RSS

Εις μνήμην Δημήτρη Θεοδωρά

17 Nov

 

ΣΗΜΕΡΑ, ο Δημήτρης Θεοδωράς θα ήταν σαρανταπεντάρης. Μπορεί να είχε κάνει οικογένεια. Στα παιδιά του, που θα τον ρωτούσαν για τη 17η Νοέμβρη του 1973, γιατί θα ετοίμαζαν ένα αφιέρωμα στο σχολείο για την επέτειο, θα τους έλεγε τα γνωστά, ό,τι λένε οι πατεράδες: Τότε είχαμε xούντα, δηλαδή μια δικτατορία από στρατιωτικούς, αλλά οι φοιτητές του Πολυτεχνείου δεν άντεξαν άλλο και ξεσηκώθηκαν. Ομως οι κακοί κατέβασαν τα τανκς και τους τσάκισαν. Κι από τότε, κάθε 17 Νοέμβρη, γιορτάζουμε την εξέγερση του λαού και τιμούμε τη δημοκρατία.

Αυτά περίπου θα έλεγε ο Δημήτρης, προσθέτοντας πως όχι, αυτός δεν ήταν στο Πολυτεχνείο τότε, γιατί ήταν μικρός, πεντέμισι χρόνων.

Ο Δημήτρης Θεοδωράς θα ήταν ένας από μας. Ενας συνηθισμένος άνθρωπος, που θα αγωνιζόταν να επιβιώσει στην κρίση. Μπορεί να είχε ένα μαγαζάκι, μπορεί να ήταν υπάλληλος, ή άνεργος, παλεύοντας, όπως και να ‘χει, από το πρωί μέχρι το βράδυ για το μεροκάματο, με την ψυχή στο στόμα. Θα έβλεπε τα παιδιά του να ζωγραφίζουν με μαύρες και κόκκινες μπογιές την εισβολή του τανκ και ένα πανό τσαλακωμένο από τις ερπύστριες, με το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» και θα κουνούσε, χαμογελώντας πικρά, το κεφάλι του. Τι άλλαξε ουσιαστικά, σαράντα χρόνια μετά την εξέγερση; Και σήμερα, ούτε Ψωμί ούτε Παιδεία ούτε Ελευθερία. Ο Δημήτρης θα θυμόταν, με οργή και φόβο, το άδειο ψυγείο και τις καθυστερημένες δόσεις του δανείου, το ξήλωμα της Δημόσιας Παιδείας και τους μπάτσους, που εξηγούν, με τα ατράνταχτα επιχειρήματα του κλομπ και του δακρυγόνου, την ουσία της μνημονιακής πολιτικής. Θα κάγχαζε με κάποιους από τους πρώην αγωνιστές του Πολυτεχνείου, που ξεφορτώθηκαν το τζάκετ και το ταγάρι για το κοστουμάκι και το ταγεράκι, εξελισσόμενοι σε πολιτικές πλαστελίνες, που παίρνουν κατά βούληση το πλέον συμφερτικό γι’ αυτούς κομματικό σχήμα. Ομως αυτά δεν θα τα έλεγε στα παιδιά του – δεν λέγονται τέτοια πράγματα, η ψυχή τους είναι αγνή, και θέλουν θετικά, αψεγάδιαστα πρότυπα, χωρίς τους σπίλους του χρόνου και της ιδιοτέλειας.

Αυτά θα έλεγε -ή δεν θα έλεγε- στα παιδιά του ο Δημήτρης Θεοδωράς, κάτοικος Ανακρέοντος 2, εάν δεν έτρωγε εκείνη τη σφαίρα στο κεφάλι πριν από σαράντα χρόνια, από μια στρατιωτική περίπολο που ήταν ακροβολισμένη στον κοντινό λόφο του Αγίου Θεράποντος, το μεσημέρι της 17ης Νοεμβρίου 1973, καθώς διέσχιζε με τη μητέρα του, τη Μαρία Θεοδωρά, τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου. Σε ηλικία πεντέμισι ετών.

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on November 17, 2013 in Πολυτεχνείο

 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: