RSS

Monthly Archives: February 2012

60 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ

 
[ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 26/2/2012]. Στις 18 Φλεβάρη συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από την επικύρωση της ένταξης της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό οργανισμό του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) από την ελληνική Βουλή1. Σε αυτά τα χρόνια, η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα βίωσαν στο πετσί τους τις αντιλαϊκές συνέπειες της εισόδου, από την εγκατάσταση των στρατιωτικών βάσεων μέχρι το ρόλο του ΝΑΤΟ στην επιβολή και την αναγνώριση της χούντας των συνταγματαρχών και από την κυπριακή τραγωδία ως τους κολοσσιαίους πολεμικούς εξοπλισμούς. Από την άλλη πλευρά, η αστική τάξη στις δεκαετίες που ακολούθησαν χρησιμοποίησε την είσοδό της στο ΝΑΤΟ και για να προωθήσει τις επιδιώξεις της για την κατοχύρωση και αναβάθμιση του ρόλου της μέσα στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και μέσα από τη συμμετοχή του ελληνικού στρατού σε μια σειρά από ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.
Η ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ μπορεί να γίνει καλύτερα αντιληπτή, εάν συνυπολογισθούν οι συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την περίοδο στη χώρα και ο διεθνής συσχετισμός ανάμεσα στους δύο αντιμαχόμενους κοινωνικοοικονομικούς σχηματισμούς, τον καπιταλιστικό και το σοσιαλιστικό. Η Ελλάδα προερχόταν από τον ταξικό εμφύλιο πόλεμο της περιόδου 1946-49. Η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα είχαν ηττηθεί στο πολεμικό πεδίο με την καθοριστική υποστήριξη της αστικής τάξης από τον αγγλικό αρχικά και στη συνέχεια (μετά το 1947) τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Η στρατιωτική ήττα τους μεταφραζόταν και σε ένταση της εκμετάλλευσης στα πλαίσια της παραγωγικής διαδικασίας. Η παρανομία του ΚΚΕ, οι διώξεις των πρωτοπόρων αγωνιστών και συνδικαλιστών που ανήκαν στις γραμμές του και η κρατική και παρακρατική τρομοκρατία φόβισαν για ένα διάστημα πλατιά τμήματα της εργατικής τάξης και αποχαλίνωσαν τις διεκδικήσεις των εργοδοτών. Είναι ενδεικτικό ότι στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια και ενώ η ποσοστιαία αύξηση του ΑΕΠ της Ελλάδας προσέγγιζε την αντίστοιχη της Δυτικής Γερμανίας, η μεγάλη μάζα των εργατών και φτωχών αγροτών συνέχισαν να διαβιούν σε άσχημες συνθήκες2.

Την ίδια στιγμή η ένταση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης σε συνθήκες ειρήνης έσπασε πολλά από τα τότε ιδεολογήματα της αστικής τάξης και ριζοσπαστικοποίησε νέα κομμάτια της συνεχώς διευρυνόμενης (μέσω της προλεταριοποίησης αγροτικών πληθυσμών3) εργατικής τάξης. Επίσης, παρά τη μετεμφυλιακή τρομοκρατία και την αντικομμουνιστική προπαγάνδα του ελληνικού κράτους, οι παραδόσεις της ΕΑΜικής Αντίστασης και του ηρωικού αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας παρέμεναν ζωντανές σε μεγάλα τμήματα του λαού. Τα αποτελέσματα των εκλογών του Σεπτέμβρη του 1951 είχαν αποτυπώσει σε ένα βαθμό αυτή την επιρροή, παρά το όργιο της τρομοκρατίας και της νοθείας4. Την ίδια στιγμή, ο Δημοκρατικός Στρατός της Ελλάδας είχε αποσυρθεί στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, έχοντας διασώσει τον κύριο όγκο των δυνάμεών του.

Σε αυτά τα πλαίσια, η ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ αποτελούσε κατοχύρωση της αστικής τάξης από την οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια ανατροπής της. Η αναγκαιότητα της ένταξης στο ΝΑΤΟ για τη διασφάλιση της αστικής εξουσίας αποτυπώνεται και από την υπερψήφιση της ένταξης από τις βασικές αστικές πολιτικές δυνάμεις. Αποδείχτηκε πως παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις τους, οι οποίες στηρίζονταν και στα εν μέρει αντικρουόμενα συμφέροντα που εξέφραζαν μέσα και έξω από τη χώρα, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις ήταν ενωμένες σα γροθιά απέναντι στον «εχθρό λαό». Εξάλλου, είναι χαρακτηριστικό ότι για την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ πλειοδοτούσε η «κεντρώα» κυβέρνηση Πλαστήρα, η οποία κατά τα άλλα μιλούσε για την ανάγκη τερματισμού των διώξεων, σπέρνοντας συγχύσεις και αυταπάτες. Επιβεβαιώθηκε και τότε ότι η συμμετοχή της ελληνικής αστικής τάξης στο ΝΑΤΟ και στη συνέχεια η εγκατάσταση στην Ελλάδα των αμερικανικών βάσεων, κάθε άλλο παρά ένδειξη υποτέλειας αποτελούσε. Ηταν συμμετοχή ισχυροποίησης της θέσης της εσωτερικά και στην ευρύτερη περιοχή.

Το ΝΑΤΟ από την ιδρυτική του πράξη κιόλας ξεκαθάριζε ότι βασικός σκοπός του ήταν η αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου»5. Η διακήρυξή του αυτή αποτελούσε μέρος της προσπάθειας ανασύνταξης και αντεπίθεσης του ιμπεριαλισμού απέναντι στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Επειτα από την απαγκίστρωση 8 χωρών της Ευρώπης και της Κίνας από το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, η εκπλήρωση του στόχου του ιμπεριαλισμού απαιτούσε αφ’ ενός τη σταθεροποίηση της αστικής εξουσίας σε μια σειρά χωρών που ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος την είχε κλονίσει και την προετοιμασία μιας καινούριας πολυπλόκαμης στρατηγικής απέναντι στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης (στρατηγική που συμπεριλάμβανε σχέδια από την ενίσχυση αντεπαναστατικών δυνάμεων στο εσωτερικό τους ως την απειλή του πυρηνικού ολοκαυτώματος και την προσπάθεια διάσπασης της ενότητάς τους).

Η ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ μαζί με την ένταξη της Τουρκίας και τον προσεταιρισμό της Γιουγκοσλαβίας παγίωσε τη στρατηγική θέση της Ατλαντικής Συμμαχίας στη νοτιοανατολική Ευρώπη6, γεγονός που οδηγούσε στην εξασφάλιση της αστικής εξουσίας, όπως και στην κατοχύρωση ενός πολεμικού ορμητηρίου στα νότια σύνορα του σοσιαλιστικού «στρατοπέδου». Η εξασφάλιση της αστικής εξουσίας προωθήθηκε τα επόμενα χρόνια από το ΝΑΤΟ και μέσα από την οργάνωση παραστρατιωτικών ομάδων(«κόκκινη προβιά», «gladio», «staybehind») που τροφοδοτούνταν με χρήματα και στρατιωτικό υλικό και ήταν έτοιμες να δράσουν ενάντια στο εργατικό και λαϊκό κίνημα σε οποιαδήποτε περίπτωση που θα προσπαθούσε να διεκδικήσει τη δική του εξουσία7. Από την άλλη πλευρά, η κατοχύρωση της χώρας ως πολεμικού ορμητηρίου απέναντι στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης κατοχυρώθηκε μέσα από τη συμφωνία της εγκατάστασης των αμερικανικών βάσεων που προώθησε η κυβέρνηση Παπάγου δίχως καν την έγκριση της ελληνικής Βουλής τον Οκτώβριο του 19538.

Με βάση τη συμφωνία, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις μπορούσαν να δρουν ελεύθερα μέσα στα σύνορα της Ελλάδας, να διατηρούν τα δικά τους ταχυδρομεία, να έχουν ατέλεια, να μη δικάζονται από τα ελληνικά δικαστήρια, να αποζημιωθούν για τις όποιες υποδομές θα κατασκεύαζαν και θα παρέμεναν στη χώρα κλπ.9. Η παρουσία των αμερικανικών και στη συνέχεια των ΝΑΤΟικών στρατευμάτων στην Ελλάδα που συνεχίζεται μέχρι σήμερα χρησιμοποιήθηκε για την εκπλήρωση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών τόσο ενάντια στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης μέχρι τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991, όσο και για την εξασφάλιση των αμερικανικών και ΝΑΤΟικών συμφερόντων από το 1991 και έπειτα. Παράλληλα, συνέχιζε να αποτελεί φόβητρο για την οποιαδήποτε απόπειρα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων να αποτινάξουν τον καπιταλιστικό ζυγό.

Το ΚΚΕ εναντιώθηκε από την πρώτη στιγμή στην ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και στη συνεπακόλουθη εγκατάσταση των αμερικανικών βάσεων. Οπως χαρακτηριστικά αναφερόταν στην απόφαση της 2ης Ολομέλειας της ΚΕ (1951):

«Αντί για την ειρήνευση, την ανοικοδόμηση και την καλοπέραση που ο μοναρχοφασισμός του έταξε, ο λαός πνίγεται στη δυστυχία και την εξαθλίωση. Τα παιδιά του σφάζονται στην Κορέα. Η οικονομική κατάσταση είναι κυριολεκτικά καταστροφική. Το δέσιμο της Ελλάδας στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο και το σχέδιο “Αστραπή” κάνουν ορατή την άμεση απειλή για γενίκευση της σφαγής».10

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν το ΚΚΕ έμεινε σταθερά προσηλωμένο στον αγώνα ενάντια στο ΝΑΤΟ και κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό, στην πάλη για να φύγουν οι αμερικανικές βάσεις από την Ελλάδα, για να μην αποτελεί η Ελλάδα πολεμικό ορμητήριο για τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Σήμερα, στην εποχή της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που συνοδεύεται από πρωτόγνωρη (μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) όξυνση της ταξικής πάλης και των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, η εξαγωγή ιστορικών συμπερασμάτων, αλλά και η συνέχιση της πάλης για αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό, στο πλαίσιο της πάλης για τη λαϊκή εξουσία, αποτελεί προϋπόθεση για να μην ξαναγίνουν η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα «κρέας στα κανόνια» των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων. Πολύ περισσότερο που ένας γενικευμένος ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι ενδεχόμενος.

1. Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ – τόμος Β΄, 1949 – 1968, σ.294, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2011.

2. GERONIMAKIS S., Post-War Economic Growth in Greece (1950-61), Review of Wealth and Income – vol.11, March 1965.

3. BENNISON David, Greece in HOWE Stewart (Ed.), European Union (Structures, Competition and Performance)(p.83), Routledge Editions, London & New York 2003.

4. PELT Mogens, Tying Greece to the West (US-West German-Greek Relations 1949-1974)(pp.56-7), Museum Tuscalanum Press, Copenhagen 2006.

5. GOWER Jackie – TIMMINS Graham, Introduction in GOWER Jackie – TIMMINS Graham, Russian and Europe in the Twenty First Century (An Uneasy Partnership)(p.xxiii), Anthem Press, London & New York 2009.

6. Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ – τόμος Β΄, 1949 – 1968, σ.295, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2011.

7. «Γκλάντιο»-«Κόκκινη Προβιά», Εφημερίδα «Ριζοσπάστης», 11 Αυγούστου 2002.

8. Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ – τόμος Β’, 1949 – 1968, σ.299, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2011.

9. ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΣ Σπύρος, Από τον Εμφύλιο στη Χούντα – τομ. Β΄ (1952-5) σ.123, Εκδόσεις Παπαζήσης, Αθήνα 1978.

10. Το ΚΚΕ: Επίσημα Κείμενα, τόμος 7ος, σ.192, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1995.

Του
Κώστα ΣΚΟΛΑΡΙΚΟΥ*
* O Κώστας Σκολαρίκος είναι συνεργάτης του τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
18/2/2012
 — Εξήντα χρόνια από την ένταξη στο ΝΑΤΟ
18/2/2012
 — Εξήντα χρόνια από την ένταξη στο ΝΑΤΟ
Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on February 27, 2012 in ΝΑΤΟ

 

Η μάχη του Στάλινγκραντ

[ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 26/2/2012].

Στις 2 Φλεβάρη του 1943, ολοκληρώθηκε η μάχη του Στάλινγκραντ, την οποία, ο ηγέτης της Σοβιετικής Ενωσης, Ι. Β. Στάλιν, χαρακτήρισε ως «τη μεγαλύτερη στην ιστορία των πολέμων». Το Στάλινγκραντ, δεν ήταν απλά μια ακόμη μάχη στο θέατρο του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Δεν ήταν καν μια από τις κρίσιμες μάχες. Ηταν η μάχη εκείνη που έκρινε όχι μόνο τα αποτελέσματα των μαχών του Ανατολικού Μετώπου, αλλά τη συνολική έκβαση του Πολέμου. Από εκείνο το σημείο και έπειτα ο Κόκκινος Στρατός, απέκτησε την πρωτοβουλία των στρατιωτικών επιχειρήσεων και δεν την έχασε μέχρι το τέλος του πολέμου. Ηταν εκείνο το σημείο καμπής, που άλλαξε τη ροή του πολέμου. Δεν έδωσε «φτερά» μόνο στα συμμαχικά στρατεύματα, αλλά και στο σύνολο των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που δρούσαν στις κατεχόμενες από τη χιτλερική Γερμανία χώρες.

Για ποιο λόγο, όμως, η μάχη του Στάλινγκραντ, ήταν τόσο κρίσιμη; Ποιος ήταν ο στόχος των χιτλερικών και γιατί χτύπησαν με τόση σφοδρότητα στο μέτωπο του Βόλγα και κύρια στο Στάλινγκραντ; Ποια ήταν η στάση των Δυτικών συμμάχων, της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ, στη διάρκεια αυτής της μάχης; Ποιος ήταν ο συσχετισμός δυνάμεων και γιατί όλοι μιλάνε για μια «απίστευτη νίκη» του Κόκκινου Στρατού; Ποιος ήταν ο ρόλος του ηρωικού Μπολσεβίκικου Κόμματος στη νίκη; Ποιο ήταν το αντίκτυπο της νίκης στο Στάλινγκραντ;

Σήμερα, οι απαντήσεις αυτές, έχουν ξεχωριστή σημασία. Δεν είναι τυχαίο ότι η άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί εκφραστές της, σε μια προσπάθεια να ξαναγράψουν την Ιστορία και ασκώντας γκεμπελικού τύπου προπαγάνδα, επιχειρούν να εξισώσουν το Σοσιαλισμό που γνώρισαν οι λαοί με μια μορφή της δικτατορίας των μονοπωλίων, την πιο αδυσώπητη, το φασισμό και το ναζισμό. Θέλουν να ξεχάσει ο κόσμος, ειδικά να μη μάθουν ποτέ οι νέοι άνθρωποι, ότι και τότε στόχος όλων των καπιταλιστικών δυνάμεων ήταν η Σοβιετική Ενωση και αυτή ήθελαν να εξαφανίσουν από προσώπου Γης. Μια χώρα που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του πολέμου μαζί με τα λαϊκά απελευθερωτικά κινήματα στις κατεχόμενες από τον ιμπεριαλιστικό συνασπισμό του φασιστικού άξονα χώρες. Μα αυτή η άτιμη προπαγάνδα γίνεται για έναν ακόμη λόγο: Η λήξη του πολέμου συνοδεύτηκε από το άνοιγμα του δρόμου για το πέρασμα στο σοσιαλισμό μιας σειράς χωρών της Ευρώπης και της Ασίας.

Αυτό ο διεθνής ιμπεριαλισμός δεν μπόρεσε ποτέ να το ανεχτεί. Ηταν καρφί στο μάτι του, αλλά, πάνω απ’ όλα, το διεθνές σοσιαλιστικό σύστημα, ως αποτέλεσμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτελούσε το αντίπαλο δέος στο διεθνή καπιταλισμό, ήταν το καθοριστικό εμπόδιο στην εκμεταλλευτική δράση του, στα πολεμοκάπηλα σχέδιά του. Αυτή η πραγματικότητα όξυνε την ταξική πάλη σε παγκόσμιο επίπεδο ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό.

Στο έδαφος αυτής της διαπάλης, δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει, να γίνεται αντικείμενό της και η Ιστορία. Η διαπάλη αυτή στις μέρες μας οξύνθηκε ακόμη περισσότερο, μετά την αντεπανάσταση και την προσωρινή ήττα του σοσιαλισμού. Γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η επέτειος της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών αποτελεί ένα πεδίο ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης που έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις. Και που ως περιεχόμενό του μπορεί να έχει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά στο βάθος αυτής της διαπάλης, μέσα από τη διαστρέβλωση και παρερμηνεία της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, τους πολιτικούς τους εκφραστές και τα ιδεολογικά και προπαγανδιστικά τους επιτελεία, που επιδιώκουν να ξαναγράψουν την Ιστορία στα μέτρα τους, βρίσκεται η πιο επικίνδυνη επιθετική προπαγάνδα. Που επιδιώκει να καταστρέψει την ιστορική μνήμη για το τότε, αλλά κυρίως βλέπει στο σήμερα και το αύριο, με σκοπό τη διαιώνιση του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος. Και χτυπά στις λαϊκές συνειδήσεις και ιδιαίτερα τη συνείδηση στις νεότερες γενιές, εκείνες που δεν έχουν άμεση ιστορική μνήμη ή ιστορική γνώση για τα γεγονότα και την ιστορία εκείνης της περιόδου, προκειμένου να «σκοτώσει» τη δύναμη της ανατρεπτικής πάλης των λαών για το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, ακριβώς επειδή η γνώση της Ιστορίας είναι πηγή ταξικής πολιτικής αφύπνισης για την εργατική τάξη, τους λαούς γενικότερα. «Μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (1989-1991), ξεκίνησε μια πιο συντονισμένη παγκόσμια προσπάθεια αναθεώρησης της Ιστορίας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ενταγμένη σε γενικότερο σχεδιασμό ιδεολογικής επίθεσης που διαρκεί.

Επιχειρεί να μειώσει ή και να σβήσει την προσφορά του Κομμουνιστικού Κινήματος στους λαούς όλου του κόσμου. Επιδιώκει να δηλητηριάσει τη συνείδηση των νεότερων γενεών, να τις καταστήσει ευάλωτες στη μαύρη προπαγάνδα. Να χειραγωγήσει μαζικά τις νεότερες γενιές στα σημερινά εγκλήματα της ιμπεριαλιστικής τάξης. Κυρίως, αποτελεί παγκόσμια ιδεολογική και πολιτική δράση των δυνάμεων του κεφαλαίου, προκειμένου να υψωθούν απέραστα τείχη, για να μη βγει ο κόσμος από το πισωγύρισμα όπου τον έφερε η αντεπανάσταση του 1989-1991.

Τα «κέντρα» της «αναθεώρησης της Ιστορίας» συγκαλύπτουν συνειδητά ότι οι άδικοι πόλεμοι ξεπηδούν από τη φλέβα του καπιταλιστικού συστήματος. Οτι δεν οφείλονται σε κάποιους μανιακούς, όπως διάφοροι παρουσιάζουν τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι. Οι πόλεμοι γίνονται, επειδή υπάρχει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Ταυτόχρονα, αποσιωπούν το γεγονός ότι η ΕΣΣΔ κατέβαλε μεγάλες και πολύχρονες προσπάθειες για να αποσοβηθεί η πολεμική έκρηξη. Οτι ακολουθούσε με συνέπεια πολιτική ειρήνης, επειδή μόνο απ’ αυτήν είχε συμφέρον για να οικοδομηθεί η σοσιαλιστική κοινωνία. Εχοντας καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είχε καταργήσει και το κίνητρο της συμμετοχής στο μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Η Σοβιετική Ενωση υποχρεώθηκε να διεξαγάγει έναν πόλεμο που προκάλεσε ο ιμπεριαλισμός και που η ίδια, βεβαίως, δεν τον ήθελε.

Η Σοβιετική Ενωση διεξήγαγε έναν πόλεμο δίκαιο. Το γεγονός ότι επιδίωξε και βοήθησε να αξιοποιήσουν λαϊκά αντιστασιακά κινήματα την ήττα του «Αξονα», για να ανοίξουν δρόμο προς τα εμπρός, πρέπει να υπολογιστεί στη θετική στάση της προς όφελος των λαών. Κι εξάλλου οι λαοί υπέφεραν από το σύνολο των καπιταλιστικών κρατών, των εμπρηστών του πολέμου.

Κρύβουν επίσης επιμελώς ότι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος αναθέρμανε τις ελπίδες των αντεπαναστατικών δυνάμεων στη Σοβιετική Ενωση. Τον είδαν ως τη μεγάλη ευκαιρία για την παλινόρθωση του καπιταλισμού και συμμάχησαν με τους Γερμανούς.

Τα αντικομμουνιστικά «κέντρα» ονοματίζουν σήμερα την Αντίσταση τρομοκρατία! Εμφανίζουν ως σφαγές αμάχων την παραδειγματική τιμωρία των «δοσίλογων». Και εντοπίζουν, ως βασική αιτία της δημιουργίας οργανώσεων τύπου «Ταγμάτων Ασφαλείας» και της συνεργασίας με τους κατακτητές, την ανάγκη «αθώων να προστατευτούν από το αιματηρό όργιο που εξαπέλυσαν εναντίον τους οι κομμουνιστές»!

Αντιστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα. Γιατί δεν είναι μόνο οι δυνάμεις του «Αξονα» που διέπραξαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Είναι και οι κυβερνήσεις των «δημοκρατικών» ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Από τα πιο χαρακτηριστικά εγκλήματα των ΗΠΑ – Βρετανίας ήταν ο βομβαρδισμός της Δρέσδης (13 προς 14 Φλεβάρη 1945), στη διάρκεια του οποίου η πόλη μεταμορφώθηκε σε σωρούς ερειπίων, χάθηκαν πάνω από 120.000 άνθρωποι και καταστράφηκε ανυπολόγιστης αξίας πολιτιστικός πλούτος. Κι αυτό, παρότι ο βομβαρδισμός της Δρέσδης δεν είχε στρατιωτική σημασία. Ενώ σήμερα δε λείπουν και εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η Δρέσδη βομβαρδίστηκε μετά από απαίτηση του Στάλιν!! Ομως, τα εργοστάσια της Γερμανίας, όπου οι ΗΠΑ είχαν επενδύσεις, παρέμειναν άθικτα…

Τα νέα στοιχεία που έρχονται στο φως, επιβεβαιωμένα και από αστούς ιστοριογράφους, αποδείχνουν ότι αποτελεί ταξική υπέρ του ιμπεριαλισμού προπαγάνδα ο ισχυρισμός των «αναθεωρητών της Ιστορίας» και των οπορτουνιστών πως ο σοβιετικός λαός έδρασε στον πόλεμο υπό την πίεση ενός συγκεντρωτικού και αυταρχικού πολιτικού συστήματος.

Τέτοια έκρηξη αυτενέργειας, όπως εκείνη που έδειξε το μεγαλύτερο τμήμα του σοβιετικού λαού, τέτοια προσήλωση στο στόχο και συνειδητή πειθαρχία δεν μπορούν να υπάρξουν σε συνθήκες τρόμου σε βάρος του λαού. Αλλά και τέτοιας έκτασης και βάθους γιγάντιες στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως αυτές που διεξήγαγε ο Κόκκινος Στρατός, ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν δίχως την αυτονομία στη δράση και την ελεύθερη επιλογή από τους πολιτικούς και στρατιωτικούς ιθύνοντες κάθε χώρου.

Αυτή η πραγματικότητα δεν κατασκευάζεται με «ιδεολογικές παρωπίδες της ψυχροπολεμικής εποχής», όπως υποστηρίζουν οι «αναθεωρητές». Είναι η πραγματικότητα, που μόνο η ιδεολογική «παγκοσμιοποιημένη» σκοπιμότητα του κεφαλαίου μπορεί να αγνοεί.

Οι ταξικές κοινωνικές αντιθέσεις υπάρχουν αντικειμενικά, είναι ασυμφιλίωτες και καμιά εκστρατεία για την εμπέδωση της «ταξικής συνεργασίας» δεν είναι σε θέση να τις εξαφανίσει. Η προσπάθεια να κατασυκοφαντηθεί η ταξική πάλη και οι αξίες της θα πέσει στο κενό.

Από αυτή την άποψη, δεν αντέχει στην κριτική μια από τις βασικές μεθοδολογικές αρχές των «αναθεωρητών» της Ιστορίας να «εξηγήσουν» τα ιστορικά γεγονότα με τον εξορκισμό της πάλης των τάξεων, που την ονοματίζουν ξεπερασμένη, μετά την κορύφωση των αντεπαναστατικών εξελίξεων του 1989-1991. Κρύβουν, και με αυτόν τον τρόπο, ότι στο όνομα της αντικειμενικότητας, που την υπηρετεί δήθεν η αταξική θεώρηση των πραγμάτων, υπηρετούν οι ίδιοι την αστική πολιτική.

Σήμερα, στα κράτη της καπιταλιστικής παλινόρθωσης της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης, η ιδεολογική και πολιτική τρομοκρατία εκφράζεται με την αναστήλωση των χιτλερικών συμβόλων, τις διώξεις κομμουνιστών, τις διακρίσεις σε βάρος τους…

Εξέχοντα ρόλο στο σβήσιμο της ιστορικής μνήμης παίζει η Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ). Πρωτοστατώντας στην αντικομμουνιστική υστερία, καθιέρωσε την 9η Μάη ως «Μέρα της Ευρώπης», απαλείφοντας τη «Μέρα της Νίκης των λαών»! όπως και την 23η Αυγούστου ως μέρα κατά των «ολοκληρωτισμών», του «φασισμού και του κομμουνισμού»..!

Η ανάρτηση της κόκκινης σημαίας στο Ράιχσταγκ, γενικά ο ρόλος της Σοβιετικής Ενωσης συνεχίζουν να είναι καρφί στο μάτι του ιμπεριαλισμού. Καθόλου τυχαίο ότι η εκδίωξη των γερμανικών στρατευμάτων από τον Κόκκινο Στρατό και η απελευθέρωση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης ονοματίζεται από τους «αναθεωρητές» κατοχή! Στη Γερμανία και στην Αυστρία οι λιποτάκτες του γερμανικού στρατού, που αυτομόλησαν στους αντιπάλους, κυρίως στο Σοβιετικό Στρατό, ουσιαστικά θεωρούνται «εθνική ντροπή»! Φασίστες αποκαθίστανται υλικά και ηθικά ως «εθνικοί ήρωες»!

Καμία πλαστογραφία δε θα σβήσει τις εποποιίες: Του Στάλινγκραντ, του Λένινγκραντ, της Μόσχας, του Κουρσκ, της Σεβαστούπολης, όλων των ηρωίδων πόλεων. Των μικρότερων και μεγάλων μαχών του Κόκκινου Στρατού, του Κόκκινου Ναυτικού, της Κόκκινης Αεροπορίας, των παρτιζάνων στα μετόπισθεν, τον απίστευτο ηρωισμό εκατομμυρίων. Των οικοδόμων του σοσιαλισμού, που μετέφεραν στα ενδότερα της Σοβιετικής Ενωσης χιλιάδες εργοστάσια και επιχειρήσεις των δυτικών περιοχών, για να συνεχιστεί η παραγωγή. Των οικοδόμων του σοσιαλισμού, που, μεσούντος του πολέμου, έχτιζαν από την αρχή τις ερειπωμένες περιοχές, όταν οι γερμανικές στρατιές τις εγκατέλειπαν νικημένες.

Πριν, όμως, φτάσουμε στη μάχη του Στάλινγκραντ, ας δούμε συνοπτικά πώς «γεννήθηκε» ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Read the rest of this entry »

 
Leave a comment

Posted by on February 27, 2012 in Στάλινγκραντ