RSS

Category Archives: Βελουχιώτης Αρης

Το ιστορικό παρελθόν ως εργαλείο προπαγάνδας

velouxiotis165Των Σταθη Ν. Καλυβα και Νικου Μαραντζιδη*Η Καθημερινή, 21/7/2013

Η επιλογή του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλη Διαμαντόπουλου να μας θυμίσει τον Αρη Βελουχιώτη και τη φράση του «καλή αντάμωση στα γουναράδικα», επιβεβαιώνει πανηγυρικά τη βαθύτερη εμπέδωση μιας πολιτικής πρακτικής που βασίζεται στην καταχρηστική ιδιοποίηση της ιστορίας της Κατοχής και του Εμφυλίου για προπαγανδιστικούς σκοπούς.

Η αναφορά στα ιστορικά γεγονότα της δεκαετίας του ’40 γίνεται με τρόπο που αντί να τονίζει την τραγική διάσταση μιας μεγάλης ανθρώπινης και εθνικής καταστροφής έτσι ώστε να μην επαναληφθεί, αντίθετα, απλοποιεί και παραποιεί μια σύνθετη πραγματικότητα, μετατρέποντάς την σε μισαλλόδοξη και φανατική πολιτική συνθηματολογία και προπαγάνδα που επιχειρεί να εκμαιεύσει μιαν εύκολη συναισθηματική αντίδραση από ένα κοινό που έχει εθιστεί στο να τρέφεται από ιστορικούς μύθους και να αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους. Read the rest of this entry »

Advertisements
 

ΤΟ ΚΚΕ για τον Βελουχιώτη!

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Κυριακή 9 Οχτώβρη 2011 – αριθ. φύλλου: 11083
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΚΕ
Σήμερα στη Λαμία η εκδήλωση για τον Αρη Βελουχιώτη

 

 

Σήμερα, Κυριακή, στις 11 το πρωί, στην πλατεία Λαού στη Λαμία, η ΚΕ του ΚΚΕ διοργανώνει εκδήλωση για την παρουσίαση της Απόφασης της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ (16 Ιούλη 2011) για την πολιτική αποκατάσταση του καπετάνιου του ΕΛΑΣ Αρη Βελουχιώτη.

 
 

«Η ηγεσία του ΚΚΕ παρέδωσε τον Αρη στους αντιπάλους»

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΣ (Συγγραφέας)

  • Στον ΤΑΣΟ ΠΑΠΠΑ
  • Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011

Σήμερα το ΚΚΕ οργανώνει στη Λαμία εκδήλωση -θα μιλήσει η γενική γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής, Αλέκα Παπαρήγα- με την οποία επισημοποιεί στο επίπεδο της κοινωνίας την απόφασή του να αποκαταστήσει πολιτικά τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ Αρη Βελουχιώτη.

Πριν από μία εβδομάδα πραγματοποιήθηκε ανάλογη εκδήλωση στην Αθήνα για τον Νίκο Ζαχαριάδη. Αυτόν όμως τον αποκατέστησε και πολιτικά και κομματικά. Ο Αρης, παρά τη διαγραφή του το 1945, την ανοίκεια επίθεση που δέχθηκε από την τότε ηγεσία του ΚΚΕ και την αμηχανία των επόμενων ηγεσιών, παρέμεινε στη λαϊκή συνείδηση ως το σύμβολο της αντίστασης. Σήμερα το ΚΚΕ αναγνωρίζει ότι είχε δίκιο σε πολλά, αλλά δεν του συγχωρεί ότι δεν πειθάρχησε στη γραμμή (λανθασμένη) του κόμματος. Ο Διονύσης Χαριτόπουλος, συγγραφέας που έχει συνδέσει τ’ όνομά του με τον Αρη, πιστεύει ότι «η Ιστορία δεν διορθώνεται».

Ο Νίκος Ζαχαριάδης αποκαταστάθηκε και πολιτικά και κομματικά. Ο Αρης Βελουχιώτης μόνο πολιτικά, γιατί έκανε την «αποκοτιά» να διαφωνήσει με την απόφαση του κόμματος και να το πει δημοσίως, παρά το γεγονός ότι το κόμμα αναγνωρίζει σήμερα ότι είχε δίκιο. Και ο θύτης και το θύμα στην ίδια κατηγορία;

Είναι η λογική των «κλειστών συστημάτων», στρατιωτικών, κομματικών, εκκλησιαστικών κ.λπ. Ολοι έχουμε ακούσει για τον στρατιώτη που παρασημοφορείται μεν, επειδή πήρε την πρωτοβουλία για κάποια ηρωική πράξη κατά του εχθρού, αλλά ταυτόχρονα (για να μην ξεχνιέται η πειθαρχία) του επιβάλλεται και μια συμβολική ποινή επειδή δεν υπάκουσε στις διαταγές. Ετσι και με τον Αρη, το κόμμα δέχεται μεν ότι είχε δίκιο για τη Βάρκιζα (και πολλά άλλα, θα πρόσθετα εγώ), μα συμβολικά συνεχίζει να τον θέτει εκτός κόμματος για τη διαφωνία του. Βεβαίως, εκείνη την εποχή η τιμωρία του δεν ήταν καθόλου συμβολική, καθώς η ηγεσία τον ενέπαιξε με το διαβόητο χαρτί σύνδεσης, και με το ανάλγητο «Ούτε νερό ούτε ψωμί στον Αρη» στην πραγματικότητα τον παρέδωσε στους αντιπάλους του. Οσο για τη συνύπαρξη «θύτη και θύματος», όπως το λέτε, δεν είναι κάτι πρωτοφανές, η πινακοθήκη της παγκόσμιας ιστορίας είναι γεμάτη από ανάλογες περιπτώσεις.

Τη διαγραφή του Αρη το 1945 πώς την αντιμετώπιζε ο Ζαχαριάδης την περίοδο που ήταν και ο ίδιος αποσυνάγωγος; Τη χαρακτήριζε λάθος;

Ο Αχιλλέας Παπαϊωάννου ισχυρίζεται ότι πήρε μια συνέντευξη από τον εξόριστο στη Σιβηρία πρώην γενικό γραμματέα και γράφει πως ο Ζαχαριάδης είχε μετανιώσει για τον Αρη και του είπε ότι «θυσίασα τον νέο Καραϊσκάκη», επειδή πιέστηκε από την προηγούμενη ηγεσία Σιάντου-Ιωαννίδη. Προσωπικά δεν το υιοθετώ, γιατί πουθενά αλλού, σε καμία δήλωσή του, δεν υπάρχει η παραμικρή ανάλογη ένδειξη και ο δεδομένος απύθμενος εγωκεντρισμός όλων των ηγετών της ιστορίας σχεδόν αποκλείει τη μεταμέλεια.

Από την πολύχρονη έρευνα που κάνατε για να γράψετε το βιβλίο σας «Αρης ο αρχηγός των ατάκτων» ποια γνώμη έχετε σχηματίσει για τη σχέση Βελουχιώτη – Ζαχαριάδη;

Η προπολεμική σχέση και ταύτιση σε «δυναμικές λύσεις» των δύο ανδρών, το 1945 ανήκε ήδη στο παρελθόν, είχαν κυλήσει 4 χρόνια και είχαν αλλάξει πολλά στην Ελλάδα και στο κόμμα, είχαν αλλάξει και οι δύο άνδρες μέσα από την προσωπική τους διαδρομή. Ομως ο Αρης πίστευε ακόμα στον παλιό ανυποχώρητο γραμματέα που θα δικαίωνε τον αγώνα και τις απόψεις του και ο Ζαχαριάδης νόμιζε πως απευθυνόταν στον παλιό σύντροφο που κυνηγιόταν με τους αστυφύλακες. Δεν είχε συλλάβει το νέο λαϊκό μέγεθος που αντιπροσώπευε ο αρχηγός του ΕΛΑΣ, ίσως μόνο ως μια πιθανή απειλή για τη μονοκρατορία του ίδιου.

Εχει βάση η πληροφορία ότι ο Αρης υπέγραψε δήλωση στο καθεστώς Μεταξά κατ’ εντολήν του Ζαχαριάδη προκειμένου να βγει από τη φυλακή και να βοηθήσει στην ανασυγκρότηση των οργανώσεων του κόμματος; Το ότι ήταν «δηλωσίας» τού το χτυπούσαν συνεχώς οι ηγέτες του κόμματος κάθε φορά που εξέφραζε αντιρρήσεις.

Η εντολή Ζαχαριάδη, ο βασανισμός κάποιας υποτιθέμενης αρραβωνιαστικιάς μπροστά του και άλλες εκδοχές για την υπογραφή, εντάσσονται σε μια προσπάθεια αθώωσης για το «αμάρτημα» του αρχηγού του ΕΛΑΣ. Τα πράγματα είναι μάλλον πιο απλά. Ο Αρης δεν πίστευε σε αυτή τη γραμμή, διαφωνούσε εξαρχής, καθώς και άλλα ανοιχτόμυαλα στελέχη, όπως ο Καραγιώργης, με την άτεγκτη κομματική στάση για τις δηλώσεις. Από τις Φυλακές της Αίγινας, μάλιστα, πρότειναν να απαλλαγούν τα απλά μέλη και οι οπαδοί του κόμματος από αυτή τη χωρίς νόημα υποχρέωση και η μη υπογραφή ας περιορισθεί στα στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής. Δεν εισακούστηκαν. Και όσοι υπέγραψαν, το έφεραν σαν στίγμα στην υπόλοιπη ζωή τους. Για τον Αρη όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι η υπογραφή, χωρίς άλλες υποχωρήσεις, αποτέλεσε προσωπική επιλογή του, σύμφωνη με τις εκφρασμένες πεποιθήσεις του. Από το να θαφτεί ζωντανός, επέλεξε τη δράση και η πορεία του τον δικαίωσε.

Πώς εξηγείται το γεγονός ότι, παρά τη διαγραφή του, ο Αρης παρέμεινε σύμβολο ακόμη και για τα μέλη και τους οπαδούς του κόμματος;

Η Ιστορία δεν διορθώνεται. Οι πιο σωστές πολιτικές εκτιμήσεις του Αρη από την ηγεσία του κόμματος έβρισκαν από τότε σύμφωνα πάρα πολλά μέλη του, μόνο που τότε δεν τολμούσαν να το εκφράσουν δημοσίως, όπως εκείνος. Πολύ αργότερα, ικανά και έντιμα στελέχη, όπως ο Καραγκίτσης που παλαιότερα προσπαθούσε να «επαναφέρει στην κομματική γραμμή» τον αρχηγό του ΕΛΑΣ, άρχισαν να επαναλαμβάνουν το μότο «Αν ακούγαμε τον Αρη…», και όχι μόνο για τη Βάρκιζα, αλλά και για τους Αγγλους, τον Λίβανο, την Καζέρτα και για δύο κομβικά ζητήματα που δεν είναι ευρύτερα γνωστό πως ήταν διαμετρικά αντίθετος με τις αποφάσεις που ελήφθησαν: την εντολή Σιάντου τον Οκτώβριο του 1943 για επίθεση εναντίον του ΕΔΕΣ, αλλά υπάκουσε και την ανέλαβε ο ίδιος, και την αποχώρηση των ΕΑΜικών υπουργών από την κυβέρνηση Παπανδρέου που οδήγησε στα Δεκεμβριανά. Οπως έλεγε, «αφού βάλαμε την υπογραφή μας, έπρεπε να την τιμήσουμε μέχρι τέλους, ό,τι κι αν συνέβαινε».

Επειδή είστε δοκιμασμένος συγγραφέας, μπαίνω στον πειρασμό να σας ζητήσω να επιστρατεύσετε τη φαντασία σας και να μου απαντήσετε στην ερώτηση: «Αν η Μάχη της Αθήνας τον Δεκέμβρη του ’44 είχε δοθεί υπό την καθοδήγηση του Βελουχιώτη, θα ήταν διαφορετική η έκβασή της;»

Αν και τα «αν» στην Ιστορία δεν ισχύουν, στο ερώτημα έχουν ήδη απαντήσει ο στρατηγός Σπηλιωτόπουλος, τότε στρατιωτικός διοικητής της Αθήνας, ο Μαρκεζίνης, ο Γουντχάουζ και αρκετοί άλλοι: Με τον Αρη επικεφαλής των μεγάλων μονάδων του ΕΛΑΣ, τα αγγλικά και κυβερνητικά στρατεύματα δεν θα είχαν καμία πιθανότητα, η παράδοση της Αθήνας «θα ήταν θέμα λίγων ημερών». Ο ίδιος ο Αρης είχε δηλώσει δημοσίως ότι χρειαζόταν τρεις, το πολύ τέσσερις μέρες για να καταλάβει την πρωτεύουσα, και στους στρατιωτικούς υπολογισμούς του είχε αποδείξει ότι ήταν εξαιρετικά εύστοχος.

 
 

Για την «αποκατάσταση» του Άρη

Ο Θανάσης Κλάρας, ξεψύχησε το πρωί, της 16ης Ιουνίου του 1945 σε μια όχθη του Αχελώου κοντά στο χωριό Μεσούντα. Το τέλος της φυσικής του παρουσίας, ήταν αποτέλεσμα αυτοχειρίας.

Την επόμενη μέρα, το κεφάλι του όπως και του συμπολεμιστή του Τζαβέλα, ήταν αναρτημένο στους φανοστάτες της κεντρικής πλατείας των Τρικάλων. Στον πέριξ των φανοστατών χώρο πραγματοποίηκε γλέντι με νταούλια και κλαρίνα. Κείνη η βαρβαρότητα ήταν μια ακόμα απόδειξη του ανεξέλεγκτου της κατάστασης που γέννησε τον εμφύλιο πόλεμο.

Για την «αποκατάσταση» του Άρη

Επίσης ανεξέλεγκτες διαστάσεις, μπορεί να λάβει η κουβέντα για την προσωπικότητα του Κλάρα ακόμα και σήμερα, περισσότερο από 106 χρόνια μετά τη γέννηση του. Σήμερα που το Κ.Κ.Ε. επιχειρεί την πολιτική του αποκατάσταση. Το πιο παλιό, θεσμικά κατοχυρωμένο πολιτικό αλλά και κομματικό σχήμα του τόπου, απαράλλαχτο τόσο στο όνομα όσο και στις περισσότερες τοποθετήσεις του τα τελευταία 93 χρόνια, χρειάστηκε το χρονικό διάστημα των 66 ετών προκειμένου να αποκαταστήσει τον αρχικαπετάνιο του ΕΛΑΣ.

Η φήμη του Θανάση “Άρη Βελουχιώτη” Κλάρα θέριεψε την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής. Από εκείνο το πρωινό της 7ης Ιουνίου 1942 που το πρώτο ένοπλο αντιστασιακό τμήμα παρήλασε στους δρόμους της Δομνίστας στην Ευρυτανία, έως τον εγκλωβισμό και τον θάνατό του στην χαράδρα του Φάγκου μεσολάβησαν τρία μόνον χρόνια. Η Ελλάδα σε αυτό το χρονικό διάστημα έζησε ένα δεύτερο ’21 . Σε όλα τα επίπεδα.

  • Το πιο επικίνδυνο όπλο

Στο ίδιο χρονικό διάστημα ο Άρης μεταβλήθηκε στην πιο αμφιλεγόμενη φιγούρα του τόπου. Η στρατιωτική δράση, η πολιτική ανάλυση και η κοινωνική του επίδραση άφησαν ένα αποτύπωμα που δρα ακόμα. Για τους συνοδοιπόρους ήταν τα πάντα. Ο ηγέτης, ο πρωτοπόρος, ο Θεός. Για τους αντιπάλους του ήταν ένα τέρας, ένας αιμοσταγής, ένας ανισόρροπος. Η κορυφαία, ίσως, στιγμή του σύντομου βίου του ήταν ο λόγος του στη Λαμία, στις 22 Οκτωβρίου του ’44 λίγες μόλις μέρες μετά από την απελευθέρωση της πόλης από τον Γερμανικό ζυγό.

Ζωσμένος με τα φυσεκλίκια του ο πολέμαρχος δεν έκανε μια ομιλία. Διάβασε τα μελλούμενα. Με μια περίεργη, ανερμήνευτη πολιτική οξυδέρκεια είδε το μέλλον. Ξεκίνησε με τη λέξη “Αδέλφια” και τελειώσε με την φράση “Ζήτω ο κυρίαρχος λαός μας”. Ανάμεσα τους υπήρχαν 5.500 λέξεις που τον έκαναν πιο επικίνδυνο από τα ένοπλα τμήματά του και τους μαυροσκούφηδές του. Εκείνη την Κυριακή ο Θανάσης Κλάρας έβαλε το τουφέκι παρά πόδα και όπλισε το πιο επικίνδυνο όπλο. Το λόγο. Κυριακή είχε ξεκινήσει και το αντάρτικο στη Δομνίστα. Τρία χρόνια και πέντε μήνες αργότερα, στη Λαμία, καταλάβαινε ότι η μεγάλη, η αληθινή περιπέτεια μόλις ξεκινούσε.

  • “Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα”

Ο κομματικός μηχανισμός, λίγες εδομάδες αργότερα, τον κράτησε μακριά από την μάχη της Αθήνας, σε εκείνον τον σπαρακτικό Δεκέμβρη του ’44. Η ρήξη με την ηγεσία του κόμματος ήρθε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, καθώς αυτά που το κόμμα είδε την άνοιξη του 46, ο Άρης τα ένιωθε ήδη. Τους επόμενους μήνες ζούσε όπως όλη την κατοχή: “Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα”.

Ζούσε όπως ήξερε. Κρυπτόμενος ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα τον εννοήσουν, θα συστρατευθούν. Όταν λοιπόν έμαθε ότι ο ηγέτης του κόμματος κατέφθασε από αέρος στην Ελευσίνα αναθάρρησε. Η χαρά του δεν κράτησε πολύ.

Το επίσημο: “Ούτε μπουκιά ψωμί, ούτε γουλιά νερό στο δηλωσία Άρη Βελουχιώτη” ήταν το τέλος του. Κυνηγημένος, από κρατικές, παρακρατικές ομάδες, προδομένος από το κόμμα, στριμώχτηκε στον “άσπρο”, όπως αποκαλούσε τον Αχελώο και απασφάλισε την χειρομβοβίδα.

Η αποκομμένη κεφαλή του στα Τρίκαλα, υπήρξε μια ακόμα απόδειξη της διορατικότητάς του καθώς υπογράμμισε την σαρκαστική πρόταση με την οποία συχνά αποχαιρετούσε συντρόφους του: “Καλή αντάμωση στα γουναράδικα” και ο Άρης περνούσε τις πύλες της Ιστορίας όπως ήρθε. Με αίμα.

Η αποκατάσταση του “δηλωσία”
Εξήντα και εξ χρόνια αργότερα, ο κομματικός μηχανισμός, έκρινε ότι ο Θανάσης Κλάρας δεν είναι πια “Δηλωσίας”, “Μιζέριας”, “τυχοδιωκτικό, ύποπτο στοιχείο” “προδότης” και αποφάσισε να τον αποκαταστήσει.

Το αν τα ανακλαστικά του κόμματος είναι αργά είναι ένα ερώτημα. Στο φινάλε, κάλλιο αργά παρά ποτέ. Αν όμως σκύψουμε με προσοχή στο κείμενο που δημοσιεύτηκε στο κομματικό δημοσιογραφικό όργανο την επομένη του θανάτου του Άρη θα διαβάσουμε πως :
“… Στο ΚΚΕ δεν έχει θέση κανένας οσοδήποτε ψηλά κι αν στέκει και οσοδήποτε μεγάλος κι αν είναι, όταν οι πράξεις του δεν συμβιβάζονται με το κοινό συμφέρον και όταν παραβιάζεται η δημοκρατική εσωκομματική πειθαρχία”.

Και μας κάνει να υποψιαζόμαστε ότι αυτό που ενοχλούσε ήταν το μέγεθος, το μη ελέγξιμο, το ανεξάρτητο του καπετάνιου. Τα περί “δημοκρατικής εσωκομματικής πειθαρχίας” ας τα σχολιάσουν οι μαχητές του Δ.Σ.Α., οι πρόσφυγες της Τασκένδης, οι πολιτικοί κρατούμενοι σε κάθε φυλακή του τόπου έως το θέρος του ’74.

Κατά περίεργο τρόπο, σχεδόν ταυτόχρονα αποκαταστήθηκε και ο γ.γ. του κόμματος εκείνης της ζοφερής εποχής. Θύτης και θύμα, αποκαθηλώσας και αποκαθηλωθείς βαδίζουν πάλι μαζί, σε μια απόπειρα αποκατάστασης της συνοχής και της σφριγηλότητας του κόμματος.

Το δελτίο καιρού δίνει για σήμερα βροχή και καταιγίδες σε όλη την ευρύτερη περιοχή της Λαμίας. Εκεί, στην πρωτεύουσα της Φθιώτιδας, στη πλατεία του λαού όπου 67 χρόνια μετά την ανάγνωση των γεγονότων του μέλλοντος από τον Άρη: “η ΚΕ του ΚΚΕ διοργανώνει εκδήλωση για την παρουσίαση της Απόφασης της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του Κόμματος, για την πολιτική αποκατάσταση του καπετάνιου του ΕΛΑΣ Αρη Βελουχιώτη.”

Μάλλον ο καιρός δεν δείχνει να είναι ιδιαιτέρως φιλόφρων για την επιχειρούμενη απόπειρα, όσο και αν η εικόνα του έφιππου οπλαρχηγού στις αφίσσες του κόμματος επιδιώκει να ενεργοποιήσει τις συναισθηματικές χορδές ενός χαμένου αγώνα.

Νικόλας Στ. Ζαλμάς, ΕΘΝΟΣ, 9/10/2011

 
 

Για την πολιτική αποκατάσταση του Αρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα)

  • ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 2 Οχτώβρη 2011
ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ

Ο Αρης Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας) γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1905 στη Λαμία. Το 1922 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και το 1925 μέλος του ΚΚΕ. Ως στρατιώτης οδηγήθηκε στον πειθαρχικό ουλαμό Καλπακίου. Μετά την απόλυσή του ανταποκρίθηκε σε διάφορες κομματικές χρεώσεις και διώχθηκε κατά καιρούς από το αστικό κράτος και τις κυβερνήσεις του. Την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά εξορίστηκε στη Γαύδο και φυλακίστηκε στην Αίγινα (1938). Το 1939 μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα. Υπέγραψε δήλωση μετανοίας και αποφυλακίστηκε. Στη διάρκεια της Κατοχής βρέθηκε στην Αθήνα, όπου τον Ιούλιο 1941 συνδέθηκε με την ΚΕ, η οποία τον αποκατέστησε στο Κόμμα. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους του ανέθεσε να συγκροτήσει αντάρτικο στρατό. Αυτό το καθήκον ο Αρης το έφερε σε πέρας με τον καλύτερο τρόπο. Τον Μάη 1943 με τη δημιουργία του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ ανέλαβε καπετάνιος του. 

Ο Αρης Βελουχιώτης αντιτάχθηκε στη Συμφωνία της Βάρκιζας και τη χαρακτήρισε λαθεμένη. Στο διάστημα Φεβρουάριος – Απρίλιος 1945 ανέλαβε με δική του ευθύνη πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση νέου αντάρτικου στρατού, παρά την αντίθετη απόφαση του ΚΚΕ.

Η 11η Ολομέλεια της ΚΕ (Απρίλιος 1945) διέγραψε τον Αρη και τον αποκήρυξε, δίχως να δώσει την απόφαση στη δημοσιότητα.

Στις 16 Ιουνίου 1945, την ημέρα που ο Αρης αυτοκτόνησε περικυκλωμένος από τον αστικό στρατό, στον «Ριζοσπάστη» δημοσιεύτηκε η ανακοίνωση του ΠΓ που κατήγγειλε τον Βελουχιώτη, κάνοντας αναφορά και στην απόφαση της 11ης Ολομέλειας. Τρεις μέρες μετά την αυτοκτονία του, στις 19 Ιουνίου 1945, ο «Ριζοσπάστης» σε άρθρο με τίτλο «ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ» έγραψε για τον Αρη: «Ο τόσο τραγικός θάνατος του Αρη Βελουχιώτη προκαλεί θλίψη ανάμεσα στους πραγματικούς πατριώτες, αγωνιστές της εθνικής ιδέας. Γιατί ανεξάρτητα από τη θέση που πήρε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, θέση που αντικειμενικά εξυπηρετούσε την αντίδραση, δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να ξεχνάει κανείς ότι ο Αρης Βελουχιώτης ήταν ένας από τους πρωτοπόρους του αγώνα της Αντίστασης και από τους πρωταθλητές στην οργάνωση του αντάρτικου κινήματος…». Read the rest of this entry »

 
 

ΚΚΕ: “Είχε δίκιο ο Αρης, αλλά…” Γιατί ο Περισσός δεν αποκατέστησε τον ηγέτη του ΕΛΑΣ

ΚΚΕ: "Είχε δίκιο ο Αρης, αλλά..."

 Στην «απόπειρα της αστικής και οπορτουνιστικής προπαγάνδας και ιστοριογραφίας που παίρνουν δήθεν υπό την προστασία τους τον Αρη για να επιτεθούν στο ΚΚΕ» αποδίδει ο Περισσός τις αλγεινές εντυπώσεις που προκλήθηκαν από την απόφαση της ηγεσίας του κόµµατος να αποκαταστήσειπολιτικά τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ, όχι όµως και κοµµατικά! Στην απόφαση που ελήφθη στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη που συγκάλεσε το ΚΚΕ τον περασµένο Ιούλιο, όπου εγκρίθηκε ο δεύτερος τόµος του ιστορικού δοκιµίου για την πορεία και δράση του κόµµατος κατά την περίοδο 1949-1968 και η οποία δηµοσιεύεται µε καθυστέρηση δύο µηνών στο θεωρητικό και πολιτικό περιοδικό της Κεντρικής Επιτροπής (ΚΕ) του ΚΚΕ «Κοµµουνιστική Επιθεώρηση» που κυκλοφορεί, µαζί µε τις αποφάσεις για την πλήρη πολιτική και κοµµατική αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη και του στελέχους του παράνοµου µετεµφυλιακού κοµµατικού µηχανισµού Νίκου Βαβούδη, τονίζεται ότι «είχε δίκιο (ο Αρης Βελουχιώτης) ως προς την εκτίµηση που έκανε για τη Συµφωνία της Βάρκιζας», αλλά συµπεραίνεται ότι η άρνησή του να παραδώσει τα όπλα, όπως προέβλεπε η Συµφωνία για τους µαχητές του ΕΛΑΣ, «δεν δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του κόµµατος και την παραβίαση από αυτόν της κοµµατικής πειθαρχίας»! 

Το πλήρες κείµενο του δοκιµίου, το σχέδιο του οποίου είχε παρουσιάσει «Το Βήµα», αναµένεται να εκδοθεί σε ξεχωριστό τόµο εντός του προσεχούς Νοεµβρίου. Ως τότε η ηγεσία του ΚΚΕ αποφάσισε να δώσει στη δηµοσιότητα τις προαναφερθείσες τρεις αποφάσεις που έλαβε η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη µαζί µε τον πρόλογο και την εισαγωγή της ΚΕ του κόµµατος στο δοκίµιο. Στην απόφαση για τον Αρη Βελουχιώτη επισηµαίνεται ότι «αντιτάχθηκε στη Συµφωνία της Βάρκιζας και τη χαρακτήρισε λαθεµένη», καθώς και ότι «στο διάστηµα Φεβρουάριος – Απρίλιος 1945 ανέλαβε µε δική του ευθύνη πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση νέου αντάρτικου στρατού, παρά την αντίθετη απόφαση του ΚΚΕ», µε αποτέλεσµα να διαγραφεί κατά την 11η Ολοµέλεια της ΚΕ τον Απρίλιο του 1945 και να αποκηρυχθεί από το ίδιο του το κόµµα.  Read the rest of this entry »