RSS

Γαλλογερμανική υποκρισία

28 Jan
  • Η 50ή επέτειος από την υπογραφή της Συνθήκης των Ηλυσίων «φώτισε» το πολιτικό τοπίο αποξένωσης μεταξύ Μέρκελ-Ολάντ
Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2013

Η επετειακή έξαρση για τα 50 χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης των Ηλυσίων μπορεί να κάνει ζουμ στα πρόσωπα των Κόνραντ Αντενάουερ και Σαρλ ντε Γκολ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σβήνει και τα ερωτηματικά για τη βιωσιμότητα της γαλλογερμανικής συνεργασίας.

Το σίγουρο είναι ότι το 1963, η πολυμνημονευμένη συνθήκη δημιούργησε ένα πλαίσιο για την ανάπτυξη μιας πολύτιμης συμφιλίωσης-συνεργασίας, η οποία στην εξέλιξή της θα εξυπηρετούσε σε μεγάλο βαθμό την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Το παράξενο ταυτόχρονα είναι πως η σημασία των διμερών οικονομικών σχέσεων μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας, παρά το γεγονός ότι η Ευρώπη όσο και ολόκληρος ο κόσμος έχουν αλλάξει και μαζί τους το μέγεθος της παγκόσμιας οικονομίας, δεν έχει υποβαθμιστεί. Μοιάζουν, παρ’ όλα αυτά, οι δυο χώρες να φθάνουν στο σημείο συνάντησης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες: η μεν Γερμανία συμπαγής και αυστηρή αντιπροσωπεύοντας χώρες που ζητούν μεγαλύτερη προσαρμογή, η δε Γαλλία ως φορέας των συμφερόντων μιας ομάδας χωρών που επιθυμούν και επιδιώκουν περισσότερη αλληλεγγύη.

«Φεστιβάλ υποκρισίας»

Και όμως, η γαλλική εφημερίδα «Le Monde» χαρακτήρισε «φεστιβάλ υποκρισίας» τους γιορτασμούς για τη γαλλογερμανική συμφιλίωση, αφήνοντας υπαινιγμούς για τις πολιτικές σχέσεις μεταξύ της Ανγκελα Μέρκελ και του Φρανσουά Ολάντ. Στο ίδιο κλίμα, πολλοί αναλυτές στη Γαλλία ανησυχούν γι’ αυτό που αποκαλούν ανισορροπία δυνάμεων, η οποία προέκυψε μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών το 1990 και τις ισχυρές επιδόσεις της γερμανικής οικονομίας, σε αντίθεση με εκείνες της γαλλικής, ιδιαιτέρως αφ’ ότου εκδηλώθηκε η παγκόσμια οικονομική κρίση. Για «διπλή αποσύνδεση» μιλούν ειδικοί στις γαλλογερμανικές σχέσεις, τονίζοντας ότι με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου χάθηκε η αρχική ισορροπία μεταξύ «μιας Γαλλίας ισχυρής στην εξωτερική πολιτική και μιας Γερμανίας που μπορεί να είναι πολιτικά νάνος, αλλά οικονομικά ήταν γίγαντας». Ωστόσο, το ορόσημο του τέλους του Ψυχρού Πολέμου σηματοδότησε την απώλεια αυτής της ισορροπίας, αφού «ενώ η Γαλλία έχασε την πολιτική επιρροή της (το να είναι πυρηνική δύναμη δεν σήμαινε πλέον πολλά), δεν κέρδισε σε οικονομική. Αντίθετα, η Γερμανία ενώ εξασφάλισε πολιτική ισχύ με την ενοποίηση, κέρδισε και οικονομική επιρροή με το άνοιγμα στην πρώην Ανατολική Ευρώπη».

Οπως είχε γράψει η «Washington Post», η κρίση στην Ευρωζώνη που έφθασε στα όρια αντοχής της έμοιαζε «σαν μια μάχη μεταξύ του πλούσιου και τσιγκούνικου Βορρά, εναντίον του σπάταλου καταχρεωμένου Νότου». Σε αυτό το πλαίσιο, η Γαλλία αναδείχθηκε από την πρώτη στιγμή σε βασικό παίκτη, που εκπροσωπεί συγχρόνως «τη βόρεια εργασιακή ηθική και τη νότια τάση για χρέη». Εξ ου και σταθερά το οικονομικό μέλλον της Ευρώπης συνδέεται με τις κινήσεις της Γαλλίας και από το κατά πόσο μπορεί να συμπαρασύρει τη Γερμανία.

Από την πλευρά τους οι Γερμανοί νοιάζονται κυρίως για τη Γερμανία και μετά για τους άλλους και την Ευρώπη. Κάτι που δεν είναι παράλογο, στο βαθμό που η Ευρώπη αποτέλεσε πάντοτε ένα ρεαλιστικό όραμα, που δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση σε βάρος της ευημερίας των λαών της.

Ασύμμετρη… συμμετρία

Η μετάθεση για το ερχόμενο καλοκαίρι σημαντικών αποφάσεων δημιουργεί την εντύπωση, όπως σχολιάζουν αναλυτές, ότι οι διαμορφωτές της Ε.Ε. έχουν χάσει την ορμή για μεταρρυθμίσεις. Και αυτό στη συγκεκριμένη συγκυρία δείχνει ανακουφιστικό.

Είναι χαρακτηριστική η παρατήρηση στους «Financial Times» της Ουλρίκε Γκερό, από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, που βλέπει ότι τόσο η Γαλλία όσο και η Γερμανία δέχονται ισχυρότατες πιέσεις για να αποκαταστήσουν «τη συμμετρία της ασυμμετρίας». Οπως τονίζει, «κάθε χώρα έχει τα ισχυρά της σημεία και τις αδυναμίες της». Αν λοιπόν η αποκατάσταση της συμμετρίας είναι το ζητούμενο, πρέπει η Γερμανία να διδαχθεί από τους Γάλλους «μια καλύτερη οικογενειακή πολιτική» και εκείνοι με τη σειρά τους να πάρουν μαθήματα μεθοδικότητας. Ωστόσο η πραγματική πρόκληση είναι και παραμένει η συμφωνία σε ένα κοινό όραμα για την οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση της Ευρωζώνης.

 
 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: