RSS

Τόσο μακριά, τόσο κοντά

19 Nov

Η ΑΥΓΗ: 18/11/2012

Επιμέλεια: Aναστασία Γιάμαλη, Όλγα Στέφου

Εξέγερση έχει αντέξει, τρεις μέρες και 39 χρόνια

Τους νέους του Πολυτεχνείου – αριστεροί στην συντριπτική πλειοψηφία τους- που διεκδίκησαν τα δικαιώματα τους, αγωνίστηκαν, μάτωσαν, κάποιοι πέθαναν και άλλαξαν τη ροΐ των πραγμάτων τους έλεγαν «αλήτες», αυτούς που σήμερα σε δρόμους και πλατείες διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο, το ίδιο. Οι αναλογίες του τότε με το τώρα πολλές, υπό κλίμακα βέβαια, αλλά… μεγαλώνουν τρομακτικά μέρα με την μέρα, η καταστολή, οι έλεγχοι, οι συλλήψεις, η λογοκρισία, ο συντηρητισμός και η απολυταρχοποίηση της εξουσίας σε μια κοινωνία που σιγά σιγά εξαθλιώνεται από τη φτώχεια και την ανεργία. Στα 39 χρόνια που πέρασαν από τότε, περισσότερα απ όσα χώριζαν την εξέγερση του Πολυτεχνείου από τον πόλεμο του 40 η επέτειος συνδέθηκε πολλαπλά με την πολιτική μας ιστορία.

Ρωτήσαμε τη γενιά του Πολυτεχνείου, που έχει πια μεγαλώσει, αν όλα όσα της καταλογίζουν το Μνημονιακό Μπλοκ και η ακροδεξιά ισχύουν, αν πράγματι αυτοί «οι τεντυμπόυδες με τις καμπάνες και τα μακριά μαλλιά» με το όραμα και την τόλμη επηρέασαν τη διαμόρφωση της περιόδου της μεταπολίτευσης που μας έφτασε -λένε- στο σήμερα. Έχουν φτάσει να της καταλογίζουν μέχρι ευθύνες για την κρίση. Είμαστε σε ένα σημείο που το πολιτικοϊδεολογικό συμπλέκεται με το διαγενεαακό. Οι πραγματικοί εκφραστές εκείνης της γενιάς, αυτοί που δεν την καπηλεύτηκαν, μας μίλησαν για την «ιστορική μνήμη», για τα «διλήμματα» στα οποία κλήθηκαν να απαντήσουν, για την «πολιτική αλητεία» κάποιων και για το ότι τελικά «πέτυχαν ολίγα, όχι πολλά». Μας υπενθύμισαν πως καμία γενιά δεν είναι «ομοιογενής»… Τότε όπως και σήμερα, κάποιοι διεκδικούν «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία»…

Νάντια Βαλαβάνη: Τον λόγο έχει η νεολαία και η εργαζόμενη συντριπτική πλειοψηφία!

Σε μια περίοδο, που η χώρα θα οδηγηθεί σε μια χωρίς όρια παρακμή, αν δεν ανατραπεί η σημερινή πολιτική τρόικας και τρικομματικής κυβέρνησης, χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε το όπλο της ιστορικής μνήμης του δημόσιου παρελθόντος των καιρών μας.

Η αντίσταση και ο αποφασιστικός μέχρι τέλους αγώνας για ανατροπή. Η αυτοοργάνωση των εξεγερμένων, η απόφαση να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους αντί να περιμένουν «σωτήρες» απ’ το εξωτερικό. Η συνάντηση των γενιών, σπουδάζουσας νεολαίας κι εργαζόμενων, που πραγματοποιήθηκε στους δρόμους της ανταρσίας απέναντι σε μια «προστατευόμενη» ψευτοφιλελεύθερη «εξέλιξη» ενός καθεστώτος που δεν μπορούσε να συνεχίσει όπως πριν. Ο μαζικός ηρωϊσμός ανθρώπων που επί 6 χρόνια παρακολουθούσαν περίπου «ακινητοποιημένοι» τις εξελίξεις. Όλα αυτά και άλλα ακόμη, συνιστούν αξίες, απ’ την άποψη της πράξης συχνότερα στα «αζήτητα», που κληροδότησε το Πολυτεχνείο σε μια μεταπολίτευση που δεν ήταν του λαού και σήμερα έφτασε στο τέλος της.

Αυτό το ξέρουν οι πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν τη σημερινή πολιτική μετατροπής της χώρας σε προτεκτοράτο και «αποικία χρεών» των δανειστών και της τρόικας και γι’ αυτό κάνουν ό,τι μπορούν για να «φυλακίσουν» αυτές τις αξίες στην αυστηρά ιστορική τους διάσταση. Και να ταυτίσουν τους ανθρώπους που τότε συναντήθηκαν στους δρόμους της φωτιάς και συνολικότερα τη ριζοσπαστική αριστερά με το «κράτος», που το δικομματικό σύστημα που αναδύθηκε χάρη στον τρόπο με τον οποίο έγινε η πολιτική αλλαγή τον Ιούλη του 1974, δημιούργησε «κατ’ εικόνα και ομοίωση του».

Υπάρχει όμως κι άλλος τρόπος υπονόμευσης. Η αναθεώρηση της νεότερης ιστορίας και η λεηλασία της ιστορικής μνήμης, που επιχειρεί η Χρυσή Αυγή με την αμφισβήτηση των νεκρών του Πολυτεχνείου, στρέφεται με ευθύτητα ενάντια στις αξίες της αντίστασης και της εξέγερσης, που τους πονούν. Και αποδεικνύει ταυτόχρονα πόσο δημαγωγικός είναι ο ισχυρισμός τους ότι στις σημερινές συνθήκες τους εκφράζει το σύνθημα του Πολυτεχνείου “Ψωμί- Παιδεία-Ελευθερία”.

Για όλα αυτά η νεολαία και η εργαζόμενη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας έχουν τον λόγο.

Στέλιος Παππάς Ασυμφιλίωτες οι εξουσίες με την Ελευθερία και τη δημοκρατία

Η κάθε γενιά σημαδεύει και σημαδεύεται από τη στάση που κρατάει στα μεγάλα διλήμματα που μπαίνουν μπροστά της. Η ιστορία είναι γεμάτη από μεγάλα διλήμματα. Η μεταπολίτευση δεν είναι μια περίοδος ουδέτερη. Είναι γεμάτη με σκληρούς κοινωνικούς αγώνες, με συγκρούσεις και με νεκρούς.

Κουμής, Κανελλοπούλου, Τεμπονέρας παιδιά άλλης γενιάς με κοινά οράματα και αξίες. Οι δυνάμεις της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης ως συνεχιστές των πολιτικών μηνυμάτων και των αξιών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, στάθηκαν σε όλη αυτή την περίοδο απέναντι στην εξουσία.

Οι εξουσίες ποτέ δεν συμφιλιώθηκαν με αυτά τα απελευθερωτικά μηνύματα. Οι δικτάτορες τότε μας αποκάλεσαν αλήτες και δειλούς.

Η δεξιά και το φαινόμενο του πολιτικού γιαπισμού που αναδύθηκε στη μεταπολίτευση, διαρκώς αισθάνονταν επιεικώς άβολα από τον άνεμο ελευθερίας και δημοκρατίας και από το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη που έρχονταν από το Πολυτεχνείο και ενέπνεε τις κατοπινές γενιές.

Τα ελλείμματα δημοκρατίας και η περιφρόνηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και των ελευθεριών του λαού μας, αλλά και το έλλειμμα ενότητας της Αριστεράς, δυστυχώς επέτρεψαν στον νεοφιλελευθερισμό να επικρατήσει.

Τώρα τα διάφορα φασιστοειδή. Μα αυτά δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Εμπνέονται από τη μισαλλοδοξία των ανθρωποφιλάκων της χούντας. Υπήρξαν λαθρεπιβάτες διαφόρων πολιτικών σχημάτων της δεξιάς, είτε ως βασιλόφρονες, είτε ως πραιτοριανοί.

Στα κλειστά δώματα που υπηρέτησαν η ελευθερία και η δημοκρατία υπήρξαν ορκισμένοι εχθροί τους.

Αλκμήνη Ψιλοπούλου: Aναλαμβάνω την ευθύνη

Ένας συνάδελφος και φίλος της νεότερης γενιάς, μου έλεγε συχνά, «εσείς οι του Πολυτεχνείου πρέπει να αναλάβετε τις ευθύνες σας». Εντάξει λοιπόν, αναλαμβάνω την ευθύνη: Για το ότι ήμουν 18 ετών και ιδιαίτερα αφελής, όσο και ονειροπόλα. Για το ότι δεν είχα κανένα όπλο απέναντι στα τανκς. Για το ότι μετά τη μεταπολίτευση συμμετείχα στην «αποχουντοποίηση» που πέτυχε ολίγα αλλά όχι πολλά. Για το ότι άφησα, εν τη αγνοία μου, διάφορους που βρίσκονταν στην οπισθοφυλακή του κινήματος να γίνουν μεγάλοι και τρανοί και να μιλούν δημοσίως εξ ονόματός μου και εξ ονόματος των άλλων-ανωνύμων μέχρι και σήμερα- συντρόφων μου για τα κατορθώματα της γενιάς μου, που τους άφησα να μετατρέψουν το Πολυτεχνείο σε μια φιέστα με σουβλάκια και σημαιούλες. Ιδίως, αναλαμβάνω την ευθύνη για το ότι ο κόσμος μου-η αριστερά-τους άφησε αυτούς τους μεγαλοσχήμονες παρακατιανούς, μαζί με τον αρχηγό τους τον Ανδρέα, να πάρουν παχυλές καρέκλες εξουσίας και να ριζωθούν εκεί μέχρι να ξεδοντιάσουν όλους εμάς τους υπόλοιπους κλέβοντας όλα μας τα συνθήματα, τα οράματα, τους στόχους, τις ιδέες και τα προγράμματα.

Παρόλα αυτά, μετά τη μεταπολίτευση, επέλεξα να παραμείνω ανώνυμη, να μην εκμεταλλευτώ τη συγκυρία -επιλογή για την οποία πολλοί μου έλεγαν ότι «είσαι κορόιδο»- και να πορευτώ μαζί με τους υπόλοιπους ανώνυμους συντρόφους μου.

Όμως έχει ο καιρός γυρίσματα. Σήμερα η γενιά μου είναι και πάλι στους δόμους. Οι υπάλληλοι, οι μικροέμποροι, οι «ψευτοβολεμένοι» της μεταπολίτευσης, που έθρεψαν τον ψευδιασθησιακό κόσμο της σούπερ – κατανάλωσης, βρίσκονται στους δρόμους μαζί με τα παιδιά τους. Εκατοντάδες χιλιάδες ανώνυμοι της γενιάς μου και των παιδιών της…

Και να σκεφτεί κανείς ότι τότε στο Πολυτεχνείο δεν ήμασταν παρά μια φούχτα νέοι, που μας έλεγαν «αλήτες», όπως λένε και σήμερα τα παιδιά μας. Οι ψευδαισθήσεις όπως και τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια. Μας τέλειωσαν γρήγορα. Έτσι λοιπόν, τώρα, είναι καιρός και για τους επόμενους να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Μαζί μας, όλοι μαζί, μπροστά στην επανάληψη της ιστορίας που δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα αλλά ως τραγωδία.

Mήτσος Καρακώστας: Καμία γενιά δεν είναι ομοιογενής

Ας ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι καμιά γενιά δεν είναι ομοιογενής, υπάρχουν πάντα οι διαφοροποιήσεις.

Στη γενιά μας υπήρχαν τότε και υπάρχουν σήμερα φασίστες, χουντικοί, φοβισμένοι, συμφεροντολόγοι, αδιάφοροι, αγωνιστές, δημοκράτες, κομμουνιστές, κ.ά. Το κύριο χαρακτηριστικό της όμως ήταν, εκείνη την εποχή, η διεκδίκηση του να σκέφτεται και να δρα ελεύθερα, να θέλει την πρόοδο της, και να ονειρεύεται ένα διαφορετικό μέλλον για τον εαυτό της και για την κοινωνία. Και αυτά τα χαρακτηριστικά την οδήγησαν να αγωνιστεί ενάντια στις δυνάμεις της χούντας, πολιτικές και στρατιωτικές , ντόπιες και ξένες.

Τηρουμένων των αναλογιών σήμερα αντιμετωπίζουμε αντίστοιχα προβλήματα. Εξάρτιση, έλλειψη δημοκρατίας, κοινωνική αναλγησία, φτωχοποίηση, φασιστικοποίηση, καταστροφή του κοινωνικού ιστού, είναι ένα σύνολο προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Από αυτά καθορίζεται το καθήκον του κάθε ένα από τη γενιά μας που τότε αγωνίστηκαν. Αυτό είναι κατά την άποψή μου ένα και μοναδικό να ανατρέψουμε την υπάρχουσα κατάσταση και να υλοποιήσουμε έστω και τώρα τα οράματα μας, τις στοχεύσεις μας, και τα συνθήματα μας. Μόνον έτσι θα επιβεβαιώσουμε ότι τότε είμαστε ειλικρινείς και όχι συμφεροντολόγοι.

Είναι αλήθεια ότι ένα γεγονός που δεν μπορείς να το κατηγορήσεις , όπως το Πολυτεχνείο, τότε επιδιώκεις να το προσεταιριστείς με στόχο να το ευτελίσεις, και αυτό το επεδίωξαν οι πολιτικές δυνάμεις της μεταπολίτευσης. Και σε μεγάλο βαθμό το πέτυχαν. Αρωγοί στον στόχο αυτό ήταν άτομα, πολιτικές τάσεις και δυνάμεις που θέλησαν να κερδίσουν από τα «επινίκια» Η στάση τους αυτή δίνει σε πολλούς να κατηγορούν σήμερα το Πολυτεχνείο και τον αντιφασιστικό αγώνα . Οι αγωνιστές της γενιάς, που δεν εξαργύρωσαν τις θυσίες τους, δεν αισθάνονται καμία ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση, δεν είχαν τον συσχετισμό να ανατρέψουν τις εξελίξεις που μας έφεραν ως εδώ παρότι το προσπάθησαν.

Οι… “αλήτες” του σήμερα

Από ένα τέτοιο αφιέρωμα, δεν θα μπορούσαν να λείπουν «οι αλήτες» του σήμερα. Αυτοί που τα «βρήκαν έτοιμα» και που τώρα βλέπουν το μέλλον τους να προδιαγράφεται από Μνημόνια, αυτοί που στους δρόμους, διεκδικούν την αξιοπρέπεια τους.

Στέφανος Τυροβολάς «Το Πολυτεχνείο είναι εφαλτήριο για νέους αγώνες»

Φέτος ο αγώνας για ζωή με αξιοπρέπεια, για δημοκρατία είναι πραγματικά πιο επίκαιρος απο ποτέ. Σε αυτήν την 39η επέτειο του αγώνα του πολυτεχνείου κατανοούμε δυστυχώς τις ομοιότητες της σημερινής κατάστασης που ζούμε, αυτής της ζοφερής οικονομικής και πολιτικής κατάστασης των τελευταίων 2 χρόνων, με αυτήν της μαύρης 7ετίας.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι για μας σήμερα το εφαλτήριο για νέους αγώνες, η κόκκινη γραμμή που ενώνει τον αντιδικτατορικό αγώνα για δημοκρατία, για λαϊκή κυριαρχία και ανεξαρτησία, με τους αγώνες του σήμερα, με τις μαζικές απεργίες, με τις πλατείες, με τις μικρές και τις μεγάλες προσπάθειες να μην μείνει κανείς μόνος του στην κρίση και για να νικηθεί η φασιστική απειλή. Το Πολυτεχνείο μας υπενθυμίζει ότι η λαϊκή διαθεσιμότητα ,η λαϊκή κινητοποίηση είναι ο μόνος τρόπος για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα μας στη ζωή, για να υπερασπιστούμε στην τελική την ίδια τη δημοκρατία. Για μας σήμερα ο δρόμος των πλατειών, ο δρόμος των μαζικότατων απεργιών ο δρόμος της συμμετοχής είναι τα υλικά για της γενιάς μας τα πολυτεχνεία.

Αλέξανδρος Ζαχιώτης: Κοιτάμε μπροστά για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία

Το Πολυτεχνείο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Αυτή η αναγκαία αλλά και φρικτά επαναλαμβανόμενη διαπίστωση κρύβει μέσα της την ήττα. Κρύβει την ήττα της στο μέλλον και το παρόν της ανεργίας, της επισφάλειας και της μετανάστευσης. Κρύβει την ήττα της στον φασισμό που μας χτυπάει την πόρτα, στα βασανιστήρια της ΓΑΔΑ και την ολοένα εντεινόμενη κρατική καταστολή.

Κρύβει μέσα της και την ελπίδα όμως. Κρύβει τους δρόμους και τις πλατείες των τελευταίων χρόνων. Κρύβει τους μεγάλους ξεσηκωμούς των ημερών μας, που κάνανε και κάνουν το αίτημα για τη συνολική ανατροπή πιο επίκαιρο από ποτέ και φτιάχνουν τους όρους ώστε αυτή η διαπίστωση να κρύβει τελικά πολύ περισσότερη ελπίδα απ’ ό,τι ήττα.

Γιατί της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία, όπως και το ίδιο το Πολυτεχνείο, δεν γίνονται για να κοιτάξουν πίσω και να αντιστοιχηθούν στα ανδραγαθήματα των προηγούμενων γενιών. Γίνονται για να κοιτάξουν μπροστά, σ’ ένα μέλλον αλληλεγγύης, συλλογικότητας και αυτοοργάνωσης, όπου ο άνθρωπος θα είναι πάνω από τα κέρδη. Κι ένα τέτοιο μέλλον δεν είναι μακριά. Κι έτσι και φέτος το Πολυτεχνείο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

 
Leave a comment

Posted by on November 19, 2012 in Η Αυγή, Πολυτεχνείο

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: