμένους. Θέμα συνείδησης. Ιστορικό φαινόμενο.

»Επικουρικά, στους νέους θα έλεγα να μην εξαπατώνται από εξουσίες, προπαγάνδες, εξαρτήσεις. Να μελετούν, να ανατρέπουν κάθε τυραννία. Στους αγώνες οι άνθρωποι γίνονται ελεύθεροι. Επώδυνος τοκετός, αλλά φέρνει στον κόσμο μία νέα ζωή».

  • Θέλει μάχη για να μην ξεπουληθείς

**Κατερίνα Παπαγκίκα: φοιτήτρια τότε της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Οργανωμένη στην Αντι-ΕΦΕΕ και στην ΚΝΕ. Συνελήφθη από την Ασφάλεια τον Φλεβάρη του 1974. Μέχρι το 1989 παρέμεινε στο ΚΚΕ. Εκτοτε, αν και ανήκει στο χώρο της Αριστεράς, δεν εντάχθηκε σε κανέναν κομματικό οργανισμό. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση και έχει συμμετοχή σε κινήματα αλληλεγγύης, αντιρατσιστικά και αντιπαγκοσμιοποίησης. Εργάστηκε ως γιατρός κυτταρολόγος στα νοσοκομεία Κρατικό Νίκαιας, Τζάνειο, Αλεξάνδρας, Σωτηρία και για 25 χρόνια στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Μεταξά, απ’ όπου συνταξιοδοτήθηκε πέρσι.

«Θα έλεγα

ότι το “Ψωμί, παιδεία, ελευθερία” που φωνάζαμε τότε θέλει και σήμερα αγώνα γιατί δεν είναι δεδομένο. Για τον τόπο μας αλλά και για το τελευταίο χωριό της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής.

Θα έλεγα

ότι και από τη δική σου γενιά πολλοί θα ξεπουληθούν.

Θέλει μάχη καθημερινά για να μην πουλήσεις τον αγώνα σου μαζί

με την ψυχή σου.

Αντισταθείτε. Εξεγερθείτε.

Κάποτε, “στου φωτεινού μας μέλλοντος την ιστορία”, θα νικήσουμε.

Γιατί έχουμε το δίκιο.

Γιατί είμαστε το 99% του πλανήτη.

Γιατί ο μόνος σίγουρα χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν έγινε ποτέ».

Ολοι ήξεραν, όλοι ξέρουν

**Μαργαρίτα Γιαραλή: δευτεροετής φοιτήτρια στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή ήταν τον Νοέμβριο του ’73, μέλος της αντιδικτατορικής οργάνωσης σπουδαστών Ρήγας Φεραίος. Τον Αύγουστο του ’73 είχε βγει από τη φυλακή με την αμνηστία που έδωσε τότε το χουντικό καθεστώς. Από τον Μάιο του 1967 ήταν στο Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο και από το φθινόπωρο του 1967 στον Ρήγα Φεραίο. Τη συνέλαβαν 16 Νοεμβρίου 1968 και αποφυλακίστηκε 21 Αυγούστου 1973. Τη συνέλαβαν ξανά το Φεβρουάριο 1974.

«Πλησιάζουμε και φέτος κοντά στο τρομερό τριήμερο του Νοέμβρη. Τριάντα οχτώ χρόνια μετά, ποιος δικαιούται να αναρωτιέται ακόμα για το νόημα, για το ποιοι και πώς και γιατί έφτασαν στη μεγάλη στιγμή της εξέγερσης;

»Ουδείς αναρωτιέται, όλοι ξέραμε και τότε, όλοι ξέρουμε και σήμερα. Ο καθένας από την πλευρά που επέλεξε. Οι εξουσίες, οι σιωπηλές πλειοψηφίες, οι “κοιτάω τη δουλειά μου”, οι παραδομένοι, οι ηττημένοι, αλλά και οι φλογισμένοι, οι τρελαμένοι, οι εξεγερμένοι, οι ταγμένοι στο όραμα, οι… οι…, όλοι ήξεραν και ξέρουν.

»Οι εξουσίες αναστατώθηκαν το ’73, αναστατώνονται κάθε χρόνο, γιατί τους ξεβολεύει όλους αυτό το σήμα, που ξέρουν όλοι τι σημαίνει. Μία είναι η βεβαιότητα. Η κοινωνία υπάρχει, ακόμα και πνιγμένη και τυφλή και κουφή και θαμμένη, η δυναμική της θα εκτιναχθεί, θα βρίσκονται πάντα αυτοί οι μη εχέφρονες, αυτοί οι έτοιμοι να βγουν από το κανάλι της στυγερής υποταγής και να ορμήσουν γεννώντας τη ζωή.

»Ετσι είναι αυτή η ζωή. Η εξέγερση διαπερνά με θράσος ακόμα και τους επαναστατικούς σχεδιασμούς, και είναι αυτή που εν τέλει ζωντανεύει το επαναστατικό σχέδιο, που προσθέτει φύλλα, άνθη και καρπούς, που μορφοποιεί στον ενεστώτα χρόνο την εξεγερσιακή παράδοση. Η εθνοσωτήρια χούντα των συνταγματαρχών μάς έσωζε από τον κομμουνιστικό κίνδυνο.

»Η εθνοσωτήρια κυβέρνηση των τραπεζών μάς σώζει από τον άφρονα λαό, που διεκδικεί ζωή και αξιοπρέπεια. Και τότε και τώρα “ψωμί-παιδεία-ελευθερία”. Και τότε και τώρα όλοι ξέρουμε. Μένει να επιλέξουμε, και θα επιλέξουμε με επίγνωση της μεγάλης ευθύνης. Τότε η νεολαία άφησε ανεξίτηλο το ιστορικό ίχνος της στον αντιδικτατορικό αγώνα, όσο κι αν η καθεστωτική προπαγάνδα πλαστογράφησε τα μηνύματα του αγώνα, όσο κι αν κάποιοι από τους τότε αγωνιστές έφτυσαν, αργότερα, κατάμουτρα την ίδια τους την ιστορία. Αν οι πλατείες του καλοκαιριού και οι γενικές απεργίες του φθινοπώρου ήταν τα γεγονότα της Νομικής του ’72, τότε το Πολυτεχνείο κοντοζυγώνει. Οσοι το ζήσαμε νιώθουμε τα μηνύματα στον αέρα και είμαστε διπλά χαρούμενοι, γιατί θα είμαστε πάλι εκεί, αμετανόητοι στοιχημένοι στο όνειρο.

ΥΓ. Παρακαλώ σύντροφοι συζητήστε, εμπιστευθείτε, κουβεντιάστε με τον εαυτό σας, με τον διπλανό σας, όλοι με όλους στη γειτονιά, στη δουλειά, στο σχολείο, στις αριστερές οργανώσεις, στο Διαδίκτυο. Και κλείστε την τηλεόραση».

 
Leave a comment

Posted by on November 16, 2011 in Πολυτεχνείο

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: