RSS

Category Archives: ΗΠΑ

Εννέα πρωθυπουργοί στον Λευκό Οίκο από το 1946 μέχρι σήμερα

karamanlisjfkjpgΟι φοιτητικές μνήμες είναι πάντα μια καλή αφορμή για το «πρώτο ζέσταμα» της συζήτησης ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που συναντώνται για πρώτη φορά. Ακόμη κι αν αφορά μια επίσημη συνάντηση, με κρίσιμη ατζέντα, όπως αυτή του Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα με τον Ελληνα πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά στον Λευκό Οίκο. Οι δύο ηγέτες μπορεί να μη συνέπεσαν χρονικά στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, στο οποίο φοίτησαν με διαφορά περίπου μιας δεκαετίας, αλλά είναι σαφές ότι η κουλτούρα ενός τέτοιου πανεπιστημίου επηρέασε την οπτική μέσα από την οποία, ως νέοι τουλάχιστον, είδαν τον κόσμο. Και οπωσδήποτε αυτή η αίσθηση ταυτότητας μιας κοινότητας, στην οποία και οι δύο κάποτε ανήκαν, είναι το πρώτο σημείο αναφοράς. Read the rest of this entry »

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on September 12, 2013 in ΗΠΑ

 

Tags:

Στη δημοσιότητα μυστικές συνομιλίες του προέδρου Νίξον

Δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα και οι τελευταίες μυστικές καταγραφές συνομιλιών του προέδρου των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον στον Λευκό Οίκο διάρκειας 340 ωρών, που καλύπτουν την περίοδο από τις 9 Απριλίου μέχρι και τις 12 Ιουλίου 1973, η οποία χαρακτηρίσθηκε από το τέλος του πολέμου του Βιετνάμ, τις εξελίξεις του σκανδάλου Γουότεργκέϊτ, την σινο-αμερικανική προσέγγιση και την ύφεση στις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Σοβιετική Ενωση.

Αν και οι περισσότερες συνομιλίες που αφορούν το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ έχουν δοθεί στη δημοσιότητα κατά το παρελθόν, το ηχογραφημένο υλικό που αποδεσμεύθηκε χθες από την Εθνική Υπηρεσία Αρχείων και Καταγραφών θα δώσει την ευκαιρία στους ιστορικούς να καταγράψουν δύο τηλεφωνήματα που έλαβε ο Ρίτσαρντ Νίξον την 30ή Απριλίου, την ημέρα της ομιλίας του κατά την οποία αρνήθηκε κάθε εμπλοκή στις μυστικές παρακολουθήσεις των γραφείων του Δημοκρατικού Κόμματος στο Γουότεγκεϊτ, την ώρα που στελέχη του Λευκού Οίκου παραιτούνταν ή απομακρύνονταν, ενώ η επιτροπή της Γερουσίας συνέχιζε πυρετωδώς τη διερεύνηση του σκανδάλου που θα οδηγούσε στην παραίτησή του. Εκείνη την ημέρα, δύο μελλοντικοί πρόεδροι των ΗΠΑ, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν και ο Τζορτζ Μπους τηλεφώνησαν στον Νίξον για να τού εκφράσουν την υποστήριξή τους. Read the rest of this entry »
 
 

Η εκλογική νίκη του Αϊζενχάουερ

Ως πρόεδρος, επεδίωξε εμπέδωση της κοινωνικής συνοχής και την παγίωση μιας πιο ήπιας μορφής του Ψυχρού Πολέμου 61 χρόνια πριν

  • Της Κωνσταντινας Ε. Μποτσιου*

Ο Β΄ Παγκόσμιος και ο Ψυχρός Πόλεμος άλλαξαν ριζικά την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Οι κυβερνήσεις του Χάρι Τρούμαν (1945 – 1952) μονιμοποίησαν την έξοδο από τον απομονωτισμό με αφετηρία την Ευρώπη (Δόγμα Τρούμαν, Σχέδιο Μάρσαλ, ίδρυση ΝΑΤΟ). Σύντομα όμως ο Πόλεμος της Κορέας (1950 -1953) ενεργοποίησε την Ουάσιγκτον και εκτός ευρω-ατλαντικού πλαισίου.
Σύμφωνα με το αμυντικό δόγμα των μαζικών αντιποίνων (massive retaliation), απόρροια απόρρητης έκθεσης του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας (NSC-68) ήδη από τον Απρίλιο του 1950, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ συγκρούονταν σε ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος (zero-sum game): κάθε νίκη, οσοδήποτε μικρή, της Μόσχας αποτελούσε ήττα για την Ουάσιγκτον. Μοναδική λύση ήταν η αξιοποίηση της πυρηνικής υπεροπλίας: οποιαδήποτε σοβιετική επίθεση όφειλε να απαντηθεί με μαζικά πυρηνικά αντίποινα. Το δόγμα των μαζικών αντιποίνων έπασχε σοβαρά σε αποτρεπτική αξιοπιστία (credibility). Οπως έδειξε ο Πόλεμος της Κορέας, οπότε απορρίφθηκε η πυρηνικοποίηση, ήταν ανέφικτο να αντιδρά η Ουάσιγκτον ανά πάσα στιγμή οπουδήποτε στην υφήλιο με όρους πυρηνικού ολέθρου, ανεξαρτήτως της σημασίας μιας σοβιετικής πρόκλησης. Read the rest of this entry »

 
Leave a comment

Posted by on May 24, 2013 in ΗΠΑ

 

Tags: ,

Ομπάμα: Κοινές αξίες και ιδεώδη ενώνουν ΗΠΑ και Ελλάδα

  • Oμιλία Ομπάμα στην ειδική τελετή για την 25η Μαρτίου.

Τους δεσμούς που ενώνουν τις ΗΠΑ και την Ελλάδα υπογράμμισε ο πρόεδρος Ομπάμα μιλώντας σε ειδική τελετή που φιλοξένησε ο Λευκός Οίκος με την ευκαιρία του εορτασμού της ελληνικής ανεξαρτησίας. Ο Αμερικανός πρόεδρος αναφέρθηκε στις κοινές αξίες και τα ιδεώδη που ενώνουν τους δυο λαούς και τόνισε ότι οι ιδρυτές της αμερικανικής δημοκρατίας ήταν θαυμαστές της ελληνικής φιλοσοφίας και Ιστορίας. Σημείωσε, επίσης, πως όταν ήρθε η ώρα της ελληνικής επανάστασης, οι εξεγερμένοι Έλληνες άντλησαν δύναμη από την υποστήριξη της Αμερικής.

Στη συνέχεια εξήρε τον ηγετικό ρόλο του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου στους κόλπους της ελληνικής ομογένειας, και επισήμανε τη συνεχιζόμενη στενή σχέση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ελλάδα που, όπως είπε, συνεργάζονται όχι μόνο για τη δική τους ασφάλεια αλλά και για την ελευθερία άλλων λαών και ανέφερε τις περιπτώσεις του Αφγανιστάν αλλά και τώρα της Λιβύης. Ο Αμερικανός πρόεδρος ολοκλήρωσε την ομιλία του υπογραμμίζοντας τον ρόλο της ελληνοαμερικανικής κοινότητας, και υπογράμμισε τη συμβολή των ελληνικής καταγωγής μελών του Κογκρέσου.

Στην εκδήλωση ήταν παρόντες, μεταξύ άλλων, ο βουλευτής Τζον Σαρμπάνης, όπως και η ιστορική φυσιογνωμία του Ελληνισμού της Αμερικής και πρώην γερουσιαστής, Πολ Σαρμπάνης. Την ελληνική κυβέρνηση εκπροσώπησε ο υφυπουργός Εξωτερικών, Δημήτρης Δόλλης. Στη συνομιλία που είχαν χθες ο πρόεδρος των ΗΠΑ με τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου αναφέρεται ανακοίνωση που εξέδωσε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου.

«Ο πρόεδρος Ομπάμα τηλεφώνησε στον πρωθυπουργό Παπανδρέου για να τον συγχαρεί, όπως και τον ελληνικό λαό, με την ευκαιρία της 190ης επετείου της ελληνικής ανεξαρτησίας», αναφέρει ο εκπρόσωπος.

«Οι δυο ηγέτες», συνεχίζει, «συζήτησαν τις εξελίξεις στη Βόρεια Αφρική και την υποστήριξή τους προς τον λιβυκό λαό. Ο πρόεδρος σημείωσε την αλληλεγγύη της Ελλάδας ως μέλος του ΝΑΤΟ και τον κρίσιμο ρόλο που θα διαδραματίζει η Συμμαχία στην εφαρμογή του ψηφίσματος 1973. Ευχαρίστησε τον πρωθυπουργό Παπανδρέου για τη σημαντική υποστήριξη της Ελλάδας στις συμμαχικές επιχειρήσεις για την εφαρμογή του ψηφίσματος» .

«Ο πρόεδρος», συμπληρώνει, «αναγνώρισε επίσης την ηγεσία του πρωθυπουργού στην εφαρμογή ενός φιλόδοξου οικονομικού προγράμματος μεταρρυθμίσεων. Ο πρόεδρος Ομπάμα και ο πρωθυπουργός Παπανδρέου συμφώνησαν ότι οι ΗΠΑ και η Ελλάδα θα συνεχίσουν να διαβουλεύονται στενά καθώς εξελίσσονται τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική» .

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

ΗΠΑ – ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΟΜΠΑΜΑ

  • Ιμπεριαλιστική επιβολή και τακτικοί ελιγμοί

  • Σε εξωτερική και εσωτερική πολιτική θρυμματίζονται τα περί «ανέμου αλλαγής»

Η «ειρηνευτική αποστολή» των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν συνεχίζεται και δίνει και το Νόμπελ στον Ομπάμα!

Πριν ένα χρόνο, στις 4 Νοέμβρη 2008, ο υποψήφιος των Δημοκρατικών, ο Αφροαμερικανός νέος γερουσιαστής από το Ιλινόις Μπαράκ Ομπάμα, κέρδισε στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί προσήλθαν τότε μαζικά στις κάλπες – ρεκόρ 100ετίας αποτελεί το ποσοστό συμμετοχής (66%) – με στόχο να εκλέξουν τον πρώτο Αφροαμερικανό πρόεδρο, και κυρίως τον υποψήφιο που υποσχόταν «την αλλαγή». Πεπεισμένοι από το ευφορικό σύνθημα «ναι, μπορούμε», οι Αμερικανοί παρέδωσαν παράλληλα τον έλεγχο και των δύο Σωμάτων του Κογκρέσου, μετά από τρεις δεκαετίες, στους Δημοκρατικούς. Σε όλο τον κόσμο αστικές και μικροαστικές πολιτικές δυνάμεις (ο οπορτουνισμός είχε ξεσαλώσει και στην χώρα μας) μίλαγαν για τον «άνεμο αλλαγής» και την «νέα εποχή» που εγκαινιαζόταν.Ενα χρόνο μετά, στις εκλογικές αναμετρήσεις που έγιναν την Τρίτη για την ανάδειξη κυβερνητών στις πολιτείες Βιρτζίνια και Νιου Τζέρσεϊ αλλά και δημάρχων σε μεγάλες πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, η Βοστόνη, το Ντιτρόιτ, η Ατλάντα, το Χιούστον και άλλες, οι Δημοκρατικοί γνώρισαν την πρώτη τους «ήττα». Οι Δημοκρατικοί έχασαν προπύργιά τους και το καμπανάκι χτύπησε… με τους Ρεπουμπλικανούς να πανηγυρίζουν.

Τα διεθνή ΜΜΕ έσπευσαν να επιδοθούν σε αναλύσεις κάνοντας λόγο περί των διαθέσεων των ψηφοφόρων ένα χρόνο πριν τις ενδιάμεσες εκλογές του 2010 για το Κογκρέσο, που θα αποτελέσουν το πρώτο έμμεσο αλλά σαφές δημοψήφισμα για την ηγεσία Ομπάμα. Ωστόσο ο πραγματικός νικητής των εκλογών ήταν η αποχή. Στην πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ, ειδικά στις εργατικές περιοχές που θεωρούνται «κάστρα» των Δημοκρατικών, η συμμετοχή των ψηφοφόρων κυμάνθηκε λίγο πάνω από το 30% ενώ στις προεδρικές εκλογές είχαν καταγράψει ρεκόρ – 73%. Στην πολιτεία της Βιρτζίνια, όπου πέρσι η συμμετοχή έσπασε επίσης τα ρεκόρ,75%, φέτος έφθασε μόλις το 39,8%. Η μεγαλύτερη δε αποχή σημειώθηκε στους νέους ψηφοφόρους μεταξύ 18 και 29 ετών, που εγγράφηκαν για πρώτη φορά στους εκλογικούς καταλόγους το 2008 και αποτέλεσαν το 21% του συνόλου των ψηφοφόρων. Σε αυτές τις αναμετρήσεις τα ποσοστά τους έπεσαν σε μονοψήφια νούμερα.

Ο παράγοντας της αποχής αποτελεί τελικά προσωπική ήττα για τον Αμερικανό πρόεδρο και κυρίως διότι «η αλλαγή» που υποσχέθηκε αποδεικνύεται απλώς «λόγια». Αν και οι ψηφοφόροι γνώριζαν από τότε ότι η διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων πυλώνων του συστήματος, των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών, δεν ήταν ουσιαστική, θεωρούσαν ότι ήταν σημαντική. Κυρίως νέοι, μειονότητες και εργαζόμενοι ψήφισαν τον Ομπάμα γιατί έτρεφαν αυταπάτες ότι η «αλλαγή» σήμαινε τουλάχιστον την αποκήρυξη της πολιτικής των ιμπεριαλιστικών πολέμων,της καταπάτησης των ανθρώπινων και δημοκρατικών δικαιωμάτων, της απόλυτης και καθολικής στήριξης της πολιτικής του κεφαλαίου και των συνεχιζόμενων επιθέσεων στα εισοδήματα και των δικαιώματα των εργαζομένων.

Συνέχεια των ιμπεριαλιστικών πολέμων

Ενα χρόνο μετά, ακόμη και αυτές οι ψευδαισθήσεις έχουν διαλυθεί. Η συνέχεια της πολιτικής του προκατόχου του Τζ. Μπους, είναι πανταχού παρούσα.

Οσον αφορά το Ιράκ, παρά το γεγονός ότι είχε δεσμευτεί για την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων, τα αμερικανικά στρατεύματα παραμένουν αν και ανακοινώθηκε εκ νέου η εσπευσμένη αποχώρησή τους, αλλά όπως δήλωσε ο στρατηγός Ρόι Οντιέρνο θα παραμείνουν στο Ιράκ περίπου 120.000 στρατιώτες ενώ η συνολική δύναμη θα περιοριστεί στους 50.000 άνδρες πριν από τον Αύγουστο του 2010. Δηλαδή οι 50.000 θα παραμείνουν, άγνωστο έως πότε.

Στην κεντρική Ασία οι εξελίξεις είναι πολύ χειρότερες. Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν είχε μπει στο επίκεντρο της ατζέντας του Ομπάμα. Το μέτωπο αυτό που εξελίσσεται σε «νέο Βιετνάμ» έχει επεκταθεί στο Πακιστάν και τα κατοχικά στρατεύματα σκοτώνουν αμάχους, έχουν απώλειες και αυτό δημιουργεί αντιδράσεις. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, περισσότεροι από 1.500 άμαχοι έχουν σκοτωθεί σε επιθέσεις στο Αφγανιστάν από τον Γενάρη έως τον Αύγουστο αυτού του χρόνου, δηλαδή λίγο πριν ο Μπαράκ Ομπάμα τιμηθεί με Νόμπελ Ειρήνης! Τα επιτεύγματα αυτά δεν είναι αρκετά.

Ο πρόεδρος Ομπάμα βρίσκεται σε συνεχείς διαβουλεύσεις για την ενίσχυση των αμερικανικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν. Και ενόσω τα ερωτηματικά παραμένουν ως προς τον αριθμό, η USAID διοχέτευσε προς το Αφγανιστάν περισσότερα από 20 εκατομμύρια δολάρια και το Πεντάγωνο ακόμη 2,2 εκατομμύρια για έργα υποδομής… στρατιωτικής υποδομής ώστε να καλύψει τις ανάγκες της μακρόχρονης παρουσίας τους, όπως ανέφερε πρόσφατο δημοσίευμα της Ουάσιγκτον Ποστ. Στο πλαίσιο αυτής της υποδομής σχεδιάζεται και η δημιουργία μιας «τεράστιας βάσης κατασκοπείας» όπως ανέφερε ο πρόεδρος της Επιτροπής Δικαιοσύνης του Αφγανικού Κοινοβουλίου Αταολάχ Λουντίν, τονίζοντας ότι η δημιουργία αυτής της βάσης στοχεύει στην εξυπηρέτηση των περιφερειακών συμφερόντων της Ουάσιγκτον, που φυσικά περιλαμβάνουν το Πακιστάν, το Ιράν, τα κράτη της Κεντρικής Ασίας, την Κίνα και τη Ρωσία. Προφανώς η βάση αυτή θα συντονίσει την κατασκοπευτική της δραστηριότητα με την άλλη που έχει δημιουργήσει η αμερικανική κυβέρνηση εντός των τεράστιων εκτάσεων που καταλαμβάνει η αμερικανική πρεσβεία στο Ισλαμαμπάντ.

Εξάλλου, ο πρόεδρος Ομπάμα αύξησε τον προϋπολογισμό για τους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν πολύ περισσότερο και από τον Μπους. Πάντως μέσα σε όλο το …φόρτο εργασίας που έχουν οι πόλεμοι, η κυβέρνηση του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα βρίσκει αρκετό χρόνο για να εφαρμόσει το λεγόμενο δόγμα της «έξυπνης δύναμης». Δηλαδή του συνδυασμού της στρατιωτικής επιβολής με τη διπλωματία και των πολιτικών ελιγμών στη ευρύτερη Μέση Ανατολή, στη Λατινική Αμερική, στην Αφρική, στους διεθνείς οργανισμούς. Διαφορετική δηλαδή τακτική και ούτε βήμα πίσω απο την ιμπεριαλιστική στρατηγική. Αλλωστε οι χειρισμοί στο Μεσανατολικό, στην χούντα της Ονδούρας (που ουσιαστικά την στηρίζει) ή η διατήρηση του πολύμορφου αποκλεισμού της σοσιαλιστικής Κούβας, το αποδεικνύουν.

Κράτος ανασφαλίστων και νεόπτωχων

Με τις αναγκαίες προσαρμογές το «δόγμα» αυτό εφαρμόζεται και εντός των ΗΠΑ. Το κολαστήριο του Γκουαντάναμο ανακοινώθηκε ότι θα κλείσει μέχρι τον ερχόμενο Γενάρη. Το χρονοδιάγραμμα δεν πρόκειται να τηρηθεί καθώς όπως δηλώνει η κυβέρνηση τα εμπόδια είναι πολλά. Το κυριότερο: οι κρατούμενοι δεν απελευθερώνονται παρά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα κρατείται χρόνια χωρίς ποτέ να έχουν υπάρξει στοιχεία ή πολύ περισσότερο να έχουν καταδικαστεί. Κάποιοι προωθούνται σε τρίτες χώρες, κάποιοι θα δικαστούν εντός των ΗΠΑ, αλλά είτε αθωωθούν είτε καταδικαστούν πάλι πρέπει να βρεθεί χώρα υποδοχής.

Οσον αφορά την καπιταλιστική κρίση που αποτελεί τη μεγαλύτερη έγνοια των Αμερικανών, η κυβέρνηση Ομπάμα απλώς συνέχισε, όπως ο προκάτοχός του, τη διοχέτευση μυθικών ποσών προς τις τράπεζες, τις βιομηχανίες και τη Γουόλ Στριτ. Την ίδια στιγμή η ανεργία υπολογίζεται επισήμως στο 10,2% ενώ ανεπισήμως θεωρείται ότι το ποσοστό αυτό είναι διπλάσιο. Η ανεργία και ο τρόμος του «αύριο» αξιοποιείται από την κυβέρνηση Ομπάμα ως το ισχυρότερο εργαλείο χειραγώγησης των Αμερικανών πολιτών, «να συνεχίσουν τις θυσίες για το καλό και το μέλλον της χώρας» ώστε να απεμπολήσουν ακόμη περισσότερο τα δικαιώματά τους, να αποδεχθούν όρους δουλείας προκειμένου να διατηρήσουν τη δουλειά τους.

Οι Αμερικανοί εξακολουθούν να σθενάζουν, να χάνουν τα σπίτια τους από τις πτωχεύσεις – οι τράπεζες μπορεί να κλείνουν αλλά οι δραστηριότητες όπερ και τα χρέη μεταφέρονται σε άλλες – και να παραμένουν ανασφάλιστοι.

Ο υποτιθέμενος ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής Ομπάμα σε επίπεδο εσωτερικής πολιτικής, η «μεταρρύθμιση του συστήματος Υγείας», αποδείχθηκε όχι λίθος αλλά γυαλάκι που θρυμματίστηκε στο πρώτο άγγιγμα.

Λίγο καιρό πριν, λεγόταν στους Αμερικανούς ότι η κυβέρνηση Ομπάμα είχε στόχο να καταστήσει διαθέσιμη την δημόσια Υγεία και Πρόνοια για τον ένα στους τέσσερις πολίτες. Σήμερα, το ποσοστό βρίσκεται πιο κοντά στον ένα στους πενήντα. Και εξέχοντα στελέχη των Δημοκρατικών όπως η Νάνσι Πελόσι υποστήριξε ότι το ελάχιστο που οφείλουν να κάνουν οι ασφαλιστικές εταιρείες είναι να δεχτούν υψηλότερη φορολόγηση. Η δήλωσή της όμως ήταν μια σαφής ομολογία πως οι προτάσεις για την δημιουργία ενός «δημόσιου συστήματος» Υγείας αποτελούν στην πράξη διοχέτευση τεράστιων κονδυλίων από το υπουργείο Οικονομικών στις ασφαλιστικές εταιρείες.

Η «μεταρρύθμιση» του συστήματος Υγείας που απαιτεί από τους πολίτες να επιβαρύνουν τρομακτικά τα οικονομικά τους για να πληρώνουν αβυσσαλέα ποσά προκειμένου να έχουν κάλυψη, είναι η χειρότερη δυνατή: πρόκειται για μια κυβερνητική παρέμβαση προς όφελος των ασφαλιστικών εταιρειών χωρίς καμιά εξασφάλιση ότι οι πολίτες θα έχουν αξιοπρεπή κάλυψη.

Στην πράξη, η μεταρρύθμιση σημαίνει ότι η ευθύνη για να έχουν κάλυψη οι πολίτες μετακυλίεται εν τέλει στους ίδιους, αποτελεί αποκλειστικά δική τους ευθύνη, και η ποιότητα της κάλυψης δεν έχει σημασία. Στην ουσία, αντί να εξασφαλίζει ποιοτική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους, η πολιτική που εφαρμόζεται μένει στο επίπεδο της εξαγγελίας. Και το αποτέλεσμά της θα είναι η μεγέθυνση των τεράστιων – και πολύ συχνά θανάσιμων – ανισοτήτων όσον αφορά την πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

  • Χρ.Μ., ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 8 Νοέμβρη 2009
 
Leave a comment

Posted by on November 8, 2009 in ΗΠΑ, Obama Barack

 

Οκτώ χρόνια μετά. Η τρομοκρατία άλλαξε τη Δύση

  • Μπορεί να έχουν μειωθεί οι πιθανότητες εντυπωσιακών χτυπημάτων της Αλ Κάιντα σε Ευρώπη και Αμερική, αλλά η ιδεολογία της έχει βρει χιλιάδες οπαδούς σε όλον τον πλανήτη

  • ΤΑΝΙΑ ΜΠΟΖΑΝΙΝΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2009

ΟΚΤΩ χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας καλά κρατεί. Το ίδιο και η τρομοκρατία. Αν και η Αλ Κάιντα δεν έχει καταφέρει να επαναλάβει τρομοκρατικές επιθέσεις τόσο εντυπωσιακές όσο αυτές που πραγματοποίησε στη Νέα Υόρκη και στην Ουάσιγκτον εκείνο το πρωινό του Σεπτεμβρίου του 2001, ούτε οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν καταφέρει να εξαρθρώσουν το «Δίκτυό» της ή να εξουδετερώσουν την απειλή ότι κάποια ημέρα μπορεί να ξημερώσει μια νέα 11η Σεπτεμβρίου.
Ο πλανήτης ολόκληρος πολύ απέχει από το να είναι ασφαλής από τους τζιχαντιστές. Μέσα σε αυτά τα οκτώ χρόνια το κέντρο βάρους του πολέμου κατά της τρομοκρατίας έχει μετατοπιστεί από το Αφγανιστάν στο Ιράκ και πάλι πίσω στο Αφγανιστάν. Οι επικριτές του όμως υποστηρίζουν ότι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν δεν έχει κανένα νόημα διότι η ίδια η Αλ Κάιντα έχει μεταφέρει την έδρα της στο Πακιστάν. «Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν είναι ένας πολιτικός πόλεμος που δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Δεν έχει νόημα, διότι η Αλ Κάιντα δεν βρίσκεται πια εκεί, εξαλείφθηκε από το Αφγανιστάν πριν από επτά χρόνια. Ο,τι απομένει από την Αλ Κάιντα βρίσκεται στο Πακιστάν» λέει ο πρώην πράκτορας της CΙΑ Μαρκ Σέιτζμαν μιλώντας στη γαλλική εφημερίδα «Le Μonde». Ο ίδιος συμβουλεύει τον αμερικανόπρόεδρο ότι «αν επιθυμεί να κάνει ασφαλέστερες τις ΗΠΑ, δεν πρέπει να συνεχίσει τον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Οι αφγανοί αντάρτες δεν ταξιδεύουν. Τοποθετούν βόμβες στη χώρα τους»
.

Oι μυστικές υπηρεσίες των δυτικών κρατών που αποτελούν τους κυριότερους στόχους των ισλαμιστών εξτρεμιστών υποστηρίζουν ότι χάρη στις δικές τους ενέργειες έχουν αποφευχθεί αρκετά τρομοκρατικά χτυπήματα. Η αλήθεια είναι ότι μετά τις επιθέσεις της 11ης Μαρτίου 2004 στη Μαδρίτη και της 7ης Ιουλίου 2005 στο Λονδίνο, πιο εντυπωσιακή ήταν η επίθεση στη Βομβάη τον περασμένο Νοέμβριο.

Το πεδίο της μάχης έχει σαφέστατα μετατοπιστεί σήμερα εκτός Δύσης. Ωστόσο η ιδεολογία της Αλ Κάιντα έχει εξελιχθεί και έχει βρει χιλιάδες οπαδούς σε όλον τον κόσμο.

Η Αλ Κάιντα και οι μιμητές της έχουν τελικά καταφέρει να αλλάξουν τον τρόπο ζωής στη Δύση, παρά τις πομπώδεις δηλώσεις που ακούγονταν πριν από οκτώ χρόνια ότι «δεν θα επιτρέψουμε στην τρομοκρατία να μας υπαγορεύσει πώς θα ζούμε». Σήμερα τα αυξημένα μέτρα ασφαλείας σε αεροδρόμια και αλλού θεωρούνται δεδομένα. Οπως και τα αυξημένα κονδύλια για την ασφάλεια, γεγονός που διαπίστωσε και η ίδια η Ελλάδα όταν είδε να διογκώνονται τα έξοδα για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Επίσης έχουν αλλάξει οι μέθοδοι σύλληψης και ανάκρισης υπόπτων- βλ. παράνομες μεταφορές συλληφθέντων σε χώρες με χαλαρή νομοθεσία για τα βασανιστήρια, Γκουαντάναμο κτλ. Τέλος, τα μέτωπα που άνοιξαν στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν έχουν προκαλέσει και συνεχίζουν να προκαλούν επιπτώσεις τις οποίες θα υφίσταται η διεθνής κοινότητα για πολλά χρόνια ακόμη.

Είναι αλήθεια ότι μετά το 2004 μειώθηκαν οι πιθανότητες ενός χτυπήματος της Αλ Κάιντα στη Δύση, σύμφωνα με τον Σέιτζμαν. «Τα τελευταία χρόνια όμως παρατηρείται κάτι καινούργιο:η αύξηση των μεμονωμένων πρωτοβουλιών» , δηλαδή οι τρομοκρατικές ενέργειες που διαπράττονται «από “μεμονωμένους τρελούς”, από ανθρώπους που δεν έχουν καμία επαφή με άτομα του τζιχαντικού κινήματος. Πρόκειται για ένα φαινόμενο το οποίο πρέπει να λάβουμε υπόψη».

Οι ειδικοί έχουν υπολογίσει ακριβώς πόσα τρομοκρατικά χτυπήματα έχουν πραγματοποιηθεί με επιτυχία στη Δύση την τελευταία εικοσαετία, παίρνοντας ως αφετηρία τη δημιουργία της Αλ Κάιντα το 1989. Είναι μόνο 14, από τα οποία τα δύο μόνο έχει διαπράξει η Αλ Κάιντα (την 11η Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ και την 7η Ιουλίου 2005 στο Λονδίνο)· άλλα τρία πραγματοποιήθηκαν από μιμητές της οργάνωσης (οι επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου το 1993 και στη Μαδρίτη τον Μάρτιο του 2004, καθώς και η δολοφονία του ολλανδού σκηνοθέτη Τέο βαν Γκογκ στο Αμστερνταμ τον Νοέμβριο του 2004), ενώ τα υπόλοιπα εννέα έχουν πραγματοποιηθεί από την αλγερινή οργάνωση GΙΑ.

Σήμερα η Αλ Κάιντα και οι μιμητές της είναι πιο δραστήριοι στο Πακιστάν, στην Ινδία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στην Ινδονησία, στην Τσετσενία και στη Σομαλία. Το παράδοξο είναι ότι, αν και οι αναφορές στο Παλαιστινιακό δεν λείπουν από καμία ομιλία ή μήνυμα του Οσάμα μπιν Λάντεν, το διεθνές δίκτυο των τζιχαντιστών δεν έχει πραγματοποιήσει καμία επίθεση στο Ισραήλ. Εκεί είναι το πεδίο δράσης της παλαιστινιακής Χαμάς και της λιβανέζικης Χεζμπολάχ, οι οποίες δεν έχουν καμία ιδεολογική συνάφεια με την Αλ Κάιντα.

Σύμφωνα με την εταιρεία αναλύσεων Stratfor, οι τρομοκράτες έχουν αλλάξει σήμερα τη στρατηγική τους: αντί για εντυπωσιακά χτυπήματα, όπως η αεροπειρατεία των αεροπλάνων που έπληξαν τους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο, επικεντρώνονται σε πιο μαλακούς στόχους, όπως ξενοδοχεία, εστιατόρια και τουριστικά αξιοθέατα. Εχουν εγκαταλείψει ακόμη και τις βλέψεις να πλήττουν στρατιωτικές ή κυβερνητικές εγκαταστάσεις, διότι αυτές φυλάσσονται όλο και καλύτερα.

Εκτός από την ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας, ένας άλλος λόγος για τη σαφή αυτή στροφή είναι ότι η στρόφιγγα του χρήματος που έρρεε αφειδώς από πλούσιους Σαουδάραβες προς την Αλ Κάιντα έχει κλείσει και δράση έχουν αναλάβει μικρότερες τοπικές οργανώσεις, με πιο περιορισμένους πόρους και επιχειρησιακή ικανότητα. Αυτό μειώνει τις βλέψεις τους. Ενδεικτικός είναι ο υπολογισμός του κόστους των τρομοκρατικών ενεργειών που κάνει ο καθηγητής Ζαν-Πιερ Φιλιού στο βιβλίο του «Οι εννέα ζωές της Αλ Κάιντα»: η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στοίχισε 500.000 δολάρια, στη Μαδρίτη το 2004 10.000 δολάρια και στο Λονδίνο το 2005 μόλις 1.000 δολάρια.

Η Stratfor υπολόγισε ότι οι επιθέσεις σε ξενοδοχεία έχουν υπερδιπλασιαστεί σήμερα σε σχέση με το 2001, ενώ τα θύματα που προκαλούν έχουν εξαπλασιαστεί. Ο βασικός λόγος είναι ότι οι τρομοκράτες μπορούν άνετα να κλείσουν δωμάτιο και να μπαινοβγαίνουν σαν κύριοι στο ξενοδοχείο- όπως έκαναν οι βομβιστές αυτοκτονίας που πραγματοποίησαν τις επιθέσεις στα ξενοδοχεία Μarriott και Ritz-Carltonστην Τζακάρτα στις 17 Ιουλίου.

Τα οκτώ χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου δεν είναι πολλά. Οι εξελίξεις όμως που παρατηρούνται στο κίνημα των τζιχαντιστών είναι σημαντικές. Οι κυριότερες είναι ότι οι τρομοκράτες που απειλούν σήμερα τη Δύση έχουν μεγαλώσει στη Δύση (ενώ για παράδειγμα οι αεροπειρατές της 11ης Σεπτεμβρίου ήταν Σαουδάραβες), η μέση ηλικία τους έχει μειωθεί από τα 26 χρόνια στα 20-21, ενώ και η… μόρφωσή τους έχει περιοριστεί: από τους φοιτητές δυτικών πανεπιστημίων που ανέλαβαν τα χτυπήματα στους Δίδυμους Πύργους έχουμε περάσει σε νεαρούς περιθωριακούς. Ο πόλεμος στο Ιράκ αποτέλεσε την κυριότερη αιτία για την οποία η τρομοκρατία μετατοπίστηκε από το πανεπιστήμιο στον δρόμο.

Τελικά πόσο κίνδυνο διατρέχουμε να πραγματοποιηθεί μια τρομοκρατική επίθεση στην Ευρώπη σήμερα; Πολύ μικρότερο από τον κίνδυνο να προκαλέσουμε μια «σύγκρουση πολιτισμών», δεδομένου ότι οι τζιχαντιστές που έδρασαν στην ήπειρο τα τελευταία 20 χρόνια δεν ξεπερνούν τους 400, ενώ οι μουσουλμάνοι που ζουν στην ίδια περιοχή είναι 20 εκατομμύρια. Ο κίνδυνος πηγάζει από τις πολιτικές που ακολουθούν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, όπως από το πώς συμπεριφέρονται στους μετανάστες και πόσο περιθωριοποιούν τη δεύτερη γενιά των μουσουλμάνων.

 
Leave a comment

Posted by on September 13, 2009 in 11 Σεπτεμβρίου, ΗΠΑ