RSS

Να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα

17 Nov

Η ΑΥΓΗ: 17/11/2012

Επιμέλεια: Αναστασία Γιάμαλη, Όλγα Στέφου

  • Το Πολυτεχνείο ζει στους αγώνες του σήμερα

Η “γενιά που κατέστρεψε τη χώρα”, η “μεταπολίτευση που φταίει για όλα τα κακά του τόπου” οι “νεκροί που ανήκουν στο φαντασιακό”. Έτσι “προπαγανδίστηκε” φέτος το Πολυτεχνείο κι όχι μόνο από την Ακροδεξιά. Ολόκληρη η ρητορική περί… “βολεμένης γενιάς”, που ανέβηκε στα ανώτερα αξιώματα του κρατικού μηχανισμού, προσπαθεί πιθανότατα να ποινικοποιήσει τον αγώνα για ελευθερία. Όμως γενιά του Πολυτεχνείου είναι εκείνοι οι αγωνιστές που όχι μόνο το 1973, αλλά και πριν από αυτό, έδιναν μάχες κατά της δικτατορίας. Είναι οι άνθρωποι που βασανίστηκαν, που καταδικάστηκαν στα στρατοδικεία, που δολοφονήθηκαν, που “χάθηκαν” στις εξορίες. Και που δεν διεκδίκησαν ούτε εύσημα ούτε ανταλλάγματα για τους αγώνες τους, έμειναν μόνο να μάχονται μέσα από την Αριστερά για αξιοπρέπεια.

Και από αυτούς τους αγωνιστές κι από εκείνους τους αγώνες εμπνέεται σήμερα μια ολόκληρη γενιά. Οι “αλήτες” του υπουργείου Παιδείας, τα παιδιά των καταλήψεων, τα παιδιά που επιμένουν και συνεχίζουν όταν όλοι προσπαθούν να τους πείσουν πως όλα έχουν τελειώσει. Που φωνάζουν πως “η μόνη χαμένη μάχη είναι αυτή που δεν δόθηκε ποτέ”.

Κι είναι το σημερινό σκηνικό διαμορφωμένο έτσι που μας κάνει να σκεφτόμαστε πως τελικά το Πολυτεχνείο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Σκληρή καταστολή, τρομοκρατία, επινοημένοι “εσωτερικοί εχθροί”, που μπορεί να τους λένε μετανάστες, οροθετικές πόρνες ή αριστερή αντιπολίτευση που θέλει να καταστρέψει τη χώρα. Και πάνω στην ακραία νεοφιλελεύθερη επίθεση, την ξενοφοβία, την ανασφάλεια, η Ακροδεξιά βρίσκει πάτημα και δυναμώνει. Έτσι, για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα, “εφευρίσκεται” η θεωρία των δύο άκρων για να εξισώσει των αγωνιζόμενο λαό που πλημμυρίζει τους δρόμους, με τους φασίστες. Κοντά σ’ αυτά και μια άνευ προηγουμένου λογοκρισία, καταγγελίες για βασανισμούς στη ΓΑΔΑ, φόβος, αβεβαιότητα. Ερχόμαστε ξανά, 39 χρόνια μετά, να διεκδικούμε ζωή κι ελευθερία.

Ρωτήσαμε τη γενιά του Πολυτεχνείου αν ισχύουν τα όσα της καταλογίζονται, αν έχει “ευθύνη”, αν έχει “καθήκον” σήμερα. Ρωτήσαμε και τους σημερινούς αγωνιστές, τα παιδιά των δρόμων και των πλατειών που έρχονται να μας διδάξουν πως Ιστορία γράφεται ακόμη.

Kωστής Γιούργος: “Πολλοί σπεύδουν απερίσκεπτα, αν όχι δόλια, να απαξιώσουν συλλήβδην τη μεταπολίτευση”

Η πρόσκληση της «Αυγής» να καταθέσω σε λίγες γραμμές κάποιες σκέψεις για τη «γενιά του Πολυτεχνείου» και τη «μεταπολίτευση» με τιμά, όμως αυτό δεν κάνει λιγότερο δυσβάστακτο το βάρος της κάθε λέξης που πρέπει να διαλέξω. Πρώτον γιατί, αν μη τι άλλο, ηλικιακά δεν ανήκω στη «γενιά του Πολυτεχνείου». Να πω το αντίθετο, θα ήταν σφετερισμός. Το υπογραμμίζω αυτό γιατί τη νύχτα της εισβολής των τανκς είχα την τιμή να κάνω εν θερμώ τη γνωριμία κάποιων από εκείνα τα ωραία παιδιά, κορίτσια και αγόρια, που όταν έπεσε η πύλη αναζήτησαν καταφύγιο στον λαβύρινθο των Εξαρχείων. Μικρά παιδιά, τρομαγμένα, ματωμένα, θυμωμένα παιδιά, που έκλαιγαν, όχι γι’ αυτούς αλλά για τους φίλους τους που είχαν ξεμείνει πίσω… Αυτή τη γενιά του Πολυτεχνείου ξέρω εγώ. Κι ούτε καν με το όνομά της: το πρωί, που χωρίσαμε, δεν ανταλλάξαμε ονόματα, δεν ξέραμε τι μας ξημερώνει. Εμείς, παιδιά της «γενιάς του 1-1-4» και «του 15%», που είχαμε πρόσφατα αποφυλακιστεί από τον Κορυδαλλό, την Αίγινα, το Επταπύργιο, ξαναπήραμε -όσοι δεν ξαναπιαστήκαμε την ίδια εκείνη νύχτα- «τον δρόμο της παρανομίας». Εκείνα, η γνήσια γενιά του Πολυτεχνείου, χάθηκαν στο πλήθος κι έγιναν η μαγιά για ό,τι καλύτερο έπραξε ο λαός μας τα τελευταία σαράντα χρόνια. Όταν κάποτε θα ορίσουμε χωρίς μεγαλοστομίες και στρεβλώσεις τι εννοούμε λέγοντας «γενιά του Πολυτεχνείου», αυτά τα παιδιά να έχουμε κατά νου, αντί, όπως χρόνια τώρα, να μαγαρίζουμε την αυταπάρνησή τους ταυτίζοντάς τα με τους ολίγιστους που έτρεξαν να εξαργυρώσουν το τίποτά τους με άλλα τιποτένια. Μεταπολίτευση; Πολλοί σπεύδουν απερίσκεπτα, αν όχι δόλια, να απαξιώσουν συλλήβδην τη μεταπολίτευση. Σπιλώνουν το παρελθόν αυτοί που επιβουλεύονται το μέλλον – το μέλλον της δημοκρατίας, την οποία χλευάζουν έμπρακτα, το μέλλον των ανθρώπινων δικαιωμάτων, τα οποία ισοπεδώνουν ανιστόρητα, μεθυσμένοι από την εφήμερη νίκη τους. Καθήκον; Ευθύνη; Να σεβόμαστε, οι άνθρωποι, και να μην απαξιώνουμε τη νιότη μας. Είναι το καλύτερο από τα λίγα πολύτιμα που δίνουν νόημα στην ύπαρξη. Να κάνουμε τόπο, οι παλιότεροι, στους νέους. Δεν χρωστάνε τίποτα να εισπράττουν την αποκαρδίωσή μας. Φτάνει που πληρώνουν τα λάθη μας.

Γιώργος Βερνίκος: “Υπάρχουν αρκετά ανεκπλήρωτα οράματα, για τα οποία πρέπει να αγωνιστούμε”

Συμπληρώνονται 39 χρόνια από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, που αποτελούν μια κορυφαία στιγμή του ελληνικού, αλλά και του διεθνούς νεολαιίστικου κινήματος. Η ζωή από τότε έχει αλλάξει και φαντάζει μακρύς ο χρόνος. Μια ολόκληρη γενιά όμως, η εποχή εκείνη την έχει ανεξίτηλα σημαδέψει.

Η δικτατορία ήταν μια αυθαίρετη εξουσία. Εξέφραζε τις δυνάμεις της οπισθοδρόμησης και της παρακμής της παραδοσιακής ελληνικής πολιτείας. Συνέβαλε στη δημιουργία δημοκρατικού ελλείμματος. Έχει ιδιαίτερη σημασία πως, μέσα από τις συγκεκριμένες συνθήκες, δημοκράτες, πατριώτες, αριστεροί, χριστιανοί και κομμουνιστές, βρεθήκαμε ν’ αγωνιζόμαστε μαζί στον αντιδικτατορικό αγώνα, ανεξάρτητα από ιδεολογικά ρεύματα, οικογενειακές καταβολές και εμπειρίες. Μας ένωσε ο κοινός αγώνας για αξιοπρέπεια, ελευθερία και δημοκρατία. Είναι δύσκολο να αντιλαμβανόμαστε τον αντιδικτατορικό αγώνα μ’ έναν ενιαίο τρόπο. Κάτι τέτοιο θα ήταν μια μορφή ευνουχισμού της περιόδου εκείνης. Στην πραγματικότητα, ο αντιδικτατορικός αγώνας κρατά μια ξεχωριστή θέση, ιδιαίτερα στην καρδιά και την ψυχή των νέων ανθρώπων.

Δυστυχώς η ηθική διάσταση του αντιδικτατορικού αγώνα δεν μπόρεσε να μπολιάσει τη μετέπειτα πολιτική μας ζωή ούτε να μεταβάλει τις μακροχρόνιες παθογένειες του Έλληνα και του ελληνικού κράτους. Δεν μπορέσαμε να οικοδομήσουμε ένα κράτος δικαίου ούτε μια αποτελεσματική διοίκηση. Οι κοινωνικοί όμως αγώνες έχουν συνέχεια. Δεν σταματούν ποτέ και ο αντιδικτατορικός αντιστασιακός αγώνας, με τις επιμέρους ημερομηνίες του, αποτελεί σημαντικό κρίκο αυτής της αλυσίδας. Σήμερα υπάρχουν νέα προβλήματα και νέες προκλήσεις.

Ο κόσμος αλλάζει ταχύτατα. Τα λεγόμενα από μερικούς για την τάχα γενιά του Πολυτεχνείου και τις ευθύνες που έχει αποτελούν ένα μιντιακό κατασκεύασμα. Οι ευθύνες είναι διαχρονικές, ανεξάρτητα από τις γενιές, και αφορούν όλους μας. Με τον ίδιο τρόπο που μετά την πτώση της δικτατορίας εμφανίστηκαν πολλαπλάσιοι αντιστασιακοί (αν πραγματικά το αισθανόντουσαν, δεν πειράζει), με τον ίδιο τρόπο σήμερα σε πολλούς αρέσουν απλοϊκές προσεγγίσεις, θεωρώντας πάντα ότι η κοινωνία κάτι τους οφείλει, αυτοί έχουν δίκιο και πρέπει να δικαιωθούν και είναι αμέτοχοι ή κριτές των εξελίξεων.

Σίγουρα υπάρχουν αρκετά ανεκπλήρωτα οράματα για τα οποία πρέπει ν’ αγωνιστούμε. Οράματα που ενώνουν τις γενιές. Πανανθρώπινες αξίες ανεξάρτητα από τις ηλικίες, τον τόπο, τον χρόνο και την ιδιαίτερη κατάσταση που βρίσκεται ο καθένας και που, όταν εκφράζονται αγωνιστικά, σε πραγματικά δύσκολες συνθήκες, χαράσσουν την ιστορία.

*Ο Γιώργος Βερνίκος υπήρξε ηγετικό στέλεχος του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος. γενικός γραμματέας της αντιδικτατορικής νεολαιίστικης οργάνωσης ΕΚΙΝ (Ελληνο-ευρωπαϊκή Κίνηση Νέων), υπήρξε από τους πρωτεργάτες των καταλήψεων της Νομικής. Συνελήφθη, βασανίστηκε και στρατεύτηκε βίαια από τη χούντα. Συμμετείχε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Το 2003 εξέδωσε το βιβλίο «Όταν θέλαμε ν’ αλλάξουμε την Ελλάδα» από τις εκδόσεις Καστανιώτη, το οποίο αναφέρεται στο φοιτητικό αντιδικτατορικό κίνημα.. Σήμερα είναι επιχειρηματίας. Είναι μέλος σειράς Οργανώσεων και Επιμελητηρίων, που έχουν στόχο την επιχειρηματική, πολιτιστική και κοινωνική ανάκαμψη στη χώρα μας, την προάσπιση των δικαιωμάτων του πολίτη και την προστασία του περιβάλλοντος.

Αναστασία Λαζαρίδου: “Η δεξιά δεν δικαιούται να μιλάει, γιατί, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ήταν απούσα από τον αντιδικτατορικό αγώνα”

39 χρόνια μετά, δεν μπορώ να μιλήσω σα γενιά, αλλά σαν πολίτης.

Αυτό που εγώ θυμάμαι απ’ το Πολυτεχνείο είναι πώς σε μια στιγμή το άτομο βρίσκεται στη δίνη της Ιστορίας. Τους 15αρηδες που μείναν μέχρι την τελευταία στιγμή στα κάγκελα απέναντι απ’ το στόχαστρο του τανκ. Αυτούς ποτέ κανείς δεν τους μνημόνευσε. Ήταν αφανείς. Το πώς η συντροφικότητα μπορεί να υπερκεράσει τον φόβο του θανάτου.

Ο κύκλος της μεταπολίτευσης έληξε οριστικά με τη θέση της χώρας υπό οικονομική και εθνική επιτήρηση. Ο αντιδικτατορικός αγώνας τελείωσε την 23η Ιούλη του ’74 με την επάνοδο του Κ. Καραμανλή. Η μεταπολίτευση είναι έργο των δύο κομμάτων που εναλλάσσονται στην εξουσία επί 38 χρόνια.

Η Ακροδεξιά (η Χρυσή Αυγή) θεωρώ ότι είναι εγκληματική οργάνωση, της οποίας οι ενέργειες εμπίπτουν στο ποινικό και ρατσιστικό έγκλημα. Είναι δομημένη στο ναζιστικό πρότυπο. Εκτινάχθηκε λόγω της οικονομικής κρίσης και του μεταναστευτικού προβλήματος. Στην πορεία, στο στόχαστρό της προστέθηκαν βρέφη και νήπια, ξένοι φοιτητές στις φοιτητικές εστίες, η ίδια οι τέχνη, ομοφυλόφιλοι, Ρομά και, τέλος, αριστεροί. Η ελληνική κοινωνία θα έπρεπε να θυμάται και να ντρέπεται για το ότι οι παππούδες μας ήταν πρόσφυγες, οι γονείς μας μετανάστες και τα παιδιά μας μετανάστες ξανά και να αναλογιστεί αν της αρέσει στις χώρες υποδοχής, τα παιδιά μας να βρεθούν αλυσοδεμένα σε κανα σταύλο, όπως εδώ ο Αιγύπτιος στη Σαλαμίνα. Το μνημονιακό μπλοκ:

Η Δεξιά δεν δικαιούται να μιλάει, διότι ήταν απούσα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, από τον αντιδικτατορικό αγώνα. Από το ΠΑΣΟΚ, οι μόνοι που εγώ θυμάμαι να συμμετέχουν στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα στο εσωτερικό της χώρας, ήταν δύο, οι οποίοι επιμελώς αποστασιοποιήθηκαν από την πολιτική του κόμματός τους, παρ’ ότι κατείχαν υψηλά αξιώματα και μερίδιο ευθύνης. Μέλη της γενιάς του Πολυτεχνείου, όπως και της ΕΔΑ, εκμαυλίστηκαν από την προοπτική άσκησης εξουσίας. έτσι και η ΔΗΜ.ΑΡ., γιατί, όταν συστοιχίζεσαι ως αριστερό “άλλοθι” σε μια κυβέρνηση η οποία ποδοπατά το κεντρικό αίτημα του Πολυτεχνείου “Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία”, αποποιείσαι την ιδιότητα του αριστερού.

Άπειροι άλλοι απ’ τη γενιά μου, επώνυμοι κι ανώνυμοι, διάλεξαν τον μοναχικό δρόμο της αντίστασης μέσα απ’ τον καθημερινό βίο, το επάγγελμα, τη γενικότερη στάση ζωής. Η δική μου γενιά επάνδρωσε το ΕΣΥ, υπερασπιζόμενη τη δημόσια δωρεάν Υγεία και στα πανεπιστήμια τη δημόσια δωρεάν Παιδεία, βασικά αγαθά που ξεθεμελιώνονται τώρα από την εγχώρια τρόικα.
Σαν ευθύνη, αισθάνομαι επιτακτικά την ανάγκη να μπει ένα τέλος στην κατρακύλα της χώρας, με τις σισσύφειες πολιτικές των αλλεπάλληλων δανεισμών για ανακεφαλαίωση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, την ανασυγκρότηση της αγροτικής παραγωγής, μετά την επέλαση μιας μεθοδευμένης απ’ την Ευρώπη πολιτικής διάλυσής της, την αρμόδια συνύπαρξη με την υπέροχη φύση μας, μακριά από επενδύσεις Ελντοράντο στις Σκουριές της Χαλκιδικής και την επένδυση στον Πολιτισμό μας. Επίσης, τη δημιουργία ενός ευρύτατου αντιφασιστικού μετώπου, για να μη ζήσει αυτή η χώρα ξανά τον φασισμό.

Προτείνω να αναρτηθεί στα σχολεία ο κατάλογος των 37 νεκρών και των 800 τραυματιών της νύχτας της 17 Νοέμβρη, αλλά και όσων ακολούθησαν. Νοέμβρης ’80: Κουμής – Κανελλοπούλου. Νοέμβρης ’85: Ένας νεκρός στ’ αζήτητα στο πεζοδρόμιο. Ετών 15. Καλτεζάς. Γενάρης ’91: Νίκος Τεμπονέρας. Δεκέμβρη ’08: Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.

Το Πολυτεχνείο σήμερα δεν είναι μόνο οι αγωνιστές του, αλλά και τα νέα παιδιά που αγωνίζονται για ψωμί, παιδεία και ελευθερία. Αυτά τα παιδιά έρχονται σήμερα να παλέψουν ενάντια στον φασισμό, στην πείνα και την εξαθλίωση, ενάντια στην ανεργία και τη φτώχεια. Με όπλο τους την αλληλεγγύη και την αξιοπρέπεια, αγωνίζονται για την ανατροπή. Μας εξηγούν τι σημαίνει γι’ αυτούς ο αγώνας του Πολυτεχνείου και πώς επικαιροποιείται.

Χρήστος Σταυρακάκης: “Η εξέγερση, ως προοπτική για τους αγώνες στο σήμερα, είναι ο μόνος δρόμος για μας”, 23 ετών, φοιτητής Αρχιτεκτονικής

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν το αποκορύφωμα των κοινωνικών αντιστάσεων που έβραζαν εκείνα τα εφτά χρόνια της χούντας απέναντι τόσο στους ντόπιους εκμεταλλευτές όσο και στην ξένη επέμβαση. Οι μεγαλύτερες παρακαταθήκες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973 είναι αφενός η ενότητα του λαϊκού κινήματος, αφετέρου η ίδια η εξέγερση ως μέσο πάλης απέναντι στις πιο αυταρχικές μορφές διαχείρισης του συστήματος. Σήμερα, στη βαθιά δομική κρίση του καπιταλισμού, ζούμε σε μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπου η αστική τάξη και οι δυνάμεις του κεφαλαίου εξαπολύουν μια ιστορικών διαστάσεων ταξική επίθεση στις δυνάμεις της εργασίας, για να διασώσουν εαυτούς και τα κέρδη τους. Άγρια καταστολή, κρατική τρομοκρατία, άνοδος του φασισμού, συνταγματικές εκτροπές, εξαθλίωση. Η ίδια η αστική δημοκρατία γίνεται κουρελόχαρτο στα χέρια αυτών των κυβερνήσεων, εφόσον πλέον δεν μπορεί να υποστηρίξει αυτήν την επίθεση. Η εξέγερση, ως προοπτική για τους κοινωνικούς αγώνες στο σήμερα, είναι ο μόνος δρόμος για εμάς. Να κάνουμε την εξέγερση κομμάτι ενός συνειδητού αντικαπιταλιστικού πολιτικού σχεδίου για μια μεγάλη κοινωνική και πολιτική ανατροπή που θα βάλει τέλος στη βαρβαρότητα που ζούμε. Και η μόνη απάντηση σε αυτή τη βαρβαρότητα δεν είναι άλλη από τη συνολική σύγκρουση με την καπιταλιστική εξουσία και τον φασισμό ανοίγοντας τον δρόμο για το σοσιαλισμό!

Αναστασία Ματσούκα: “Το φετινό Πολυτεχνείο εκφράζει όσο ποτέ την επιθυμία για κάτι νέο”, 22 ετών, φοιτήτρια Νομικής

Το Πολυτεχνείο του 2012 σίγουρα είναι γεμάτο από μνήμες και εικόνες του παρελθόντος. Σίγουρα φέρει τη συναισθηματική φόρτιση των σχετικά πρόσφατων ιστορικών γεγονότων και διαπνέεται από το αίτημα της αντίστασης. Πλέον όμως η ιστορική μνήμη, οι εικόνες των αγώνων των προηγούμενων χρόνων και η ανάγκη αντίστασης και αντίδρασης στο τώρα συνοδεύεται απαραίτητα από την επιθυμία και την προσπάθεια δημιουργίας εικόνων από ένα διαφορετικό μέλλον.

Η άρνηση του υπάρχοντος είναι ανάγκη να συνοδεύεται από την προσπάθεια αντικατάστασής του από κάτι νέο. Για παράδειγμα, το παρόν του εκφασισμού δεν μπορεί να αλλάξει μόνο με την άρνηση ή την καταγγελία φασιστικών φαινομένων, αλλά απαιτείται και η οικοδόμηση παραδειγμάτων και δομών αλληλεγγύης και δημοκρατίας που θα δημιουργούν στο σήμερα την εικόνα μιας κοινωνίας πέρα από εσωτερικούς εχθρούς, όπου η προσωπική επιβίωση θα περνά μέσα από τη στήριξη του άλλου και η συμμετοχή, συνευθύνη και συνεκτέλεση θα είναι απαραίτητος όρος δράσης. Κατ’ αντίστοιχο τρόπο, η αντίδραση στην περιστολή των δικαιωμάτων μας δεν μπορεί να σταματά στην επανάκτηση των δικαιωμάτων αυτών, αλλά πρέπει να προχωρά και στην αναζήτηση ενός νέου περιεχομένου που θα αντιστοιχεί στην εικόνα μιας κοινωνίας που θα έχει ως πρωταρχική της μέριμνα τις ανάγκες των πολλών.

Το φετινό Πολυτεχνείο εκφράζει λοιπόν όσο ποτέ άλλοτε την επιθυμία για κάτι νέο. Την επιθυμία για έφοδο σε ένα διαφορετικό μέλλον, ένα μέλλον αλληλεγγύης, συμμετοχής και δημοκρατίας.

  • Ολύμπιος Δαφέρμος: Δυστυχώς υπήρξαν και κάποιοι που φλέρταραν με την πολιτική αλητεία

Από τις 18 Νοεμβρίου 1973 δεν υφίσταται η γενιά του Πολυτεχνείου αν, όπως διάβασα κάπου, “γενιά ορίζεται ως ένα τμήμα του πληθυσμού που έχει επηρεαστεί και παραμένει επηρεασμένο από ιδιαίτερα ιστορικά γεγονότα”. Παρότι το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα αναδείχθηκε ως ο κυριότερος και πιο δυναμικός αντίπαλος της δικτατορίας δεν κατάφερε να ολοκληρωθεί ως κίνημα. Το αποτέλεσμα ήταν στη μεταπολίτευση να ακολουθήσει ο καθένας τον δικό του δρόμο επανακαθορίζοντας το αξιακό του σύστημα. Ειδικά στις μέρες του Μνημονίου αυτό είναι εμφανές. Άνθρωποι που διακινδύνευσαν στη δικτατορία, με όπλο τους την ιδεολογία της Αριστεράς, και αργότερα “πέτυχαν” οικονομικά, είναι άκριτα μνημονιακοί!!!

Το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα χαρακτηρίζεται από ανιδιοτέλεια, αξιοπρέπεια, αντίσταση, άμεση δημοκρατία και ήθος. Πού ανιχνεύονται αυτά τα χαρακτηριστικά στη μεταπολίτευση; Η οποία χαρακτηρίζεται από τη δημοκρατία των αρχηγών, των ΜΜΕ και των κομματικών μηχανισμών. Την “προσαρμοστικότητα” και όχι την αντίσταση. Την ιδιοτέλεια και όχι την ανιδιοτέλεια. Όσο για το ήθος και την αξιοπρέπεια, ανιχνεύονται μόνο με μεγεθυντικό φακό. Πώς, λοιπόν, ευθύνεται η αντίσταση για την άηθη μεταπολιτευτική πολιτική ζωή; Επί πλέον πρέπει να σημειωθεί ότι ελάχιστοι της γενιάς συμμετείχαν στο πολιτικό παιγνίδι και ακόμη λιγότεροι, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού, φλέρταραν με την πολιτική αλητεία. Δυστυχώς είχαμε και τέτοιου

* Το αφιέρωμα συνεχίζεται στην “Αυγή” της Κυριακής. Μιλούν οι: Νάντια Βαλαβάνη, Αλκμήνη Ψιλοπούλου, Στέλιος Παππάς, Μήτσος Καρακώστας, Ολύμπιος Δαφέρμος, Στέφανος Τυροβολάς και Αλέξανδρος Ζαχιώτης.

 
Leave a comment

Posted by on November 17, 2012 in Η Αυγή, Πολυτεχνείο

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: