RSS

Category Archives: Μνήμες

Επέτειος Πολυτεχνείου, 35 χρόνια μετά – συνάρτηση μνήμης και σεβασμού

ΣHMEIΩMATAPIO

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας, σοβαρός και συννεφιασμένος, όπως απαιτεί η επέτειος και η στιγμή, καταθέτει δάφνινο στεφάνι με γαλανόλευκες κορδέλες του εθνόσημου στο μνημείο του Πολυτεχνείου. «Η Βουλή των Ελλήνων» έχει προηγηθεί με δικό της δάφνινο, επίσης (ΑΠΕ, 17/11/08).

Συννεφιά, οι πρώτες ψιχάλες πέφτουν όταν η αρχή της Πορείας με τη Σημαία – σύμβολο φθάνει στις 5 το απόγευμα στο τείχος των ΜΑΤ, έξω από την αμερικανική πρεσβεία. Μία ώρα μετά έπεσαν μπουκάλια κατά των αστυνομικών και καδρόνια που αμαύρωσαν την όλη εικόνα. (Ευρωκίνησις – Γιάννης Παναγόπουλος).

Η άλλη πορεία, της Φλόγας της Ελπίδας, μπήκε στις 12 Νοεμβρίου ’08 με λιακάδα από την ορθάνοιχτη πύλη της αμερικανικής πρεσβείας με τους αθλητές – Special λαμπαδηδρόμους και μαθητές Γυμνασίων ως συνοδούς με τον ειδικό σκύλο να προπορεύεται καλού – καλού. (φωτο Χάρης Ακριβιάδης).

Tης Eλενης Mπιστικα, Η Καθημερινή, 18/11/2008

«Κλειστόν το Κέντρο της Αθήνας λόγω των εκδηλώσεων του Πολυτεχνείου, απαγορεύεται σταδιακά η κυκλοφορία και ολοσχερώς η στάθμευση στους γύρω δρόμους» που φέρουν ονόματα ευεργετών, ενώ από τις 2 μ.μ. διακόπτεται η κυκλοφορία στους κεντρικούς δρόμους Πανεπιστημίου, Βασιλίσσης Σοφίας λόγω της καθιερωμένης πορείας στην αμερικανική πρεσβεία. Αυτά έγραφαν χθες οι εφημερίδες, από υποχρέωση να ενημερώσουν τους αναγνώστες τους, ακριβώς όπως δίνουν τα αποτελέσματα του ΟΠΑΠ, ΤΖΟΚΕΡ, ΛΟΤΤΟ, «Στοίχημα». Ενα στοίχημα, άλλωστε, με τον χρόνο είναι και η Μνήμη Πολυτεχνείου, που κάθε επέτειος τη βρίσκει με λιγότερο κόσμο, με λιγότερη αυθεντικότητα και περισσότερη τυποποίηση σε ομιλίες, καταθέσεις στεφάνων και κομματικές κορώνες μπροστά στις κάμερες.

Οσο για τα αγωνιστικά κόκκινα γαρίφαλα, για ύφεση μιλούν και οι πλανόδιοι ανθοπώλες… Κάθε φορά που έρχεται η 17η Νοεμβρίου και οι μαθητές χαίρονται που δεν έχουν σχολείο, ένας κόμπος στον λαιμό είναι η συμμετοχή όλων μας που ήμασταν σε ηλικία, αν όχι για να τρέξουμε να κλειστούμε μέσα στο Πολυτεχνείο, αλλά να καταλάβουμε τη σημασία, την αξία του γεγονότος που δημιούργησε η οργή νέων και φοιτητών ότι «δεν πάει άλλο» και η απόφαση να υπερασπιστούν το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» και με τα ίδια τα σώματά τους, πίσω από τις κατάκλειστες πύλες του Πολυτεχνείου. Αυτού του Ανώτατου Πνευματικού Ιδρύματος που είχε εξαίρετους καθηγητές, ταγμένους στην αποστολή τους, Πικιώνης, Κοκκινόπουλος, Κ. Κιτσίκης, Κ. Δοξιάδης και πόσοι άλλοι που έβγαλαν, με τη σειρά τους, σπουδαίους αρχιτέκτονες, πολιτικούς μηχανικούς, πολεοδόμους, χάρις στους οποίους έγινε η μεταπολεμική ανοικοδόμηση με ελληνικά χέρια και μόνο. Του έμελλε του Πολυτεχνείου να γίνει προπύργιο της αγανάκτησης, φρούριο των αξιών που έδωσαν το κυρίαρχο σύνθημα, με την Ελευθερία σημαία – αυτήν που καταπάτησε μπαίνοντας μέσα το τανκ της χούντας, λυγίζοντας σίδερα, πατώντας πάνω από τα νεανικά κορμιά, που σκαρφαλωμένα πάνω στα κάγκελα της Πόρτας, φώναζαν «Είμαστε αδέλφια, Ελληνες!». Είναι πολλοί που καταφέρονται εναντίον της επετείου, αρνούνται την ύπαρξη νεκρών –για ποιους έπεφταν όλη εκείνη τη νύχτα οι σφαίρες που ακόμη αντηχούν στ’ αυτιά μας;– αμφισβητούν ακόμη και την πατριωτική φλόγα των εγκλείστων στο Πολυτεχνείο. Πέρασαν τριάντα πέντε χρόνια, σε αυτό το διάστημα ένας εργαζόμενος δικαιούται πλήρη σύνταξη, αλλά η μνήμη έχει τα δικά της μέτρα και σταθμά και είμαστε υποχρεωμένοι όχι μόνο να τα σεβόμαστε αλλά και να τα περιφρουρούμε. Το ότι έγινε αντικείμενο διαμάχης «ποιος θα πάρει τη ματωμένη Σημαία του Πολυτεχνείου, η ΠΑΣΠ ή το ίδιο το Πολυτεχνείο για τον δικό του Χώρο Μνήμης, ή μήπως ο μεσολαβητής πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων», ήταν το θέμα που απασχόλησε τον Τύπο και την τηλεόραση. «Τα σύμβολα δεν παραδίδονται, κερδίζονται», η αγέρωχη απάντηση της ΠΑΣΠ εναντίον ποίου στρέφεται; Ξένοι διεκδικούν τη σημαία; Εύλογο ερώτημα το «γιατί να βρίσκεται σε κομματικά, έστω φοιτητικά χέρια, η Σημαία του Πολυτεχνείου»;

Ο καθένας από εμάς εκείνη τη βραδιά έχει κάτι να θυμάται. Ημουν άνεργη γιατί η εφημερίδα αυτή είχε κλείσει οικειοθελώς στη διάρκεια της επταετίας, αλλά μεγάλωνα τα δύο μου παιδιά, που το μικρότερο, η κόρη, δεν είχε ακόμη σαραντίσει, όταν εκείνο το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου 1967 που περνούσαν τα τανκς από τη Βασιλίσσης Σοφίας έκλαιγε γοερά, δεν έλεγε να σταματήσει και την είχαμε πάρει αγκαλιά και την περπατούσαμε. «Μα, γιατί κλαίει έτσι το μωρό» αναρωτιόμαστε, και το άλλο πρωί, ακούσαμε τη Ρεζεντά στο ραδιόφωνο και της δώσαμε δίκιο!

Η φωνή τού «Εδώ Πολυτεχνείο», η βουλευτής Μαρία Δαμανάκη, έμεινε πιστή, στράφηκε στην πολιτική, Συνασπισμός, ΠΑΣΟΚ, τώρα είναι υπεύθυνη Πολιτιστικών, αγωνίζεται για τις Προσφυγικές Πολυκατοικίες της λεωφόρου Αλεξάνδρας, όπως και ο Αλέκος Αλαβάνος, Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ, στην Ευρωβουλή έκανε σταυροφορία για την Επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ήταν μαθητής 17 ετών. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργος Παπανδρέου, 21, εκτός όμως Ελλάδος, όπως και οι μετέπειτα πρωτεργάτες της μεταπολίτευσης Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου, που δεν βρίσκονται στη ζωή, όπως και οι φυλακισθέντες, εξορισθέντες, Γεώργιος Ράλλης, Γιάγκος Πεσμαζόγλου, Γιάννης Αλευράς, Ανδρέας Λεντάκης, Σπύρος Μουστακλής, Τάσος Μήνης, Οπρόπουλος και ο πρώτος αντιστασιακός Αλέκος Παναγούλης. Οι τότε φοιτητές έχουν προχωρήσει κάνοντας καριέρα, είναι καθηγητές, πολιτικοί, μερικοί έγιναν και υπουργοί επειδή ήταν μέσα ή πέρασαν έξω από το Πολυτεχνείο. Μέσα στα 35 χρόνια έγιναν πολλά, τους νεκρούς, όπως τον Διομήδη Κομνηνό, τον κλαίνε οι δικοί του και οι χουντικοί δικάσθηκαν, κλείστηκαν στις φυλακές, με τον Ιωαννίδη να ζητεί να αφεθεί ελεύθερος λόγω ηλικίας και να συμφωνούν όλοι κι αυτοί που διώχθηκαν από το καθεστώς το δικτατορικό, ότι δεν υπάρχει λόγος πλέον να κρατείται ένας υπέργηρος πίσω από κάγκελα…

Φθίνουσα πορεία

Δεν είχε τόσο πολύ κόσμο όσο άλλοτε, είπαν οι ρεπόρτερ που παρακολούθησαν την πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία. Πριν από λίγες ημέρες, για να υποδεχθεί τη Φλόγα της Ελπίδας, η αμερικανική πρεσβεία άνοιξε διάπλατα τις πύλες της, μέτρα τέλος, και μπήκαν μέσα μαθητές, αθλητές των Special Olympics, κόσμος και λαός, είχε στηθεί και βωμός για να δεχθεί τη Φλόγα που ξεκίνησε με διεθνή λαμπαδηδρομία για να ανάψει τον βωμό στο χιονισμένο Idaho των ΗΠΑ για τους εκεί Παγκόσμιους Χειμερινούς Αγώνες Special Olympics.

Σημείο των καιρών η γιορτή της Φλόγας στα γραφεία της αμερικανικής πρεσβείας και η δίωρη κάλυψη από την ΕΡΤ, όπως και το γεύμα στην πρεσβευτική κατοικία με δημοσιογράφους Τύπου και ΜΜΕ να φορούν στο πέτο το σήμα του Πρέσβη Καλής Θελήσεως. Με λίγη καλή θέληση «ναι, μπορούμε» να ζητήσουμε λίαν προσεχώς από τον νέο πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να μην απαιτείται visa για τις ΗΠΑ. Και του χρόνου, αν κοιτάξουν από ορθότερη γωνία, τις ελληνικές θέσεις, η Πορεία θα ’χει ακόμα λιγότερο κόσμο. Γιατί η μνήμη είναι συνάρτηση της ανάγκης να θυμόμαστε ποιοι είναι οι φίλοι μας και ποιοι όχι, στις δύσκολες στιγμές.

 
Leave a comment

Posted by on November 19, 2008 in Εκδηλώσεις, Μνήμες

 

Tags: