RSS

Συνέντευξη με τον εικαστικό Πέτρο Ζουμπουλάκη: Η εξουσία διαφθείρει… «Τα έργα που εκθέτω έγιναν ανήμερα των γεγονότων του Πολυτεχνείου»

17 Nov

Τρεις γενιές καλλιτεχνών συναντώνται στην γκαλερί «Χρυσόθεμις» και εκθέτουν τα έργα τους με κοινή θεματική την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Επτά Ελληνες δημιουργοί που είτε έζησαν τα γεγονότα είτε αποδίδουν την πρόσληψή τους μέσα από μαρτυρίες και την ανάγνωση της Ιστορίας. Κοινός παρονομαστής όλων των έργων, η οικουμενικότητα και η διαχρονικότητα της Τέχνης, με τον εννοιολογικό πυρήνα τους να εστιάζει στη βία των απολυταρχικών καθεστώτων. Στρατιωτικών αλλά και σύγχρονων οικονομικών.

Με αφορμή την έκθεση για την επέτειο των 40 χρόνων από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, συναντήσαμε τον εικαστικό Πέτρο Ζουμπουλάκη που συμμετέχει με τρία έργα του και συζητήσαμε για τη στρατιωτική χούντα του χθες και την οικονομική του σήμερα. Για την αδράνεια του ελληνικού λαού και την αμήχανη στάση των διανοούμενων. Γι’ αυτούς που εξαργύρωσαν τους αγώνες τους αλλά και την πλειοψηφία όσων αγνόησαν περγαμηνές και αξιώματα.

«Τα έργα που εκθέτω έγιναν ανήμερα των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Η Στουρνάρα και οι γύρω δρόμοι των Εξαρχείων ήταν διάτρητοι από σφαίρες. Παρόμοιες εικόνες, όμως, είχα αντικρίσει και όταν ήμουν παιδί στα Δεκεμβριανά. Το σπίτι μου βρισκόταν στην Κυψέλη ανάμεσα στη σχολή Ευελπίδων και στο λόφο των Τουρκοβουνίων όπου ήταν το στρατηγείο του ΕΑΜ. Βρισκόμασταν δηλαδή ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά. Οι εξωτερικοί τοίχοι ήταν όπως στα έργα μου. Οπως οι τοίχοι στα προσφυγικά στην Αλεξάνδρας και την Καισαριανή. Ενα μείγμα από βιώματα και αναμνήσεις».

– Τι σημαίνει για εσάς «η γενιά του Πολυτεχνείου»;

Εργο του Πέτρου Ζουμπουλάκη

Εργο του Πέτρου Ζουμπουλάκη

«Δεν πιστεύω στις γενιές, γιατί διαφωνώ με τις γενικεύσεις. Η λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου αποτελεί μια έννοια συμβατική. Οι κοινωνίες διαπλάθονται από τα άτομα και όχι απ’ τις γενιές. Κάποιοι επιτήδειοι εκμεταλλεύτηκαν τη συμμετοχή τους στο Πολυτεχνείο και την εξαργύρωσαν πανάκριβα. Με πολιτικές θέσεις, αξιώματα και κυρίως χρήμα. Οι περισσότεροι όμως έμειναν στη σκιά και δεν διεκδίκησαν περγαμηνές. Θα μπορούσα και εγώ να διεκδικήσω αλλά στη ζωή και την καριέρα μου δεν θορυβώ. Δεν παριστάνω σε καμία περίπτωση τον αντιστασιακό. Οι πραγματικοί αντιστασιακοί ήταν ελάχιστοι».

– Πόσες ευθύνες φέρουν για όσα δεινά ακολούθησαν την περίοδο της Μεταπολίτευσης αυτοί που εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους στα γεγονότα του Πολυτεχνείου;

«Η εξουσία σε διαφθείρει κι αυτό συνιστά μια πραγματικότητα διαχρονική και οικουμενική. Αυτό όμως που με εξοργίζει περισσότερο είναι να βλέπεις πάλαι ποτέ αγνούς αγωνιστές να κερδίζουν κάποιον θώκο έρποντας και γλείφοντας και να μη λένε να ξεκολλήσουν. “Αρχή άνδρα δείκνυσι”. Η εξουσία τελικά είναι αυτή που δείχνει το ποιόν του ανθρώπου».

– Συνέβαλαν πράγματι τα γεγονότα του Πολυτεχνείου στην πτώση της Χούντας ή συνιστούν απλώς έναν συμβολισμό;

«Ηταν καθοριστικά. Ταρακούνησαν την κοινωνία και απέδειξαν ότι τα ελληνικά νιάτα επαγρυπνούσαν παρ’ όλο που ακολούθησε μια περίοδος σαφώς σκληρότερη. Εδωσαν ένα μήνυμα στην Ευρώπη ότι ο ελληνικός λαός ήταν ετοιμοπόλεμος».

– Πού αποδίδετε το γεγονός ότι ο κόσμος δεν αντιδρά μαζικά;

«Θα έλεγα ότι μας ψεκάζουν, αλλά έχει καταντήσει ανέκδοτο. Σε ανάλογους ξεσηκωμούς είθισται να πρωτοστατούν οι νέοι και ειλικρινά απορώ, αφού, εξαιρουμένων των παιδιών των βορείων προαστίων, τα εκατομμύρια των νέων στην Ελλάδα υποφέρουν. Φαίνεται ότι η καταστολή έχει επέλθει στη ζωή μας εν είδει νόμου».

– Είναι επαρκής η στάση της διανόησης;

«Η διανόησή μας είναι κουρασμένη και αμήχανη. Ισως βλέπει αδιέξοδα. Οτι οι παλαιότεροι αγώνες δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα ή ότι εκφυλίστηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Δεν θέλω να πιστέψω ότι οι διανοούμενοι έχουν φιμωθεί άνωθεν. Θεωρώ ότι βρίσκονται σε μεγάλο συλλογισμό, όπως άλλωστε κι εγώ. Δεν το γνωρίζαμε το φαινόμενο της οικονομικής δικτατορίας. Είναι πρωτόγνωρο και όλοι κινούμαστε σαν χαμένοι. Μέχρι πρότινος είχαμε έρθει αντιμέτωποι με τις στρατιωτικές δικτατορίες. Δεν πρέπει όμως να συγχέουμε τα πράγματα. Η διανόηση δεν έχει τη δύναμη να ανατρέπει. Στους κοινωνικούς αγώνες τον πρώτο λόγο έχει ο λαός».

– Συμμερίζεστε την άποψη όσων υποστηρίζουν ότι σήμερα έχουμε χούντα;

«Οχι, είναι υπερβολή. Πίεση ναι, ασφυξία ναι. Ισως οικονομική χούντα, αλλά θεωρώ ότι ακόμη έχουμε Δημοκρατία, όσο και αν θέλουν κάποιοι, κυρίως απ’ έξω, να την ξεριζώσουν και να μας εξωθήσουν σε ένα κλίμα εμφυλιακό. Εζησα τα γεγονότα και είμαι σε θέση να κάνω τη σύγκριση. Εκείνα τα χρόνια δεν μπορούσες ούτε να μιλήσεις. Δεν ήξερες ποιος κάθεται δίπλα σου και αν θα κατέληγες στα ΕΑΤ-ΕΣΑ. Υπήρχε σωματική εξόντωση. Το να χάσεις το μισθό σου είναι σαφώς καλύτερο από το να χάσεις το κεφάλι σου.

Δεν ξέρω αν οδηγούμαστε σε ανάλογες καταστάσεις, αλλά ακόμη έχουμε Δημοκρατία. Μπορεί στο μέλλον να βιώσουμε το «1984 του Οργουελ», αλλά επί δικτατορίας αυτή η δυστοπική πραγματικότητα φάνταζε πιο ορατή από ποτέ».

info

Στην ομαδική έκθεση που πραγματοποιείται στην γκαλερί «Χρυσόθεμις» (25ης Μαρτίου 20, Χαλάνδρι) συμμετέχουν με έργα τους οι καλλιτέχνες: Τζούλια Ανδρειάδου, Πέτρος Ζουμπουλάκης, Σπύρος Κουρσάρης, Εύα Μελά, Νίκος Οικονομίδης, Αννα Παλιεράκη και Απόστολος Πλαχούρης. Μέχρι τις 30 Νοεμβρίου.

 
 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: