RSS

Category Archives: Πρωτομαγιά

Μικρή συμμετοχή και μικροεπεισόδια στην πορεία της Πρωτομαγιάς

  • «Αγνωστοι» εναντίον αστυνομικών στα Εξάρχεια
TO BHMA:  01/05/2012
Μικρή συμμετοχή και μικροεπεισόδια στην πορεία της Πρωτομαγιάς
3  φωτογραφίες

Αρκετά μικρότερη των προσδοκιών με τους διοργανωτές να αποδίδουν την μη μαζική συμμετοχή στην προεκλογική περίοδο η συγκέντρωση των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και του Εργατικοϋπαλληλικού Κέντρου Αθήνας για τον εορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς. 

Το ραντεβού είχε δοθεί για τις 10 το πρωί στην πλατεία Κοτζιά. Πέρα από τις καθιερωμένες ομιλίες και μηνύματα συμπαράστασης που διαβάστηκαν από συνδικαλιστές και εκπροσώπους κομμάτων, την παράσταση αυτή τη φορά έκλεψαν τα μηνύματα συμπαράστασης από την Ευρώπη. Συγκεκριμένα από Γερμανίδα βουλευτή του Αριστερού Κόμματος που βρέθηκε στη συγκέντρωση αλλά και το βιντεοσκοπημένο μήνυμα από τα πορτογαλικά συνδικάτα.  Read the rest of this entry »
Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on May 2, 2012 in Πρωτομαγιά

 

Πρωτομαγιά 1944: Η εκτέλεση των «200» στο σκοπευτήριο Καισαριανής

  • Εξήντα οκτώ χρόνια από την εκτέλεση των πατριωτών από απόσπασμα των ναζί
Πρωτομαγιά 1944: Η εκτέλεση των «200» στο σκοπευτήριο Καισαριανής
Το μνημείο των πεσόντων στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής
Πρωτομαγιά 1944-Πρωτομαγιά 2012: Εξήντα οκτώ χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την ηρωική θυσία των 200 πατριωτών στην Καισαριανή μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα των ναζί. Οι «200», πρώην κρατούμενοι-εξόριστοι επί δικτατορίας Μεταξά στην Ακροναυπλία, την Ανάφη, τον Αϊ-Στράτη κ.ά., εκτελέστηκαν ως αντίποινα για το θάνατο ενός Γερμανού στρατηγού και τριών συνοδών του αξιωματικών στους Μολάους της Λακωνίας, στις 27 Απριλίου του 1944. Δέκα φορτηγά χρειάστηκαν για να μεταφέρουν τους «200» από το Χαϊδάρι, όπου κρατούνταν, στην Καισαριανή. Και ο δρόμος γέμισε σημειώματα, στη μάνα, στον πατέρα, στα αδέλφια, στους αγαπημένους, στους συναγωνιστές, παρακαταθήκη για αυτούς που έμεναν πίσω να συνεχίσουν την πάλη για την ελευθερία. Read the rest of this entry »
 
Leave a comment

Posted by on May 1, 2012 in Πρωτομαγιά

 

Tags:

Πρωτομαγιές από το παρελθόν με σύγχρονα αιτήματα

Σήμερα τα μηνύματα της Πρωτομαγιάς εμφανίζονται λόγω κρίσης όλο και πιο επίκαιρα

Σήμερα τα μηνύματα της Πρωτομαγιάς εμφανίζονται λόγω κρίσης όλο και πιο επίκαιρα

Από τον πρώτο εορτασμό στο αρχαίο στάδιο το 1893 η ελληνική 1 Μαΐου σημαδεύτηκε από δυναμικούς αγώνες αλλά και τη βίαιη καταστολή του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Η Πρωτομαγιά είναι μία από τις ελάχιστες παγκόσμιες γιορτές χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο, που έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας. Καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889 από το Ιδρυτικό Συνέδριο της II Διεθνούς, που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι. Θεσπίστηκε σε ανάμνηση του εργατικού ξεσηκωμού στο Σικάγο την 1η Μαΐου 1886, που λίγες μέρες αργότερα κατέληξε σε αιματοχυσία με την επέμβαση της Αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας. Βασικό αίτημα των εργατών του Σικάγου ήταν η μείωση των ωρών εργασίας, με σύνθημα: «Οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ανάπαυση, οκτώ ώρες ύπνο».

  Η φωτογραφία της μάνας που θρηνεί τον γιο της Τάσο Τούση στα γεγονότα της Θεσσαλονίκης τον Μάιο του 1936

Η φωτογραφία της μάνας που θρηνεί τον γιο της Τάσο Τούση στα γεγονότα της Θεσσαλονίκης τον Μάιο του 1936

Οκτάωρο, κοινωνική ασφάλιση, Κυριακή αργία ήταν τα κεντρικά αιτήματα στην πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα. Πραγματοποιήθηκε το 1893 στο αρχαίο στάδιο της Αθήνας. Οργανώθηκε από τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη, ενός 28χρονου πρόσφυγα από τον Μυλοπόταμο της Κρήτης.

Στο πέρασμα των χρόνων, οι εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς, βίαιες ή ειρηνικές, μαζικές ή υποτονικές, αποτέλεσαν ένα βαρόμετρο για το επίπεδο ετοιμότητας του συνδικαλιστικού κινήματος.

Σήμερα, εν μέσω της οικονομικής κρίσης, τα πρωτομαγιάτικα μηνύματα εμφανίζονται περισσότερο επίκαιρα και αναβαπτισμένα στους εργατικούς αγώνες.

  • 1893: Πρωτεργάτης ο Σταύρος Καλλέργης
    Κεντρικό σύνθημα η καθιέρωση οκτάωρου

Η απόφαση για τον γιορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1893 στην Αθήνα πάρθηκε από τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο στις 21 Φεβρουαρίου. Επειδή η 1η Μαΐου έπεφτε ημέρα Σάββατο, οι διοργανωτές αποφάσισαν να τιμήσουν την παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης την επομένη, 2 Μαΐου, που ήταν Κυριακή, «όπου οι εργάται θα δυνηθώσι να λάβωσι μέρος σ’ αυτήν».

Η εκδήλωση επισημάνθηκε από τον Τύπο της εποχής. Η «Ακρόπολις» του Βλάση Γαβριηλίδη έγραψε:

«Είχομεν χθες και συλλαλητήριον σοσιαλιστών εις το αρχαίον στάδιον. Συνήχθησαν πλείστοι εργατικοί άνθρωποι και άλλοι εμφορούμενοι υπό των σοσιαλιστικών αρχών, φέροντες όλοι ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης των και ήκουσαν τον σοσιαλιστήν κ. Καλλέργην, όστις υπεστήριξεν την αργίαν της Κυριακής διά τους εργάτας, τον περιορισμόν των εργασίμων ωρών εις οκτώ και την αλληλοβοήθειαν των εργατών».

Σε 2.000 υπολόγισε τους συγκεντρωμένους η εφημερίδα «Σοσιαλιστής» του Καλλέργη. Ο αριθμός είναι μεγάλος. Η Αθήνα τότε δεν αριθμούσε περισσότερους από 150.000 κατοίκους.

  • Ψήφισμα

Εγκρίθηκε ψήφισμα. Αποφασίστηκε η συγκέντρωση υπογραφών και η κατάθεσή του στη Βουλή.

Η συλλογή υπογραφών κράτησε μήνες. Την 1η Δεκεμβρίου ο Σταύρος Καλλέργης παραδίδει το ψήφισμα στον πρόεδρο της Βουλής και ανεβαίνει στα δημοσιογραφικά θεωρεία για να ακούσει την ανάγνωσή του από τον γραμματέα του Σώματος. Αυτό, όμως, δεν γίνεται και αποφασίζει να το εκφωνήσει ο ίδιος.

Συλλαμβάνεται και οδηγείται στο Β’ αστυνομικό τμήμα. Το δικαστήριο θα του επιβάλει κράτηση 10 ημερών, την οποία και θα εκτίσει.

Η Πρωτομαγιά γιορτάστηκε και το 1894, αυτήν τη φορά παρουσία της Αστυνομίας. Στα χέρια του φρούραρχου της Αθήνας είχαν πέσει προκηρύξεις, συνταγμένες με επαναστατικό ύφος. Καλούσαν τους εργάτες να πάρουν μέρος στη διαδήλωση. Διέταξε μέτρα για την ήρεμη διεξαγωγή της εκδήλωσης.

Το εντυπωσιακό είναι ότι μερικοί από τους αστυφύλακες προσχώρησαν στους σοσιαλιστές. Να τι γράφει η «Εφημερίς» της εποχής:

«Κατά τον χρόνον της συναθροίσεως εθεάθησαν αστυφύλακες τινές εκ των διαταχθέντων, όπως επιβλέψωσι την τάξιν, διανέμοντες κρυφίως διακηρύξεις εις το πλήθος. Ερωτώμενοι δε περί τούτων απήντων σιγανά, ώστε να μην δύναται να τους ακούη τρίτος ?τι να κάνωμε, μπλέξαμε και μεις?. Το γεγονός παρήγαγεν βαθείαν αίσθησιν».

  • ΤΟ 1924 Ο ΠΡΩΤΟΣ ΝΕΚΡΟΣ
    Αντιπολεμικές πορείες, το προσφυγικό και το ιδιώνυμο

Το 1924 θα πέσει ο πρώτος νεκρός εργάτης σε πρωτομαγιάτικο συλλαλητήριο της Αθήνας. Αλλοι 12 θα τραυματιστούν.

Η κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπαναστασίου είχε απαγορεύσει τη συγκέντρωση. Ομως η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με ομιλητές τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου, Βαλέτζα και τον γραμματέα του ΚΚΕ, Αποστολίδη. Επενέβη το Ιππικό, που διέλυσε τους συγκεντρωμένους και τους κυνήγησε στις οδούς Αιόλου και Αθηνάς.

Τα γεγονότα εκείνου του εορτασμού στάθηκαν αφορμή για την πλήρη διάρρηξη στις σχέσεις των κομμουνιστών και του αστικού δημοκρατικού πολιτικού κόσμου.

Συμπλοκές με την Αστυνομία σημειώθηκαν και το 1926. Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε στον Αγιο Ιωάννη Ρέντη στις 4 Μαΐου. Σημειώθηκαν πολλοί τραυματισμοί και έγιναν αθρόες συλλήψεις. Το κυριότερο αίτημα εκείνη τη χρονιά ήταν να λυθεί το προσφυγικό. Μάλιστα Πόντιοι τραγούδησαν τον Υμνο της Διεθνούς στη διάλεκτό τους. Με το ψήφισμα της Πρωτομαγιάς της επόμενης χρονιάς αποδοκιμάζεται κάθε νέος πόλεμος που ετοιμάζεται, καθώς και κάθε στρατιωτικό κίνημα που στρέφεται εναντίον συμφερόντων της εργατικής τάξης.

Το 1929 η κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου μόλις είχε ψηφίσει το Ιδιώνυμο. Εγιναν 400 συλλήψεις, καταλήφθηκαν γραφεία κόκκινων συνδικάτων και κατασχέθηκε η εφημερίδα «Ριζοσπάστης».

Το 1931 υπήρξαν τρεις βαριά τραυματίες και έγιναν 166 συλλήψεις.

Το 1936 στην Αττική διοργανώθηκαν τρεις συγκεντρώσεις για την Πρωτομαγιά:

  • Της ΓΣΕΕ (ρεφορμιστές) στου Ρέντη.
  • Της Ενωτικής ΓΣΕΕ (ΚΚΕ) στην Καλλιθέα.
  • Της Πανελλαδικής Συνομοσπονδίας στον Πειραιά.

Μαζικές ήταν και οι τρεις συγκεντρώσεις. Η πολιτική και κοινωνική κατάσταση εγκυμονούσε σοβαρές εξελίξεις. Ετοιμάζεται η επιβολή της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου.

  • 1936: ΣΚΟΤΩΝΕΤΑΙ Ο ΤΑΣΟΣ ΤΟΥΣΗΣ
    Μέρα Μαγιού μου μίσεψες μέρα Μαγιού σε χάνω

Στη Θεσσαλονίκη οι πρώτες πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν όταν η πόλη βρισκόταν ακόμα υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1908 την πρωτοβουλία είχε η σοσιαλιστική οργάνωση «Φεντερασιόν», της οποίας επικεφαλής ήταν ο Αβραάμ Μπεναρόγια. Είναι αυτός που στις εκλογές του 1915, στην απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη, θα εκλεγεί βουλευτής, ο πρώτος σοσιαλιστής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Με μεγαλοπρέπεια οι εργάτες της Θεσσαλονίκης γιόρτασαν την Πρωτομαγιά του 1911. Οι απεργοί έφτασαν τους 12.000 και οι συμμετέχοντες στο συλλαλητήριο ξεπέρασαν τους 7.000. Ηταν Ελληνες, Ισραηλίτες, Βούλγαροι και Τούρκοι. Ο ύμνος της Διεθνούς τραγουδήθηκε σε διάφορες γλώσσες ταυτοχρόνως, ενώ τέσσερις μουσικές μπάντες παιάνιζαν. Οι τουρκικές Αρχές θορυβήθηκαν τόσο πολύ, που συνέλαβαν τον Μπεναρόγια και ακόμα δύο από τους οργανωτές.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκδήλωση του 1921 στην (ελληνική πλέον) συμπρωτεύουσα. Κάθε συγκέντρωση είχε απαγορευθεί. Ομως το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (Κομμουνιστικό) μαζί με συνδικάτα αψήφησαν την απαγόρευση και κατέβηκαν στους δρόμους. Οι συγκρούσεις με τη Χωροφυλακή ήταν άγριες.

Την ίδια μέρα ένα Σύνταγμα Πεζικού, που αναχωρούσε για το μικρασιατικό μέτωπο, στασίασε και συναδελφώθηκε με τους εργάτες διαδηλωτές. Κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος για να επιβληθεί η τάξη.

Τον Μάιο του 1936 στη Θεσσαλονίκη σοβούσε η μεγάλη απεργία των καπνεργατών, που εξελίχθηκε σε πανεργατική. Ακολούθησαν σοβαρά γεγονότα με πολλούς νεκρούς και τραυματίες.

Σ’ εκείνη την εξέγερση πρώτος νεκρός έπεσε ο οδηγός Τάσος Τούσης. Ο χαμός του ενέπνευσε τον «Επιτάφιο» στον Γιάννη Ρίτσο. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου θα γίνει η δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά. Θα φασιστικοποιηθούν οι εργατικές ενώσεις και θα απαγορευθούν οι συνδικαλιστικές εκδηλώσεις.

  • 1944: Η ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΘΗΡΙΩΔΙΑ
    Ο τοίχος της Καισαριανής βάφτηκε με το αίμα 200 Ελλήνων πατριωτών

Η τραγικότερη απ’ όλες τις Πρωτομαγιές είναι εκείνη του 1944 με την εκτέλεση των 200 πατριωτών στην Καισαριανή. Η ημέρα παίρνει άλλη διάσταση με τη μαζική θανάτωση σε αντίποινα για την εκτέλεση του Γερμανού διοικητή Πελοποννήσου κοντά στους Μολάους. Η ήττα του ναζισμού διαφαινόταν στον ορίζοντα. Οι κατοχικές αρχές εντείνουν την τρομοκρατία.

Το πρωί της 1ης Μαΐου παίρνουν από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου 200 κομμουνιστές, παλιούς δεσμώτες της Ακροναυπλίας και της Ανάφης. Τους οδηγούν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και τους εκτελούν κατά ομάδες των 20 κρατουμένων. Το έργο τους κράτησε από τις 10.00 το πρωί μέχρι τις 2.00 μετά το μεσημέρι. Ολοι έπεσαν ηρωικά τραγουδώντας για την ελευθερία.

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μόνο το 1945 και το 1946 θα γιορταστεί ελεύθερα η Πρωτομαγιά. Μετά θα χρειαστεί να περάσουν 15 χρόνια για να δοθεί άδεια για τη διοργάνωση εκδηλώσεων.

Το 1945 ο εορτασμός πραγματοποιήθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο και έγινε την Πέμπτη 10 Μαΐου. Ηταν η πρώτη δημόσια συγκέντρωση μετά τα Δεκεμβριανά. Μαζεύτηκαν κάπου 40.000 άτομα, αριθμός που ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη.

Στις 27 Ιουνίου 1946 το Συμβούλιο της Επικρατείας μετά κρατική παρέμβαση θα ακυρώσει το 8ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ. Επιβάλλει διοίκηση υπό τον Φώτη Μακρή και την κυβερνητική παράταξή του. Αρχίζει για τα συνδικάτα μια περίοδος που θα τη χαρακτηρίσουν οι αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις, οι αστυνομικές παρεμβάσεις, ο εργατοπατερισμός, τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, οι διώξεις, οι φυλακίσεις και οι εξορίες, η λειτουργία του συνδικαλιστικού τμήματος της Ασφάλειας.

Μεταδικτατορικά, η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί το 1975. Θα είναι ενωτική και θα οργανωθεί από την προσωρινή διοίκηση της ΓΣΕΕ. Θα συμμετάσχουν πολλές χιλιάδες εργαζόμενοι.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 29/4/2011

 
Leave a comment

Posted by on May 1, 2011 in Πρωτομαγιά

 

Η καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς και οι σημαντικότερες επέτειοι

  • Η ιστορία του εργατικού κινήματος
Οι εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς τιμούν τη μνήμη των εργατών που συγκρούστηκαν με την αστυνομία το Μάιο του 1886 στο Σικάγο
Οι εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς τιμούν τη μνήμη των εργατών που συγκρούστηκαν με την αστυνομία το Μάιο του 1886 στο Σικάγο  

Η 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης (Σοσιαλιστικής) Διεθνούς στις 20 Ιουλίου 1889 στο Παρίσι, εις μνήμην των θυμάτων του μακελειού του Σικάγου την 1η Μαΐου του 1886, όταν η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διεκδικούσαν οκτάωρη εργασία και καλύτερες συνθήκες δουλειάς.

Την 1η Μαΐου 1886, με βασικό αίτημα το οκτάωρο και οδηγό τις επιτυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συναδέλφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων, αφού την περίοδο εκείνη στις ΗΠΑ οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να δουλεύουν αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές, χωρίς κανένα ρυθμιστικό πλαίσιο.

Στην απεργία συμμετείχαν περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια, ενώ στην πορεία-διαδήλωση του Σικάγου πήραν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι.

Τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, άρχισαν βίαιες συμπλοκές στην πλατεία Χεϊμάρκετ της πόλης, αφού, παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία πήρε εντολή να τη διαλύσει με τη βία, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες άλλους.

Σε απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις διαδηλωτές και να τραυματιστούν πολλοί περισσότεροι. Στη συμπλοκή έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έξι αστυνομικοί από πυρά αδιευκρίνιστης προέλευσης. Την προηγούμενη ημέρα, άλλοι τέσσερις διαδηλωτές είχαν σκοτωθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ.

Μετά το μακελειό, οκτώ συνδικαλιστές, από τους οποίους οι έξι ήταν Γερμανοί μετανάστες, καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό για τη βομβιστική επίθεση που προκάλεσε το θάνατο του αστυνομικού, παρ’ όλο που ο εισαγγελέας δεν είχε κανένα ουσιαστικό επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον τους. Ως μοναδικό επιχείρημα για την απόφασή του χρησιμοποίησε τους λόγους που εκφώνησαν, που κατά την άποψή του ενθάρρυναν τον άγνωστο να πετάξει τη χειροβομβίδα εναντίον των αστυνομικών. Από την πλευρά της υπεράσπισης των συνδικαλιστών υποστηρίχθηκε ότι η ρίψη της βόμβας στους αστυνομικούς ήταν πράξη προβοκάτσιας από το διαβόητο πρακτορείο ντετέκτιβ «Πίνκερτον», απεργοσπαστικό μηχανισμό που χρησιμοποιούσαν οι εργοδότες.

Η πρωτομαγιάτικη απεργία του 1886 είχε ως αποτέλεσμα να κερδίσουν το 8ωρο 185.000 εργάτες και να μειώσουν το χρόνο εργασία τους από δώδεκα σε δέκα ή και εννέα ώρες, τουλάχιστον άλλοι 200.000 εργάτες. Επίσης, σε πολλές περιοχές αναγνωρίστηκε η ημιαργία του Σαββάτου, ενώ αρκετές βιομηχανίες σταμάτησαν την κυριακάτικη εργασία.

Ύστερα από αυτά τα συγκλονιστικά γεγονότα, η Πρωτομαγιά υιοθετήθηκε ως η παγκόσμια μέρα της εργατικής τάξης και οι εκδηλώσεις της έλαβαν έκτοτε ετήσιο χαρακτήρα λόγω της μεγάλης ανταπόκρισης σε όλο τον κόσμο.

Επίσημη γιορτή πολύ μεγάλης σημασίας, αφού είναι αφιερωμένη στους εργατικούς αγώνες και το σοσιαλιστικό κίνημα, είναι η Πρωτομαγιά στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και στην Κούβα, ενώ υπήρξε κορυφαίο γεγονός στην πρώην ΕΣΣΔ που συνοδευόταν από μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, παρουσία του γενικού γραμματέα του ΚΚΣΕ, της κυβέρνησης και σύσσωμου του Ανωτάτου Σοβιέτ.

  • Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Η πρώτη ελληνική κινητοποίηση για την Εργατική Πρωτομαγιά πραγματοποιήθηκε το 1893 από τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη, που ιδρύθηκε στις 20 Ιουλίου 1890 και εξέδιδε την εφημερίδα «Σοσιαλιστής». Περίπου 2.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο (την Κυριακή στις 2 Μαΐου, αφού η Πρωτομαγιά ήταν Σάββατο και εργάσιμη ημέρα) και διαδήλωσαν υπέρ της οκτάωρης εργασίας, της καθιέρωσης της Κυριακής ως αργίας και της κρατικής ασφάλισης για τα θύματα εργατικών ατυχημάτων.

Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα, το οποίο επέδωσαν στον Πρόεδρο της Βουλής για να το εκφωνήσει, αλλά αυτός κωλυσιεργούσε προκαλώντας την έντονη και μεγαλόφωνη αντίδραση του Καλλέργη, που είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψή του για διατάραξη της συνεδρίασης. Ο Καλλέργης ξυλοκοπήθηκε και μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε για δύο μέρες και στη συνέχεια καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών.

Η Πρωτομαγιά γιορτάστηκε και το 1894 στο Παναθηναϊκό Στάδιο ύστερα από ενωτικό προσκλητήριο των διαφόρων σοσιαλιστικών ομάδων με ομιλητή τον Πλάτωνα Δρακούλη, που αναφέρθηκε στα ιστορικά γεγονότα του Σικάγου. Παρέμβαση με πολεμικό ύφος κατά της πλουτοκρατίας έκανε τότε και ο Σταύρος Καλλέργης.

Από τότε χρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια, ως το 1911 που γιορτάστηκε και πάλι η Εργατική Πρωτομαγιά. Στο διάστημα αυτό ξέσπασαν μεγάλες απεργίες σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας και σε πολλούς κλάδους, ενώ πολλά σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις δημιουργήθηκαν.

Το 1911, η Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης ανέλαβε τη διοργάνωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς στη συμπρωτεύουσα. Οι αστυνομικές δυνάμεις επενέβησαν και συνέλαβαν τους πρωτεργάτες, ανάμεσα σε αυτούς τον Α.Μπεναρόγια, που εξορίστηκε στη Σερβία.

Την ίδια χρονιά στην Αθήνα αποφασίζεται να γιορταστεί εκ νέου η Πρωτομαγιά με πρωτοβουλία του Ν. Γιαννιού στο Μετς, με κεντρικό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο».

Η Πρωτομαγιά γιορτάζεται ξανά το 1919, ένα χρόνο μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ, σε δώδεκα πόλεις. Τη χρονιά εκείνη έγινε και η πρώτη διάσπαση της ΓΣΕΕ, αφού από τα 11 μέλη τα 5 ήταν με το νεοϊδρυθέν ΣΕΚΕ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος) και τα υπόλοιπα με το κόμμα του Βενιζέλου και διαφωνούσαν ως προς το περιεχόμενο του εορτασμού της. Στο μεταξύ, ψηφίστηκε ο Ν.281/1914 «περί Σωματείων» με τον οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και τα σωματεία αρχίζουν να αποκτούν καθαρά εργατικό χαρακτήρα.

Η 1η Μαΐου, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Α.Ν. 380/68, αποτελεί υποχρεωτική αργία, όταν κηρύσσεται ως τέτοια με απόφαση του υπουργού Απασχόλησης, διαφορετικά εντάσσεται στις προαιρετικές αργίες. Για το εργατικό κίνημα και τους εκπροσώπους του είναι απεργία.

Ξεχωριστή σημασία στην ιστορία του τόπου έχουν επίσης τα γεγονότα που συνέβησαν την Πρωτομαγιά του 1936, του 1944 και του 1976:

  • Θεσσαλονίκη 1936

Σαράντα χιλιάδες περίπου καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, του Βόλου, της Ξάνθης, της Δράμας και της Καβάλας συμμετείχαν σε απεργία την Πρωτομαγιά ζητώντας την εφαρμογή της συλλογικής σύμβασης. Σε απεργία αλληλεγγύης είχαν κατέβει και οι αυτοκινητιστές, οι οποίοι είχαν στήσει στην Εγνατία οδοφράγματα για να προστατευτούν.

Στις 9 Μαΐου οι χωροφύλακες άρχισαν επιθέσεις στις συγκεντρώσεις των απεργών χτυπώντας «στο ψαχνό». Πρώτος έπεσε νεκρός ο Τάσος Τούσης και ακολούθησαν άλλοι τέσσερις. Αντί για σημαίες υψώνονταν μαντίλια βουτηγμένα στο αίμα. Οι διαδηλωτές φώναζαν «Κάτω οι δολοφόνοι, να φύγει η κυβέρνηση Μεταξά». Λίγο πιο πέρα οι χωροφύλακες πυροβολούν άοπλο πλήθος. Απολογισμός: 20 νεκροί, 300 τραυματίες. Το απόγευμα γίνεται νέα διαδήλωση, τη νύχτα η κυβέρνηση Μεταξά στέλνει στρατιωτικές δυνάμεις από τη Λάρισα και τέσσερα αντιτορπιλικά.

Την επόμενη ημέρα η κηδεία των θυμάτων είναι πραγματικός παλλαϊκός ξεσηκωμός, αφού στο νεκροταφείο συγκεντρώθηκαν 150.000 άνθρωποι. Στις 11 Μαΐου κηρύσσονται απεργίες διαμαρτυρίας σε πολλές πόλεις της χώρας και στις 13 Μαΐου πανελλαδική απεργία.

Οι καπνέμποροι υποχωρούν στις περισσότερες οικονομικές διεκδικήσεις, ενώ η κυβέρνηση Μεταξά αρνείται να ικανοποιήσει τα πολιτικά αιτήματα.

Ο Γιάννης Ρίτσος, ο οποίος είχε γεννηθεί την Πρωτομαγιά του 1909, συγκλονισμένος απ’ τα γεγονότα, και ιδιαίτερα από το μοιρολόι της μάνας του πρώτου νεκρού πάνω από το πτώμα του γιου της, έγραψε τον «Επιτάφιο».

  • Καισαριανή 1944

Την Πρωτομαγιά του 1944 οι Γερμανοί κατακτητές εκτέλεσαν 200 Έλληνες στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής σε αντίποινα για το θάνατο ενός Γερμανού στρατηγού και των τριών συνοδών του στους Μολάους.

Δέκα φορτηγά χρειάστηκαν να μεταφέρουν τους 200 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, έξω από το οποίο μαζεύτηκε πλήθος κόσμου ψάχνοντας να βρει αν είναι κάποιος δικός του στα καμιόνια του θανάτου.

Έγιναν δέκα φορές εκτελέσεις ανά εικοσάδες βάφοντας κόκκινο τον τοίχο από το ζεστό αίμα που οι υπάλληλοι του δήμου προσπαθούσαν να μαζέψουν.

Οι μελλοθάνατοι έβαζαν τους νεκρούς στα φορτηγά, ενώ αρκετοί που δεν πέθαναν αμέσως, ξεψύχησαν στο δρόμο. Ηρωικές και οι τελευταίες τους λέξεις που ζητωκραύγαζαν για τη λευτεριά και το ΕΑΜ.

Κάθε χρόνο, στο Σκοπευτήριο, τον ιερό εκείνο τόπο της θυσίας των αγωνιστών της πατρίδας, γίνεται προσκλητήριο νεκρών, φόρος τιμής σ’ εκείνους που δέχτηκαν περήφανα το θάνατο.

«…Μόνο θυμηθείτε το, αν η ελευθερία δε βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας, εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας.» (Γιάννης Ρίτσος – Σκοπευτήριο Καισαριανής…).

  • Πρωτομαγιά 1976

Ένα άλλο γεγονός που συνδέεται με την Πρωτομαγιά και έχει ιστορικές και πολιτικές προεκτάσεις είναι ο χαμός του Αλέκου Παναγούλη, ενός από τους κορυφαίους αγωνιστές ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου 1967.

Την Πρωτομαγιά του 1976 ο Αλέκος Παναγούλης, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με την ηρωική πράξη της απόπειρας δολοφονίας του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, βρήκε τον θάνατο σε ένα περίεργο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, τα αίτια του οποίου παραμένουν μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστα.

  • Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
 

Πρωτομαγιές εν μέσω κρίσεων

  • Κοινωνικές εκρήξεις που σημάδεψαν την Ελλάδα και οδήγησαν σε αιματηρά γεγονότα από τη θέσπιση της εργατικής γιορτής το 1889 από τη Δεύτερη Διεθνή

  • Αγωνιστική διαδρομή 117 χρόνων συμπληρώνει φέτος η εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα.

Απεργοί εργαζόμενοι της Θεσσαλονίκης σε πρωτομαγιάτικη φωτογραφία,  μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ και του ΣΕΚΕ

Απεργοί εργαζόμενοι της Θεσσαλονίκης σε πρωτομαγιάτικη φωτογραφία, μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ και του ΣΕΚΕ

Μόλις τέσσερα χρόνια μετά την καθιέρωση του παγκόσμιου εορτασμού από τη Δεύτερη Διεθνή, οι Αθηναίοι το 1893 είδαν τις κόκκινες σημαίες των κοινωνιστών να ανεμίζουν στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Το συλλαλητήριο συνέπεσε χρονικά με τη δεινή κρίση που είχε περιέλθει η χώρα στα τέλη του 19ου αιώνα. Θα τη σηματοδοτήσει το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη.

Ο θρήνος της μάνας στο πτώμα του Τάσου Τούση που ενέπνευσε τον Γ.  Ρίτσο να γράψει τον «Επιτάφιο»

Ο θρήνος της μάνας στο πτώμα του Τάσου Τούση που ενέπνευσε τον Γ. Ρίτσο να γράψει τον «Επιτάφιο»

Η οικονομία της χώρας σχεδόν ποτέ δεν χαρακτηριζόταν για την ανθηρότητά της. Ετσι τα συλλαλητήριά της έπαιρναν συχνά τον χαρακτήρα διαμαρτυρίας για τα βάρη που οι κυβερνήσεις έριχναν στις πλάτες των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Δεν έλειψαν οι συγκρούσεις με μονάδες της Αστυνομίας ή και του Στρατού, από τις οποίες η εργατική τάξη θρήνησε νεκρούς.

Εκτός από την πρώτη Πρωτομαγιά, στην αλυσίδα των προλεταριακών εκδηλώσεων του Μαΐου ξεχωρίζουν άλλες δύο:

  • Το αιματηρό συλλαλητήριο του 1924, το οποίο συγκροτήθηκε εν μέσω της γενικής κρίσης που είχε ξεσπάσει μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
  • Η εξέγερση της Θεσσαλονίκης, που (πάλι εν μέσω κρίσης) ξεκίνησε στις 29 Απριλίου ως καπνεργατική απεργία και κατέληξε σε λουτρό αίματος στις 9 Μαΐου.

Η εργατική γιορτή της Πρωτομαγιάς καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά το Ιδρυτικό Συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς στο Παρίσι. Θεσπίστηκε σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου το 1886, που με τίμημα της ζωής τους διεκδίκησαν οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Το μήνυμα έφτασε και στην Ελλάδα, που είχαν αρχίσει να δουλεύουν τα πρώτα εργοστάσια.

1893: Οι κοινωνιστές εν δράσει
Απαίτηση η κυριακάτικη αργία και το οκτάωρο εργασίας μετά το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν»

Η διάσημη φράση «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» ειπώθηκε από τον πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη στις 10 Δεκεμβρίου 1893. Είχαν αποβεί άκαρπες οι πολύχρονες προσπάθειες για την εξασφάλιση διεθνούς οικονομικής στήριξης.

Η εργατική συγκέντρωση της Αθήνας είχε πραγματοποιήθηκε στις 2 Μαΐου, ενώ το καζάνι ήδη έβραζε. Το ψήφισμα επιδόθηκε στον πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου από τον κοινωνιστή Σταύρο Καλλέργη, εκδότη της εφημερίδας «Σοσιαλιστής».

Ο πρωτοπόρος σοσιαλιστής, αφού παρέδωσε το ψήφισμα, ανέβηκε στα δημοσιογραφικά θεωρεία, όπου περίμενε με ανυπομονησία την εκφώνησή του.

Ομως, ο Πρόεδρος κωλυσιεργούσε και «ησχολείτο με την ανάγνωσιν ετέρων αναφορών, προερχομένων εκ διαφόρων προσώπων και πραγματευομένων κατά το μάλλον και ήττον περί ανέμων και υδάτων», όπως ο ίδιος έγραψε στον «Σοσιαλιστή».

Ο Καλλέργης από τα θεωρεία άρχισε να διαβάζει το ψήφισμα «στεντορεία τη φωνή». Εξαλλος ο πρόεδρος διέταξε τους χωροφύλακες να τον συλλάβουν.

Εκείνοι τον χτύπησαν με τα κοντάκια των όπλων και τον οδήγησαν στο Τμήμα. Δικάστηκε στις 9 Δεκεμβρίου και καταδικάστηκε σε κράτηση 10 ημερών, τις οποίες εξέτισε στις φυλακές του παλαιού Στρατώνα.

Τα αιτήματα του ψηφίσματος αφορούσαν την καθιέρωση της Κυριακής αργίας, του οκτάωρου και της απονομής σύνταξης στους απόμαχους της δουλειάς. Ανέφερε:

  • Την Κυριακήν να κλείωσιν τα καταστήματα, καθ’ όλην την ημέραν, και οι πολίται να αναπαύωνται.
  • Οι εργάται να εργάζωνται οκτώ ώρας την ημέραν.
  • Να απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καθιστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και των οικογενειών των.

Η συγκέντρωση είχε οργανωθεί από τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη. Η 1η Μαΐου ήταν μέρα Σάββατο και εργάσιμη. Ετσι επιλέχτηκες η Κυριακή 2 Μαΐου για να έχει η εκδήλωση μαζικό χαρακτήρα.

Ο Τύπος της εποχής έδωσε έκταση στο γεγονός. Η «Ακρόπολις» του Βλάσση Γαβριηλίδη υπολόγισε τους συγκεντρωμένους σε 2.000 σοσιαλιστές και εργαζομένους. Η «Εφημερίς» τους περιόρισε στους 200 και έγραψε στο άρθρο της: «Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν εργάται ευπρεπώς ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι σοσιαλισταί εν Ελλάδι και συνήλθον χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις συλλαλητήριον».

1924: Ο πρώτος νεκρός
Ο στρατός ανοίγει πυρ με θύμα τον Παρασκευαΐδη και 12 τραυματίες

Από το 1893 και μετά η τρικουπική έκφραση χρησιμοποιείται για να δηλώνει αποτυχία, κυρίως για τα οικονομικά θέματα αλλά και για γενικότερους λόγους.

Παρόμοια διατύπωση χρησιμοποίησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον Μάιο του 1932. Είπε τη φράση «τελικώς επτωχεύσαμεν». Η Ελλάδα κήρυξε για άλλη μία φορά πτώχευση, τώρα εξαιτίας του υψηλού δανεισμού μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη διεθνή οικονομική ύφεση από το κραχ του 1929.

Η αποτυχία της Μικρασιατικής Εκστρατείας οδήγησε σε περιπέτειες όχι μόνο την πολιτική, αλλά και την οικονομική ζωή.

Η Ελλάδα πέρα από την οικονομική αφαίμαξη, που υπέστη για να στηρίξει τις πολεμικές επιχειρήσεις, υποχρεώθηκε να καταβάλλει πολεμικές αποζημιώσεις ακόμη και στους συμμάχους της του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόσθετες ανάγκες δημιούργησε ο διπλασιασμός του πληθυσμού εξαιτίας της έλευσης του πλήθος των προσφύγων. Η στάση πληρωμών του 1932 είχε τις ρίζες της στην κατάσταση, που απότομα διαμορφώθηκε μια δεκαετία πριν.

Την παρτίδα δεν στάθηκε δυνατό να σώσει ούτε η επάνοδος του Ελευθερίου Βενιζέλου, ούτε η έκπτωση της δυναστείας των Γλίξμπουργκ και η ανακήρυξη της Δημοκρατίας…

Από τον Μάρτιο του 1924 πρωθυπουργός είχε αναλάβει ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, που στις 13 Απριλίου διεξήγαγε το δημοψήφισμα, με το οποίο επικυρώθηκε η πολιτειακή αλλαγή.

Η πρώτη ημέρα του Μαΐου είχε οριστεί για την ορκωμοσία των δημόσιων υπαλλήλων και των Ενόπλων Δυνάμεων στο νέο πολίτευμα. Την ίδια μέρα τα κόκκινα συνδικάτα θέλησαν να οργανώσουν συγκέντρωση για να γιορτάσουν την εργατική Πρωτομαγιά. Η κυβέρνηση την απαγόρευσε.

Παρά ταύτα, στην πλατεία Δημοτικού Θεάτρου (μετέπειτα πλατεία Κοτζιά) συγκεντρώθηκαν κάπου χίλια άτομα, ως επί το πλείστον οπαδοί του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (ΣΕΚΕ), μετέπειτα Κομμουνιστικού.

Η παρευρισκόμενη στρατιωτική δύναμη τους διέταξε να διαλυθούν. Δεν συμμορφώθηκαν και ο Στρατός πυροβόλησε (στον αέρα, κατά την επίσημη έκθεση) και ακολούθησε συμπλοκή. Νεκρός έπεσε ο 24χρονος εργάτης Σωτήρης Παρασκευαΐδης, ενώ τραυματίστηκαν 12 διαδηλωτές και 5 στρατιώτες.

Ο Παπαναστασίου έκανε λόγο «περί εφαρμογής της παλαιάς κομμουνιστικής τακτικής, που απέβλεπε εις την καλλιέργειαν του μίσους κατά παντός αστικού καθεστώτος».

Ωστόσο, ο ιστορικός Γρηγόριος Δαφνής στο έργο του «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων» προχωρεί σε δύο παρατηρήσεις:

  • Τα γεγονότα προκλήθηκαν κυρίως από έλλειψη ψυχραιμίας των επικεφαλής των στρατιωτικών τμημάτων.
  • Το ΚΚΕ την εποχή εκείνη «διήνυε την βρεφικήν ηλικίαν και ο εξ αυτού κίνδυνος ήτο τελείως ανύπαρκτος».

Γεγονός είναι ότι η Πρωτομαγιά απέκτησε τον πρώτο νεκρό της.

1936: Πεδίο μάχης
Μέρα Mαγιού μού μίσεψες

Τον Μάιο του 1936, στα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, έπεσαν 9 νεκροί εργάτες και τραυματίστηκαν εκατοντάδες. Ολοι σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις με τη Χωροφυλακή, με πρώτο τον αυτοκινητιστή Τάσο Τούση. Ο θρήνος της μάνας πάνω στο σωριασμένο πτώμα ενέπνευσε τον Γιάννη Ρίτσο για τον περίφημο «Επιτάφιο».

Ο χειμώνας του 1936 ήταν ο πιο άγριος των τελευταίων ετών. Η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει στα ύψη τις τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης και η κατάσταση των εργαζομένων έχει γίνει δυσβάστακτη. Απεργιακές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από τον Φεβρουάριο με τους λιμενεργάτες, τους αυτοκινητιστές, τους τροχιοδρομικούς, τους εργάτες βενζίνης στη Σελ και την Γκρεκοπετρόλ, τους καπνεργάτες της Καβάλας και τους κλωστοϋφαντουργούς του Νέου Φαλήρου. Πρωθυπουργός ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς, που ετοιμαζόταν για τη δικτατορία, που θα εγκαθιδρύσει στις 4 Αυγούστου.

Θρυαλλίδα αποτέλεσαν οι απολύσεις και το λοκ άουτ, με τα οποία απάντησαν οι καπνέμποροι στα αιτήματα της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας. Η απεργία, που ξέσπασε στις 29 Απριλίου, γενικεύτηκε σε όλη τη χώρα την επομένη.

Η Πρωτομαγιά γιορτάστηκε με δύο συγκεντρώσεις, στο Μπεχτσινάρ και στο Σέιχ Σου. Οι επιθέσεις της Χωροφυλακής θα αρχίσουν από τις 2 του μηνός και θα πάρουν μεγάλη έκταση στις 8 Μαΐου, οπότε το κέντρο της Θεσσαλονίκης μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Η απεργία είχε γενικευτεί σε όλα τα εργοστάσια της συμπρωτεύουσας, στις μεταφορές, στους σιδηροδρόμους. Κάθε κίνηση παρέλυσε.

Διατάχτηκε να επέμβει ο Στρατός, αλλά εκδηλώθηκαν μαζικά κρούσματα απειθαρχίας φαντάρων και αξιωματικών. Στις επιθέσεις οι απεργοί δεν κάθισαν με σταυρωμένα τα χέρια. Απάντησαν μαχητικά. Οι συγκρούσεις πήραν μεγάλες διαστάσεις.

Στήθηκαν οδοφράγματα. Η Χωροφυλακή χρησιμοποίησε τα όπλα. Οι 300 τραυματίες ήταν ο πρόλογος του αιματοκυλίσματος της επομένης.

Την άλλη μέρα, στην πλατεία Ελευθερίας συγκεντρώθηκε 150.000 λαού. Με τη νέα ένοπλη επίθεση των Δυνάμεων Ασφαλείας, νεκροί και τραυματίες βάφουν με αίμα τους δρόμους της πόλης.

Το λουτρό αίματος της 9ης Μαΐου δεν στάθηκε ικανό να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις. Θα διακοπούν στις 14 του μηνός, όταν δόθηκαν υποσχέσεις για απελευθέρωση των συλληφθέντων, χορήγηση συντάξεων στις οικογένειες των νεκρών και ικανοποίηση μέρους των αιτημάτων.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 02/05/2010


 
Leave a comment

Posted by on May 2, 2010 in Πρωτομαγιά

 

Πρωτομαγιά σε όλο τον κόσμο

  • Στην Κωνσταντινούπολη επέστρεψε μετά από 33 χρόνια η «εργατική Πρωτομαγιά»
  • Με αίμα σημαδεύτηκε ο εορτασμός στον Καύκασο.

Μαζικές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε όλο τον κόσμο για τον εορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς, στη σκιά της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Στις χώρες της Ασίας, οι εργαζόμενοι διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εργασίας ενώ στην Ευρώπη, οι νέοι κατέβηκαν στους δρόμους, αντιδρώντας στην αυξανόμενη ανεργία.

Περίπου 300.000 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης, για πρώτη φορά μετά από την “αιματοβαμμένη πρωτομαγιά” του 1977 που σημαδεύτηκε από το θάνατο 34 ανθρώπων, όταν άγνωστοι άνοιξαν πυρ κατά του πλήθους.

Αιματοβαμμένη ήταν η φετινή Πρωτομαγιά στην πόλη Ναλτσίκ, στα βόρεια του Καυκάσου, όταν ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του και άλλοι 21 τραυματίστηκαν από μία βόμβα που εξερράγη στις θέσεις των επισήμων του ιπποδρόμου, την ώρα που ήταν σε ξέλιξη οι εκδηλώσεις για την εργατική Πρωτομαγιά.

  • Ένταση και συλλήψεις στη Γερμανία

Περίπου 50 άνθρωποι συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια επεισοδίων μεταξύ αστυνομικών και διαδηλωτών στο Βερολίνο και το Αμβούργο, λίγες ώρες πριν από τις καθιερωμένες εκδηλώσεις για την Πρωτομαγιά.

Στο Βερολίνο σχεδόν 10.000 άνθρωποι διαδήλωσαν κατά της πορείας ακροδεξιών οργανώσεων, εμποδίζοντας με οδοφράγματα και καθιστική διαμαρτυρία την πορεία των νεοναζί.
Στο οδόφραγμα που είχαν στήσει οι διαδηλωτές  έξω από σιδηροδρομικό σταθμό ήταν ο σοσιαλδημοκράτης αντιπρόεδρος του γερμανικού κοινοβουλίου Βόλφγκανγκ Τίρσε, τον οποίο και απομάκρυνε από το σημείο αυτό μαζί με άλλους διαδηλωτές η αστυνομία.
Κινητοποιήσεις ώστε να εμποδίσουν την πορεία νεοναζί, σημειώθηκαν και σε άλλες πόλεις, όπως στο Ροστόκ της ανατολικής Γερμανίας, όπου 600 άνθρωποι προσπάθησαν να εμποδίσουν την πορεία 500 μελών του Εθνικού Γερμανικού Κόμματος (NPD). Στο Ερφουρτ, 400 άνθρωποι καθυστέρησαν αρκετές ώρες τη διαδήλωση του NPD στην οποία μετείχε ο ηγέτης του κόμματος Ούντο Βόιτ.

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πραγματοποίησαν πορεία στη Λισαβόνα, διεκδικώντας καλύτερους μισθούς και καταγγέλλοντας τα μέτρα λιτότητας που εξήγγειλε η σοσιαλιστική κυβέρνηση για το περιορισμό του μεγάλου δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας.

Κάτι περισσότεροι από 5.500 Ισπανοί κατέβηκαν στο κέντρο της Μαδρίτης και  διαμαρτυρήθηκαν για την απόφαση της κυβέρνησης Θαπατέρο να αυξήσει τα όρια συνταξιοδότησης.

Στο Παρίσι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαμαρτυρήθηκαν για την πολιτική του Νικολά Σαρκοζί και τις αλλαγές στο ασφαλιστικό, συμμετέχοντας στις διαδηλώσεις, ενώ συγκεντρώσεις και πορείες πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Γαλλίας. Περίπου 280 διαδηλώσεις διοργανώθηκαν από τα συνδικάτα, στο στόχαστρο των οποίων βρίσκονται οι προγραμματισμένες μεταρρυθμίσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος.

7.000 Ελβετοί διαδήλωσαν για την εργατική πρωτομαγιά, στο κέντρο της Ζυρίχης, όπου στο περιθώριο της πορείας ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ αστυνομικών και διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να γίνουν αρκετές συλλήψειςΣτην Ιταλία, 700.000 νέοι από όλες τις πόλεις συγκεντρώθηκαν στη Ρώμη για να παρακολουθήσουν τις μουσικές εκδηλώσεις, αφιερωμένες στην Πρωτομαγιά.

Στην Κούβα εκατοντάδες χιλιάδες Κουβανοί συμμετείχαν στην παραδοσιακή παρέλαση για τον εορτασμό της 1ης Μαΐου, ενώ τις εκδηλώσεις παρακολούθησε και ο Ραούλ Κάστρο.

Εκατοντάδες άνεργοι εργάτες πραγματοποίησαν διαδήλωση στη Λωρίδα της Γάζας, διαμαρτυρόμενοι για τον ισραηλινό αποκλεισμό.

Σταθερές θέσεις εργασίας, αυξήσεις μισθών και κοινωνική ασφάλιση ήταν τα κύρια αιτήματα των εργατικών σωματείων στην Ιαπωνία, που οργάνωσαν διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Μόνο στο πάρκο Γιογιόγκι του Τόκιο, συγκεντρώθηκαν 32.000 διαδηλωτές.

Σχεδόν 3.000 άνθρωποι συμμετείχαν σε δύο διαφορετικές διαδηλώσεις στο Χονγκ Κονγκ, ζητώντας από τους εργοδότες τους το ελάχιστο ποσό αμοιβής των 4,25 δολαρίων ΗΠΑ την ώρα.

Διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν και στην Ταϊβάν, όπου περίπου 10.000 εργάτες διαμαρτυρήθηκαν για τους μειωμένους μισθούς καθώς και για την έλλειψη επιδομάτων.

Στο Νεπάλ, δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές των ανταρτών της μαοϊκής εξέγερσης διαδήλωσαν στους δρόμους της πρωτεύουσας Κατμαντού, καλώντας σε επ’ αόριστον γενική απεργία από αύριο και ζητώντας την παραίτηση της κυβέρνησης.
Δρακόντεια είναι τα μέτρα ασφαλείας στο Κατμαντού καθώς οι αρχές φοβούνται μήπως μετά τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας ξεσπάσουν ταραχές.

 
Leave a comment

Posted by on May 2, 2010 in Πρωτομαγιά